Ολυμπιακός: Στο τέλος θα πάρει αυτό που αξίζει

Το χθεσινό αποτέλεσμα στην Ισπανία δεν είναι από αυτά που πληγώνουν τον Ολυμπιακό. Ουσιαστικά επιμήκυνε λίγο την απονομή δικαιοσύνης που παρέχει ένα πρωτάθλημα 38 αγωνιστικών και η οποία εν προκειμένω αναφέρει πως οι ερυθρόλευκοι χωρίς αμφιβολία ανήκουν στις τέσσερις καλύτερες ομάδες της regular season.

Σίγουρα χάθηκε μία καλή ευκαιρία να κλειδώσουν το πλεονέκτημα έδρας, αλλά λεπτομέρειες και αποφάσεις έγειραν την πλάστιγγα στην πλευρά της Βαλένθια. Στα ντέρμπι αυτά είναι που μετράνε. Ενα εύστοχο σουτ, ένα ριμπάουντ, μία καλή άμυνα, ένα λάθος. Αποφάσεις δηλαδή που παίρνουν άνθρωποι και όχι AI.

Ο έλεγχος του ρυθμού τις κρίσιμες στιγμές

Η Βαλένθια μαζί με την Παρί παίζουν το δικό τους στυλ μπάσκετ. Ένα μπάσκετ το οποίο βασίζεται στην ταχύτητα, στην εκδήλωση επίθεσης στα πρώτα 7-8 δευτερόλεπτα και στην πίεση που ασκούν όλοι οι παίκτες της πάνω στη μπάλα.

Όταν αντιμετωπίζεις τη Βαλένθια ο έλεγχος του ρυθμού είναι προαπαιτούμενο και στο συγκεκριμένο ματς δεν μπορούμε να ψέξουμε τον Ολυμπιακό. Οι Πειραιώτες σε μεγάλο διάστημα της αναμέτρησης χαμήλωσαν το τέμπο και προσπάθησαν να βγάλουν τους γηπεδούχους από αυτό που τους αρέσει.

Το πρόβλημα ήταν πως δεν το έκαναν με συνέπεια. Ορισμένες φορές βιάστηκαν και σκόνταψαν όπως αναφέρει και η παροιμία. Θυμάμαι χαρακτηριστικά (ακόμη ένα) χαμένο lay up του Γουόκαπ και καλάθι των αντιπάλων. Άστοχο ελεύθερο τρίποντο του Βεζένκοβ και καπάκι τρίποντο της Βαλένθια. Λάθος πάσα του Νιλικίνα στο φινάλε και lay up του Κέι. Λεπτομέρειες δηλαδή.

Με αυτά τα παραδείγματα θέλω να τονίσω την έλλειψη συνέπειας ως προς τον ρυθμό τον οποίο για να ελέγξεις πρέπει να κάνεις ορισμένα βασικά πράγματα. Να μην βιάζεσαι στην επίθεση, να είσαι εύστοχος σε καλές επιλογές, να παίρνεις το αμυντικό ριμπάουντ και να μην κάνεις λάθη.

Στο κρίσιμο τελευταίο διάστημα οι Πειραιώτες δεν ήταν αυτοί που είχαν τον έλεγχο του ρυθμού και τους κόστισε.

Η άμυνα πάνω στη μπάλα

Η πιο σημαντική διαφορά ίσως μεταξύ των δύο ομάδων χθες στην Ισπανία ήταν η πίεση που ασκούσαν στον παίκτη με τη μπάλα. Η Βαλένθια διαθέτει γκαρντ που μπορούν να το υποστηρίξουν αυτό σε έντονο βαθμό. Αλλά το έκαναν και οι ψηλοί της. Τα περισσότερα plays του Ολυμπιακού ξεκινούν με εισαγωγική πάσα στον ψηλό στην κορυφή και αυτή την πάσα την δυσκόλευαν πολύ.

Ο Ολυμπιακός υπέπεσε σε 13 λάθη αλλά για τα δικά του δεδομένα έμεινε χαμηλά στον τομέα των ασίστ με 17. Η Βαλένθια τελείωσε με 27 τελικές πάσες (για 18 λάθη) κάτι που επιβεβαιώνει τη διαφορά των δύο ομάδων στην πίεση στον αντίπαλο που είχε τη μπάλα στα χέρια του.

Ας θυμηθούμε για παράδειγμα τις τελευταίες κατοχές. Πόση πίεσαν άσκησαν σε Ντόρσεϊ, Νιλικίνα και Φουρνιέ με το σκορ στο 79-79 που έφερε κλέψιμο και lay up του Κέι; Πόση πίεσαν άσκησαν οι ερυθρόλευκοι στο iso του Μοντέρο με το οποίο ευστόχησε για το 83-81;

Ακόμη και στην τριποντάρα του Φουρνιέ γιατί ο Γάλλος απελευθερώθηκε με προσποίηση και όχι με κάποιο σκριν. Καλά για το τελευταίο play στα 2.9 δευτερόλεπτα δεν το συζητάμε. Η άμυνα δεν άφησε κανέναν παίκτη του Ολυμπιακού να υποδεχτεί τη μπάλα με άνεση και να βρει ένα σουτ. Σε αυτό βέβαια βοήθησαν και οι κακές αποστάσεις των παικτών του Μπαρτζώκα στη συγκεκριμένη φάση. Όλοι μαζεμένοι σε ελάχιστα τετραγωνικά μέτρα.

Τέσσερα πράγματα που ξεχώρισα στο Βαλένθια – Ολυμπιακός

1. Η δύναμη της συνήθειας. Η άμυνα του Φουρνιέ στην απομόνωση του Μοντέρο στο φινάλε ήταν καταπληκτική μέχρι που αποφάσισε να κατεβάσει το χέρι του. Αντί να δώσει ένα σουτ χωρίς ισορροπία στον αντίπαλό του, πρόσφερε δύο βολές. Ο Γάλλος την κάνει συχνά αυτή την κίνηση. Αλλες φορές κλέβει τη μπάλα, άλλες όχι. Επίσης το κάνει με τόση δύναμη που βάζει τον διαιτητή σε διαδικασία να σφυρίξει το φάουλ. Δεν μπορώ να καταλάβω αν ήταν ή όχι, αλλά όπως λέγαμε και παλιά… η κίνηση φέρνει την τιμωρία.
2. Η παρουσία του Μιλουτίνοβ. Βρίσκω λογικά τα 16 λεπτά που έπαιξε. Αφενός δεν του ταιριάζουν οι ψηλοί της Βαλένθια στην άμυνα. Αφετέρου στην επίθεση πήρε τη μπάλα για να εκμεταλλευτεί τα δικά του πλεονεκτήματα στη μπροστινή πλευρά του παρκέ, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
3. Η αλλαγή του Μοντέρο και η απόφαση του Μαρτίνεθ. Ο Δομινικανός γκαρντ είναι τρομερός παίκτης, σύγχρονος. Στο τέλος ζήτησε αλλαγή και δεν σούταρε βολές. Δε μπορώ να ξέρω αν πόναγε η αν ήταν τακτική. Το θέμα είναι η απόφαση του Μαρτίνεθ να εμπιστευτεί τον νεαρό Ντε Λαρέα που είχε παίξει μόλις 2.30 λεπτά μέχρι εκείνο το σημείο. Δικαιώθηκε μακράν και μεγάλωσε ο Ισπανός γκαρντ.
4. Δικαιολογημένη η κάμψη του Ντόρσεϊ. Ο διεθνής γκαρντ στα τελευταία τρία ματς μπαίνει στο παρκέ με πολύ βιαστική νοοτροπία να σκοράρει. Πιέζει καταστάσεις και αναγκάζεται σε ορισμένες τραβηγμένες ενέργειες. Βρίσκω απόλυτα λογική την αγωνιστική κάμψη του Ντόρσεϊ. Κάποια στιγμή θα ερχόταν γιατί 6 μήνες τώρα παίζει σούπερ και στα κόκκινα.

ΥΓ: Ο Σάσα Βεζένκοβ πήρε μόλις μία προσπάθεια στο δεύτερο ημίχρονο. Αδιανόητο για τον βασικό υποψήφιο MVP. Και δεν ευθύνεται μόνο η άμυνα της Βαλένθια για αυτό. Η μοναδική του προσπάθεια ήταν αυτή στο φινάλε χάρη στην οποία ισοφάρισε με 2/2 βολές αφού είχε κερδίσει φάουλ.

ΥΓ 2: Στα ντέρμπι που κλείνουν με επίθεση του Ολυμπιακού, δεν έχει πάει καλά η δουλειά μέχρι τώρα. Μιλάνο, Κάουνας, Βαλένθια. Δεν πειράζει. Ας ευστοχήσουν μία φορά και ας είναι εκεί που θα πρέπει.

ΥΓ 3: Όταν ευστόχησε ο Φουρνιέ στο τρίποντο η φάση ήταν “τι έκανε ο παικταράς”. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα έγινε “ήμαρτον ρε Φουρνιέ με αυτά που κάνεις”. Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά.