Ολυμπιακός: Η μέρα που ο πλανήτης κατάλαβε γιατί τον λένε Θρύλο

Υπάρχουν στιγμές κατά τη διάρκεια της ζωής που σου δημιουργούνται τόσο δυνατά συναισθήματα που δεν φανταζόσουν ποτέ την ένταση τους. Μία τέτοια ήταν πριν ένα χρόνο ακριβώς. Δε μπορεί να συλλάβει ο νους ποια ήταν η αφορμή που ο Ολυμπιακός μετονομάστηκε σε “Θρύλος” για τους εκατομμύρια οπαδούς του. Σίγουρα όμως η περσινή μέρα θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένας ακόμη λόγος για να αποκαλείται “Θρύλος”. Ο μεγαλύτερος ίσως, ο πιο εκκωφαντικός σίγουρα. Αυτός που ακούστηκε σε όλα τα πέρατα της Γης.

Η κατάκτηση ενός ευρωπαϊκού τροπαίου στο ποδόσφαιρο ειδικά για έναν ελληνικό σύλλογο αποτελούσε όνειρο απατηλό μέχρι που εμφανίστηκε η ομάδα του Μεντιλίμπαρ. Το ελληνικό ποδόσφαιρο ακόμη και εν καιρώ της παγκοσμιοποίησης που βιώνει με τόσους ξένους αθλητές, παραμένει πολύ μικρό σε σχέση με χώρες όπως Αγγλία, Ισπανία, Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία και κάποιες ακόμη.

Βασικά η διαφορά είναι τεράστια. Γενιές και γενιές περνούν χωρίς να δουν την αγαπημένη τους ομάδα όχι να σηκώνει ευρωπαϊκό τρόπαιο, αλλά ούτε καν να πλησιάζει σε ανάλογο επίτευγμα. Κι εμείς το ζήσαμε πέρυσι. Αυτό κι αν είναι ευλογία. Γίναμε μέρος της ιστορίας. Ποιας ιστορίας δηλαδή. Του θαύματος.

Ζήσαμε τη μέρα την οποία ονειρευόμασταν μαζί με τους πατεράδες μας, τους θείους μας, τα αδέρφια μας και τους φίλους μας όταν ήμασταν παιδιά. Κλωτσάγαμε τη μπάλα στην αλάνα ή στα στενά σοκάκια με δύο πέτρες ή τούβλα για τέρμα και πανηγυρίζαμε την κατάκτηση της Ευρώπης.

Ζήσαμε αυτό που δεν πιστεύαμε ποτέ πως θα ζήσουμε. Αυτά που κάποτε ίσως μας πήρε ο Κόντε ο οποίος με σύμμαχο τον αέρα είχε νικήσει τον Ελευθερόπουλο.

Πήγαμε στη Νέα Φιλαδέλφεια για… πόλεμο και φύγαμε με γιορτή. Χάσαμε τη φωνή μας και στο τέλος φύγαμε αγκαλιασμένοι. Ενα ποτάμι αγκαλιάς και ενθουσιασμού. Δάκρυα που έτρεχαν και μέσα καθρεφτίζονταν όλα όσα μας έλεγαν οι άνθρωποι που μας έκαναν “γαύρους”. Κι αν μας έβλεπαν από ψηλά, έκλαιγαν κι αυτοί από περηφάνια. Και ζήλια.

Εκείνη τη μέρα δεν υπήρχε ώρα, δεν υπήρχε νύχτα και μέρα. Δεν υπήρχε κούραση. Δεν υπήρχε ταλαιπωρία. Από το πρωί μέχρι το επόμενο πρωί οι δείκτες των ρολογιών είχαν σταματήσει κι η ώρα έδειχνε μόνο Ολυμπιακό.

Το γκολ του Ελ Κααμπί μας έστειλε σε μία άλλη διάσταση. Όχι μόνο τον κόσμο στην εξέδρα, αλλά σε όλη την Ελλάδα, όπου υπάρχουν Έλληνες στον πλανήτη. Στο τάκλιν του Κάρμο λίγα δευτερόλεπτα πριν το φινάλε της παράτασης, ο χρόνος πάγωσε. Όπως σε ένα σουτ του Ομπαμεγιάνγκ στο Λονδίνο με αντίπαλο την Άρσεναλ σε παρόμοιο σημείο του παιχνιδιού. Η μπάλα σαδιστικά να προχωράει και εκεί που λες, “όχι δεν γίνεται να το ζήσω αυτό” να πετάγεται το πόδι του Αγκολέζου σαν του Τιραμόλα (οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θα καταλάβουν, οι μικρότεροι ας ρωτήσουν) και να μπλοκάρει τη μπάλα λίγο πριν περάσει τη γραμμή.

Σαν σήμερα πέρυσι, ο Ολυμπιακός δε μεγάλωσε απλά. Γιγαντώθηκε. Και όλος ο πλανήτης κατάλαβε γιατί τον λένε Θρύλο.