Ολυμπιακός: Στο τέλος, ο βράχος έσπασε

Η σεζόν επιτέλους τελείωσε. Μια σεζόν που την νιώσαμε διπλή. Σε διάρκεια και σε ένταση, γεμάτη από γεγονότα, γεμάτη από μεγάλες βραδιές, αλλά και με πολλές δύσκολες.

Μια σεζόν που γράφτηκε με χρυσά γράμματα στην ιστορία του Ολυμπιακού. Με EuroLeague, με πρωτάθλημα, με το Super Cup, με 3/4 τρόπαια που διεκδίκησαν οι Πειραιώτες.

Όπως κι αν είδε ο καθένας αυτή τη σεζόν των 10 μηνών, στο τέλος οφείλει να παραδεχθεί ότι ο Ολυμπιακός ήταν η καλύτερη ομάδα και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Αυτή που έδειξε τη μεγαλύτερη διάρκεια, τη μεγαλύτερη συνέπεια, αυτή που είχε το μεγαλύτερο βάθος, την ισορροπία που χρειαζόταν για να επιβιώσει, τους χαρακτήρες, τις προσωπικότητες, όλα όσα χρειάζεται ένας οργανισμός για να πετύχει αυτά που πέτυχαν οι ερυθρόλευκοι.

Μια πενταετία ακραίων συναισθημάτων, ολοκληρώθηκε το βράδυ του Σαββάτου (13/6) με τον πιο φανταχτερό τρόπο.

Ο Ολυμπιακός είχε αδειάσει από τη EuroLeague, πάλευε με τον εαυτό του για να βγάλει την επόμενη προπόνηση, πάλευε με τον εαυτό του απέναντι σε έναν ΤΕΡΑΣΤΙΟ αντίπαλο και στο τέλος νίκησε και τον ίδιο του τον εαυτό.

Η εικόνα του Παναθηναϊκού στη σειρά των τελικών ήταν σπουδαία. Οι πράσινοι γύρισαν τον διακόπτη για να σώσουν τη σεζόν, πίεσαν τον πρωταθλητή Ευρώπης πολύ πάνω από τα όριά του, έδωσαν ό,τι είχαν για την υπέρβαση και στο τέλος απλώς λύγισαν απέναντι σε έναν ανώτερο αντίπαλο.

Ο Ολυμπιακός, από την άλλη, ολοκλήρωσε την καλύτερη σεζόν της ιστορίας του με πολλές μικρές και ακόμη περισσότερες μεγάλες νίκες.

Νίκη ήταν η κατάκτηση της EuroLeague, νίκη ήταν η επιβίωση στα πέντε ματς των τελικών της Α1, νίκη ήταν οι τρεις πρωτοκλασάτοι σέντερ, νίκη ήταν η δικαίωση παιδιών όπως ο Γουόκαπ και ο Πίτερς, νίκη ήταν η σεζόν του Τάιλερ Ντόρσεϊ.

Τέτοιες νίκες οι Πειραιώτες πανηγύρισαν πολλές.

Θρίαμβος ήταν η χρονιά του Σάσα Βεζένκοβ. Θρίαμβος ήταν η χρονιά του Εβάν Φουρνιέ. Δύο ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ μπασκετμπολίστες που σήκωσαν την ομάδα στις πλάτες τους, δύο σπουδαίοι αθλητές που σάρωσαν τα ατομικά βραβεία και στο τέλος της χρονιάς είναι πρωταθλητές Ελλάδας και Ευρώπης.

Θρίαμβος ήταν η χρονιά του Γιώργου Μπαρτζώκα. Αν και στη δική του περίπτωση ταιριάζει περισσότερο η λέξη “δικαίωση”.

Ο Μπαρτζώκας πέρασε πολλά. Άκουσε πολλά. Στοχοποιήθηκε. Έκανε αμέτρητα καλά, είχε και τις κακές στιγμές του. Δεν σταμάτησε όμως ποτέ να χτυπάει το σφυρί στον βράχο.

Στο τέλος, ο βράχος έσπασε, ο Μπαρτζώκας έγινε ΘΡΥΛΟΣ για τον σύλλογο κι ο μπασκετικός Ολυμπιακός έκανε τον κόσμο του περήφανο, στον υπερθετικό βαθμό.

Ο τρόπος με τον οποίο έχει δουλέψει ο οργανισμός τα τελευταία πολλά χρόνια είναι μοναδικός. Ο τρόπος με τον οποίο δούλεψαν προπονητές και παίκτες μετά από φοβερά δύσκολες βραδιές (ήττα από την Εφές στον ημιτελικό, ήττα από τη Ρεάλ στον τελικό, ήττα από Ρεάλ και Μονακό σε ημιτελικούς) ήταν μοναδικός.

Κάθε ήττα πόνεσε, αλλά κάθε ήττα αποδείχθηκε πως ήταν κι ένα μάθημα. Κάθε αρνητικό αποτέλεσμα έδινε δύναμη στον Ολυμπιακό για να συνεχίσει, την ώρα που και οι αντίπαλοί του δυνάμωναν ακόμη περισσότερο. Κι όσο δυνάμωναν εκείνοι, πατούσε κι εκείνος το γκάζι για να πάει στο επόμενο επίπεδο.

Η σεζόν 2025/26 ολοκληρώθηκε εντυπωσιακά, όμως όπως λένε οι πρόεδροι της ομάδας, τα επόμενα χρόνια θα είναι ακόμη καλύτερα.

Οι Πειραιώτες θα έχουν την επόμενη σεζόν στο ρόστερ τους τον Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ και τον Γιαν Μοντέρο, ψάχνουν τον φόργουορντ που θα κάνει τη διαφορά στις θέσεις 3-4 και το ρόστερ τους εκτός από μεγαλύτερο, θα γίνει και ποιοτικότερο. Πιο σκληρό, πιο αθλητικό, για να είναι τα διαστήματα του μπάσκετ που ονειρεύεται ο Γιώργος Μπαρτζώκας πολύ μεγαλύτερα.

Προς το παρόν, στον Ολυμπιακό θα γιορτάσουν και αμέσως θα ξεκουραστούν. Η σεζόν ήταν τερατώδης. Ιστορίες και εικόνες από τη διάρκειά της θα γίνουν γνωστές τις επόμενες ημέρες, για να καταλάβει ο κόσμος ότι και οι εκατομμυριούχοι μπασκετμπολίστες άνθρωποι είναι. Όχι ρομπότ.

Για μεγάλο διάστημα, οι Πειραιώτες λειτούργησαν λες και ήταν μηχανές.

Κάπως έτσι σκέφτονταν τους εαυτούς τους, καθώς δούλευαν σε ένα ακραία ανταγωνιστικό, ανεπανάληπτα τοξικό και εκτός λογικής πιεστικό περιβάλλον.

Και δεν αναφερόμαστε στο περιβάλλον του οργανισμού, αλλά στο ελληνικό και στο ευρωπαϊκό μπάσκετ που πλέον προσφέρει όλα τα συναισθήματα, ευχάριστα και δυσάρεστα.