Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός σε μια χρονιά που στο τέλος δεν λέει ψέματα για κανέναν

Μια αγωνιστική πριν από το φινάλε της κανονικής περιόδου στην EuroLeague ο Ολυμπιακός ξέρει ότι θα βρίσκεται στις δυο πρώτες θέσεις (με νίκη κόντρα στο Μιλάνο, σίγουρα θα’ ναι πρώτος) κι ο Παναθηναϊκός ότι δεν θα’ χει πλεονέκτημα έδρας στα πλέι-οφ, αν είναι εν τέλει μέσα στην εξάδα (κάτι που δεν εξαρτάται από τον ίδιο). Σε ένα πρωτάθλημα 38 αγωνιστικών είναι δύσκολο να αποφύγεις αυτό, που σου φέρνει ως αποτέλεσμα η συνολική πορεία σου.

Η αλήθεια είναι ότι κοινοί παρονομαστές υπήρξαν και για τους δυο αιώνιους, στη φετινή διαδρομή. Έκαναν διορθωτικές αλλαγές, ξόδεψαν έξτρα χρήματα για την έξτρα ενίσχυσή τους, είχαν τραυματισμούς, είδαν παίκτες που ήταν καιρό νοκ-άουτ να επιστέφουν, αναθεώρησαν μερικές από τις απόψεις τους στο ξεκίνημα της σεζόν, ενώ οι οπαδοί τους σε κάθε ημερομηνία έκδοσης εισιτηρίων του φάιναλ-φορ, κράσαραν το σύστημα της Ευρωλίγκας.

Από κάποιο σημείο και μετά, ωστόσο, οι δρόμοι τους χώρισαν.

Οι σταθερές και η σταθερότητα του Ολυμπιακού

Ο Ολυμπιακός, έφτασε ήδη τις 25 νίκες. Από τις 12 ήττες, που γνώρισε, οι 7 είχαν έρθει μέχρι τον Δεκέμβριο. Οι “ερυθρόλευκοι” πέρασαν μια σοβαρή κρίση ταυτότητας, ειδικά μετά το σοκ του Κίναν Έβανς. Η λάθος εκτίμηση για τις ικανότητες του Σέιμπεν Λι διόγκωσαν το πρόβλημα στο “1”, με αποτέλεσμα να πάρουν τρεις πόιντ-γκαρντ (Νιλικίνα, Τζόζεφ, Μόρις) για να πλαισιώσουν τον Γουόκαπ.

Επίσης αποκτήθηκε και ένας σέντερ (Τάιρικ Τζόουνς) σε μια εποχή, όπου υπήρχαν πολλά ερωτηματικά για την προσαρμοστικότητα του Ντόντα Χολ. Ήδη ο Μπαρτζώκας είχε αποφασίσει, μετά τα διλήμματα στην εκκίνηση, να επιβάλλει ως βασικό μέλος της πεντάδας τον Τάιλερ Ντόρσεϊ, αφήνοντας τον Φουρνιέ στον πάγκο, αλλά δίνοντας στην ομάδα που έρχεται από τον πάγκο την ιδιαίτερη ποιότητα και προσωπικότητα του Γάλλου.

Οι σταθερές του Ολυμπιακού (άμυνα, κυκλοφορία της μπάλας, αδιάκοπη κίνηση) άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους συχνότερα μετά το αρχικό 7-7, με την ομάδα να ρολάρει και τους Βεζένκοβ, Μιλουτίνοβ να πλαισιώνουν ιδανικά τη χρονιά καριέρας που κάνει ο Ντόρσεϊ. Οι υπόλοιποι άρχισαν να προστίθενται σιγά-σιγά στην εξίσωση και τη συνέχεια τη… βλέπουμε ήδη.

Μετά τον Δεκέμβριο, οι πρωταθλητές Ελλάδας, μέτρησαν 18 νίκες σε 23 αγώνες. Το 50% των πρώτων 14 αγωνιστικών, έγινε 78.2% στη συνέχεια. Ο Ολυμπιακός άφησε κατά μέρος τα σκαμπανεβάσματα, προφανώς δεν τα έκανε όλα τέλεια, ωστόσο, ήταν η πιο σταθερή ομάδα απ’ όλες, βασιζόμενη άλλωστε και στην τεχνογνωσία των προηγούμενων ετών.

Κάπως έτσι, με ένα ρόστερ 20 (!) παικτών, ο Ολυμπιακός των 90.4π και των 21.3 ασίστ κατά μέσο όρο, εξασφάλισε κατ’ αρχήν το αβαντάζ έδρας και με νίκη κόντρα στην Αρμάνι την ερχόμενη Πέμπτη θα στρογγυλοκαθήσει στην κορυφή της κατάταξης. Ο Μπαρτζώκας βρήκε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει ακόμα και τον Μουσταφά Φαλ, δέκα μήνες μετά τον τραυματισμό του. Η επανεμφάνιση του Γάλλου σέντερ, με την παρουσία του στο βάθος της ρακέτας, αλλά και την ικανότητα του να αξιοποιεί με τις ασίστ τους συμπαίκτες του (εν προκειμένω τον Άλεκ Πίτερς) θύμισε σε όλους τι στερήθηκε η ομάδα του εν τη απουσία του.

Η αλήθεια είναι ότι το τεχνικό επιτελείο του Ολυμπιακού κέρδισε εν τέλει τη μάχη. Δεν ήταν εύκολο, με τόσες αναποδιές, την έλλειψη προετοιμασίας και τις λανθασμένες εκτιμήσεις του καλοκαιριού, είχε ωστόσο την συμπαράσταση της διοίκησης στην ενίσχυση της ομάδας και στο τέλος της ημέρας όλοι μαζί αντιμετωπίζουν τα πλέι-οφ με αισιοδοξία.

Αυτή την στιγμή το μόνο που εύχονται στον Πειραιά είναι να παραμείνουν όλοι υγιείς, αν και η … υπεραριθμία στο ρόστερ είναι πλέον ικανή να καλύψει όλες τις απουσίες. Ακόμα κι όταν λείπει ένας παίκτης της κλάσης του Φουρνιέ, όπως συνέβη την Μ.Πέμπτη στη Σόφια, εναντίον της Χάποελ…

Η ανακύκλωση των προβλημάτων του Παναθηναϊκού

Σκαμπανεβάσματα στο ξεκίνημα της σεζόν είχε και ο Παναθηναϊκός. Το ταξίδι στην Αυστραλία, η περιπέτεια της αποθεραπείας του Λεσόρ, τα ερωτηματικά για το πως θα χωρούσε ο Τι Τζέι Σορτς στο σύστημα του ΠΑΟ, στοίχισαν στην αρχή, αλλά σε αντίθεση με ό,τι συνέβη στον Ολυμπιακό, που από κάποιο σημείο και βρήκε μια εντυπωσιακή σταθερότητα, οι “πράσινοι” ανακύκλωναν τα προβλήματα τους.

Κι εδώ υπήρξε παρέμβαση για διορθωτική κίνηση με την απόκτηση του Νάιτζελ Χέιζ Ντέιβις, προσθήκη ψηλού στα μέσα της χρονιάς (Φαρίντ) αλλά και απόφαση για τερματισμό συμβολαίων (Γιούρτσεβεν, Χολμς).

Όμως ο Παναθηναϊκός έδειχνε να ανακυκλώνει τα προβλήματα του ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Θα έλεγε κανείς ότι από τους εφτάκις πρωταθλητές Ευρώπης έλειψε -μέχρι τώρα τουλάχιστον- η ψυχραιμία και η αντιμετώπιση των δυσκολιών με καθαρό μυαλό. Η ομάδα έμοιαζε να κάνει … σκωτσέζικο ντουζ, με βάση τα αποτελέσματα. Μπούλινγκ και πίεση από ιδιοκτήτη και προπονητή στις ήττες, αποθέωση και σιγουριά για την κατάκτηση της κούπας σε κάθε μεγάλη νίκη.

Το τελευταίο διήμερο στην Ισπανία είναι χαρακτηριστικό. Μετά τη νίκη στη Βαρκελώνη άκρατος ενθουσιασμός. Μετά την ήττα από τη Βαλένθια, η απόλυτη απογοήτευση.

Εν τω μεταξύ τα αγωνιστικά προβλήματα του Παναθηναϊκού δεν ξεπεράστηκαν πλήρως. Ο Αταμάν με την προσθήκη του Χέιζ-Ντέιβις βρήκε έναν παίκτη που ξέρει καλά τη δουλειά και στα δυο κομμάτια του γηπέδου, αποφάσισε να μείνει με δυο σέντερ εκτιμώντας ότι ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ (με τον Ντίνο Μήτογλου) θα παίζουν στο “5” στα ελαφρά σχήματα. Ο Λεσόρ όμως -όσο κι αν προσφέρει ξανά καλές υπηρεσίες στην ομάδα του- θέλει πολύ χρόνο ακόμα, μέχρι να φτάσει στα επίπεδα πριν από τον τραυματισμό του (μοιάζει πολύ δύσκολο) ενώ ο Φαρίντ νιώθει τα χρόνια να βαραίνουν τους ώμους του.

Συν τοις άλλοις ο Σορτς δεν έχει δικαιώσει έως τώρα, τον θόρυβο (και τα εκατομμύρια του συμβολαίου του) αφού δεν δείχνει να κολλάει δίπλα σε Ναν και Σλούκα, ενώ δεν μπορεί να έχει τον ρόλο του τέταρτου γκαρντ.

Όλα αυτά συντηρούν μια αβέβαιη -για τα δεδομένα του ρόστερ και της ποιότητας του- κατάσταση. Το 8-6 μέχρι τον Δεκέμβριο (57.1%) δεν άλλαξε πολύ στη συνέχεια. Στα 22 ματς που ακολούθησαν το ρεκόρ του ΠΑΟ ήταν 13-9, λιγότερο δηλαδή από 60%. Ως εκ τούτου δεν είναι παράλογο που οι “πράσινοι” δεν μπόρεσαν τελικά να εξασφαλίσουν το πλεονέκτημα έδρας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν τη δύναμη και τις ικανότητες να φτάσουν εκεί που επιτάσσει μια χρονιά, η οποία ολοκληρώνεται με το φάιναλ-φορ στο γήπεδο τους. Θα χρειαστούν, ωστόσο, περισσότερη δουλειά και λιγότερη κουβέντα, που πολλές φορές ξεφεύγει των αγωνιστικών πλαισίων και ουσιαστικά αποπροσανατολίζει από την επίλυση των πραγματικών προβλημάτων…

ΥΓ: Η Βαλένθια είναι φέτος μια ιδιαίτερη πρόταση της φετινής Ευρωλίγκας. Προφανώς δεν μπορούν να την ακολουθήσουν όλοι, ωστόσο, το κατόρθωμα του κόουτς Μαρτίνεθ να φτιάξει μια ανταγωνιστική ομάδα με παίκτες οι οποίοι ενδεχομένως σε άλλα κλαμπ να μην είχαν καν πρωταγωνιστικό ρόλο και κυρίως να παίξει μπάσκετ που εκτός από διασκεδαστικό είναι και αποτελεσματικό, αποτελεί κάτι πολύ ξεχωριστό. Τι μας λέει η Βαλένθια; Οι ομάδες δεν χρειάζεται να ξοδεύουν δεκάδες εκατομμύρια για τη δημιουργία σπουδαίων ρόστερ. Καλύτερα να επενδύουν σε εγκαταστάσεις, όπως το υπερσύγχρονο γήπεδο της ισπανικής ομάδας…