Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός: Ο Ιμανόλ που θύμισε Νίκολιτς και οι πράσινοι που πρέπει να μάθουν να βγάζουν νύχια

Υπάρχουν κάποια ματς που μπαίνεις μέσα για να τα κερδίσεις και όχι για να τα παίξεις. Αυτό ακριβώς έκανε ο Ολυμπιακός στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Μετέτρεψε την ανάγκη του σε κίνητρο και έφτασε σε μία νίκη, που θα του προσφέρει χρόνο και ηρεμία για να συνεχίσει να βελτιώνεται.

Η μεγαλύτερη νίκη του Ιμανόλ σε αυτό το ντέρμπι ήταν ακριβώς το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός δεν… πνίγηκε συναισθηματικά από την τεράστια ανάγκη του να κερδίσει τον αιώνιο αντίπαλό του και να παραμείνει κοντά στην κορυφή.

Πολλές φορές, τέτοιες συνθήκες δημιουργούν άγχος και πίεση, που κόβουν τα πόδια. Ο Βάσκος όμως, φαίνεται πως προετοίμασε ψυχολογικά την ομάδα του ιδανικά και ο Ολυμπιακός βγήκε στο γήπεδο με νοοτροπία “ή εμείς ή κανείς”, προκειμένου να πάρει ένα παιχνίδι στο οποίο ήξερε εξ αρχής ότι μπορεί να του προκαλέσει πολύ μεγάλη ζημιά, ειδικά αν το έχανε.

Ο Παναθηναϊκός από την άλλη, πήγε στο “Καραϊσκάκης” έχοντας πίσω του ένα αήττητο σερί 13 αγώνων και με την αίσθηση ότι μπορεί να βάλει την μπάλα κάτω και να επιβληθεί με τη δεδομένη ποιότητα, που διαθέτει μεσοεπιθετικά. Σε τέτοια ματς όμως, δεν αρκεί μόνο αυτό.

Για να πάρεις ένα ντέρμπι, σε μία έδρα μάλιστα που βράζει, πρέπει να είσαι έτοιμος για μάχες σώμα με σώμα και παιχνίδι υψηλής έντασης. Πρέπει να στέκεσαι όρθιος στις επαφές του αντιπάλου, πρέπει να βγάλεις την ίδια διάθεση, αν όχι μεγαλύτερη από τον γηπεδούχο.

Η αλήθεια είναι πως ο Παναθηναϊκός άργησε χαρακτηριστικά να συνειδητοποιήσει τις απαιτήσεις του παιχνιδιού και το χειρότερο δεν ένιωσε πόσο μεγάλη ευκαιρία είχε να βγάλει ουσιαστικά νοκ άουτ από την υπόθεση τίτλος τον Ολυμπιακό, πριν καλά καλά φτάσουμε στα μέσα Οκτωβρίου. Φανταστείτε τι εσωστρέφεια θα υπήρχε στην ερυθρόλευκη πλευρά, αν οι πράσινοι έκαναν το 6×6 και άφηναν τον αιώνιο αντίπαλό τους στο -8, με ένα διπλό μέσα στο “Καραϊσκάκης”.

Στο τελικό ζύγι λοιπόν, μέτρησε τελικά ποια ομάδα από τις δύο είχε μεγαλύτερη ανάγκη αυτό το ντέρμπι και αυτό αποτυπώθηκε στις κερδισμένες μονομαχίες, στις οποίες επικράτησε με σημαντική διαφορά η νικήτρια ομάδα (74-57 υπέρ του Ολυμπιακού).

Ξεκάθαρο πλάνο: “Πνίξτε τους τα χαφ”

Ο Ολυμπιακός, αντλώντας και ώθηση από την εξέδρα, βγήκε από το πρώτο λεπτό με ένα απλό και εντελώς ξεκάθαρο πλάνο. Να πιέσει παντού και να προκαλέσει ασφυξία στους χαφ του Παναθηναϊκού.

Ο Ιμανόλ επέλεξε μία διάταξη χωρίς καθαρόαιμο εξτρέμ, με τους Ζότα Σίλβα, Τσικίνιο και Φουρτούνη, πίσω από τον Μάριους, θυμίζοντας αρκετά τη λογική του Μάρκο Νίκολιτς στην ΑΕΚ. Πλάτος έδιναν μόνοι οι δύο μπακ (Τικνιζιάν, Σάλιακας), αφού ο Ολυμπιακός είχε ουσιαστικά 5 χαφ στο γήπεδο και με τους Πουέρτα – Φρόιλερ σε ρόλο καμικάζι κυνηγούσε όλες τις μπάλες με μανία.

Αυτό είχε ως συνέπεια να προκαλέσει πολύ μεγάλο πρόβλημα στο positional play του Παναθηναϊκού, δεδομένου μάλιστα, ότι ο Νίστρουπ αναγκάστηκε να σπάσει το κλασικό του δίδυμο στον άξονα, βάζοντας τον Λουζά αντί του Κάνγκουα (είχε ταλαιπωρηθεί με ίωση και δεν ήταν σε θέση να βγάλει 90λεπτο.). Χωρίς λοιπόν τον Κάνγκουα, ο οποίος μπορεί να τρέξει με την μπάλα κάθετα και να φέρει ανισορροπία στον αντίπαλο που πρεσάρει, όλη η πίεση έπεσε στις πλάτες του Καμαρά.

Ο Καμαρά είναι ιδιαίτερα κομβικός παίκτης για την επιθετική ανάπτυξη των πράσινων, αφού παίρνει σταθερά τις πρώτες μπάλες από την άμυνα. Ο Ολυμπιακός κατάφερε να τον απενεργοποιήσει πλήρως και μέσω αυτού, διατάραξε όλη τη λειτουργία του Παναθηναϊκού, αφού κατ’ επέκταση “πνίγηκε” και ο Λουζά και χάθηκαν οι Ουναΐ, Αντίνο.

Από ένα σημείο και μετά, η μοναδική διέξοδος των πράσινων, ήταν κάποιες μακρινές μπάλες με στόχο τον Τεττέη, που πάλευε μονάχος ανάμεσα σε Ρέτσο και Πιρόλα. Γενικά, έβλεπες στη στάση σώματος των ποδοσφαιριστών, ότι αυτοί του Παναθηναϊκού έχουν… μασήσει από το γυαλισμένο μάτι των αντιπάλων τους.

Για παράδειγμα, όλοι στέκονται ξανά στην απόδοση του Καμαρά, υποστηρίζοντας ότι έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο. Για την ακρίβεια, είχε τρεις λάθος πάσες, στις μόλις 18 που πρόλαβε να επιχειρήσει στο πρώτο μέρος που έπαιξε (στο 46′ έγινε αλλαγή).

Το πρόβλημα δεν ήταν τόσο αυτά καθαυτά τα τρία λάθη του Καμαρά, που όντως έδωσαν έξτρα αυτοπεποίθηση στον Ολυμπιακό και τον έφεραν πιο κοντά στην πράσινη περιοχή, όσο το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός δεν είχε τρόπο να τον απελευθερώσει για να κάνει παιχνίδι.

Οι 18 πάσες σε 45 λεπτά από το βασικό σου εξάρι, ειδικά έτσι όπως έχει δομηθεί ο φετινός Παναθηναϊκός είναι λίγες. Εκ των πραγμάτων λοιπόν, οι πράσινοι άρχισαν να παίζουν με άμεσες μπάλες από την άμυνα, κάτι που δεν αποτελεί προτεραιότητα στο playbook του Νίστρουπ.

Ντόμπρος ο Νίστρουπ

Ο Ολυμπιακός έτσι, πήρε την ψυχολογία του ματς και από τη στιγμή που είχε να υπερασπιστεί το γκολ του Ρέτσου, το έκανε άψογα παίζοντας συντεταγμένα άμυνα, ακόμη και με δέκα παίκτες. Ο Παναθηναϊκός είχε περίπου για μισή ώρα αριθμητικό πλεονέκτημα, αλλά η απόφαση του Νίστρουπ “ρίχνω στο γήπεδο ό,τι επιθετικό όπλο έχω” δεν πρόσφερε κάτι ουσιαστικά. Πρακτικά, στο β’ μέρος απενεργοποιήθηκε και ο Τεττέη, αφού δεν είχε πλέον χώρους για να δράσει, με τους 10 του Ολυμπιακού να δημιουργούν δύο συμπαγείς γραμμές σε χαμηλά μέτρα.

Η αίσθηση που σου έδινε το ματς ήταν ότι ο Παναθηναϊκός δεν υπήρχε περίπτωση να σκοράρει, ακόμη κι αν είχε μπροστά άλλα 90 λεπτά… Φαίνεται αυτό και από το γεγονός ότι τελείωσε την αναμέτρηση με μόλις 0.47xGoals υπέρ, παρότι είχε 7 τελικές μέσα από την περιοχή. Εν ολίγοις, ολοκλήρωσε το παιχνίδι χωρίς μεγάλη φάση.

Η επόμενη μέρα ενός ντέρμπι, ειδικά όταν υπάρχει νικητής, έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, συνήθως βέβαια για τον ηττημένο. Ο Παναθηναϊκός χτίστηκε φέτος για να διεκδικήσει το πρωτάθλημα και για να το κάνει αυτό, θα πρέπει να διαχειρίζεται και δυσάρεστες καταστάσεις, όπως ένα ανεπιτυχές αποτέλεσμα κόντρα στον Ολυμπιακό.

Οι ομάδες που στο τέλος κερδίζουν τον τίτλο, είναι αυτές που γυρίζουν γρήγορα σελίδα και καθαρίζουν άμεσα το μυαλό τους απ’ ότι έγινε χθες. Και ο Νίστρουπ με τις σταράτες δηλώσεις του μετά το ντέρμπι, έδειξε σε πρώτη φάση να κατανοεί ότι ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να βγάλει… νύχια στο μέλλον σε ανάλογου τύπου παιχνίδια.

Δεν είναι ακόμη ο Ολυμπιακός του Ιμανόλ

Από την άλλη, στον Ολυμπιακό φαίνεται πως έκανε καλό η διακοπή των τριών εβδομάδων, αφού καταλάγιασε η γκρίνια για την απόλυση του Μεντιλίμπαρ, έμεινε στην άκρη η κουβέντα για το τι μεταγραφές έγιναν και δεν έγιναν και άρχισε να… χωνεύεται κάπως ο σοκαριστικός τραυματισμός του Ελ Κααμπί.

Βέβαια, αυτό που είδαμε στο ντέρμπι της Κυριακής, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ακόμη ο Ολυμπιακός του Ιμανόλ. Θα ήταν πολύ βιαστικό ως συμπέρασμα, ειδικά για όσους έχουν δει ελάχιστα τι ποδόσφαιρο έπαιζε ο Βάσκος με τη Σοσιεδάδ. Σίγουρα, η βάση είναι το πρέσινγκ σε ψηλά μέτρα και αυτό το έκανε σχεδόν άριστα ο Ολυμπιακός για περίπου μία ώρα, όσο δηλαδή ήταν 11 εναντίον 11.

Το δύσκολο όμως κομμάτι πάντα, είναι τι κάνεις όταν έχεις εσύ την μπάλα στα πόδια. Εκεί ο Ολυμπιακός χρειάζεται ακόμη πολλή δουλειά και η βελτίωσή του σε αυτόν τον τομέα θα κρίνει στην τελική με τι πιθανότητες θα διεκδικήσει τον φετινό τίτλο.