Ολυμπιακός: Η ευλογία της ομάδας και η αλήθεια που κρύβεται στα μάτια

Ο Ολυμπιακός πρόσθεσε μία ακόμη μπασκετική παράσταση επικρατώντας της Μπαρτσελόνα. Οι Πειραιώτες έφτασαν τις εφτά νίκες στις οκτώ τελευταίες αναμετρήσεις τους, ολοκλήρωσαν τον Ιανουάριο με ρεκόρ 6-1 και φρόντισαν να επιβεβαιώσουν την ανοδική πορεία στην οποία βρίσκονται.

Λένε πως τα μάτια δε λένε ψέμματα και τα μάτια των παικτών του Μπαρτζώκα σε πρώτη και τέταρτη περίοδο δεν γυάλιζαν απλά. Πετούσαν σπίθες. Εβλεπες τη χαρά στο πρόσωπό τους. Σε κάθε καλάθι, Σε κάθε άμυνα. Σε κάθε πάσα.

Όποιος παίκτης έμπαινε να αγωνιστεί είχε στο μυαλό του την άμυνα. Ανεξαρτήτως τι μπορούσε να συμβεί στην επίθεση, ήθελε να παίξει άμυνα. Για τον Φουρνιέ η επίθεση δεν λειτούργησε, αλλά έσβησε τον Πάντερ. Ο Πασκουάλ σημάδευε συχνά Βεζένκοβ ή Πίτερς, αλλά πλέον η αδυναμία να μαρκάρουν είχε σχεδόν εξαφανιστεί.

Το είπε και ο Μπαρτζώκας στις δηλώσεις του, “ένας αμυντικογενής παίκτης πρέπει να βάζει τα δύο ελεύθερα σουτ. Ενας επιθετικογενής παίκτης πρέπει να παίζει 3-4 άμυνες”. Και αυτό συμβαίνει εσχάτως στον Ολυμπιακό.

Θέμα physicality και ταχύτητας

Αν απομονώσει κανείς πρώτο και τελευταίο δεκάλεπτο και τα συγκρίνει με τα δύο ενδιάμεσα θα αντιληφθεί μία τεράστια διαφορά. Το physicality και την ταχύτητα με την οποία αγωνίστηκαν οι ερυθρόλευκοι.

Δεν θυμάμαι άλλο φετινό παιχνίδι στο οποίο το επίπεδο της έντασης στην άμυνα και του δυναμικού τρόπου αντιμετώπισης των αντιπάλων να ήταν τόσο μεγάλο. Στην κυριολεξία οι παίκτες του Μπαρτζώκα έκαναν τους αντιπάλους τους να αισθανθούν άβολα και να μην νιώθουν την παραμικρή άνεση στο παρκέ.

Η πίεση πάνω στην μπάλα και ο δυναμικός τρόπος με τα οποία έσπαγαν τα σκριν δημιούργησαν ιδανικές καταστάσεις για την μπροστινή πλευρά του γηπέδου. Ο Ολυμπιακός έπαιξε με υψηλή ταχύτητα και γρήγορο μπάσκετ δεν είναι μόνο ο αιφνιδιασμός. Γρήγορο μπάσκετ είναι και η ταχύτητα με την οποία παίζουν στην σετ επίθεση.

Πρώτο δεκάλεπτο γεννημένο στο Άμστερνταμ

Ο Ολυμπιακός στο πρώτο δεκάλεπτο (και λίγο λιγότερο στο τελευταίο) παρουσίασε την καλύτερη φετινή εκδοχή του. Καλύτερη ακόμη κι από τις περιόδους με Μακάμπι ή με Εφές τις προηγούμενες εβδομάδες. Η ενέργεια στο ΣΕΦ απέκτησε αμφίδρομη κατεύθυνση. Οι παίκτες του Μπαρτζώκα πέταγαν φωτιές στο παρκέ καταπίνοντας την Μπαρτσελόνα μεταφέροντας την ενέργεια στην εξέδρα.

Ή μήπως το αντίθετο; Η ενέργεια του κόσμου με μπόλικες κρατημένες δόσεις από το προηγούμενο βράδυ στο Άμστερνταμ έβαζε τα φτερά στους παίκτες του Μπαρτζώκα;

Όπως και να έχει η πρώτη περίοδος ήταν σεμιναριακού επιπέδου από κάθε μπασκετική άποψη. Επίθεση τέλεια με εκπληκτικές αποστάσεις, κυκλοφορία της μπάλας και συνεχείς αιφνιδιασμούς. Άμυνα τέλεια με τρομερή πίεση, σπασίματα στα σκριν, χέρια παντού, κλεψίματα και τους Ισπανούς ανήμπορους να πάρουν ανάσα.

Η ένταση με την οποία αγωνίστηκαν οι ερυθρόλευκοι ήταν ασύλληπτη και μετατράπηκε σε ελκυστικό μπάσκετ ικανοποιώντας τους φίλους και τρομάζοντας τους εχθρούς.

Τι άλλαξε στην τρίτη περίοδο

Η Euroleague έχει αποδείξει πως ένα τρίλεπτο χωρίς συγκέντρωση μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα μίας αναμέτρησης. Επίσης η Μπαρτσελόνα είναι αρκετά φορμαρισμένη και έχει παίκτες που μπορούν να σε φέρουν σε δύσκολη θέση.

Επί της ουσίας όμως το αγωνιστικό πρόσωπο του Ολυμπιακού δεν οφείλεται σε κάποια αλλαγή τακτικής που έκανε ο Πασκουάλ από ημίχρονο σε ημίχρονο. Απλά έπαιξαν επίσης δυνατά και έβαλαν ορισμένα μεγάλα σουτ υπό πίεση. Όπως για παράδειγμα αυτά του Κλάιμπερν.

Σίγουρα και οι παίκτες του Μπαρτζώκα έπαιξαν πιο αργά και βγήκαν κάπως από το πλάνο που είχε οριοθετηθεί, αλλά επαναλαμβάνω πως τέτοια διαστήματα θα υπάρξουν. Το θέμα είναι τα περιορίσεις σε μικρότερο διάστημα και όχι σε ολόκληρη περίοδο.

Παράδειγμα προς μίμηση ο Φουρνιέ

Δεν μπορούσα να φανταστώ με τίποτα πως ένας παίκτης του βεληνεκούς του Γάλλου σταρ θα θυσίαζε τον εαυτό του κατά τη διάρκεια όχι μόνο ενός αγώνα, αλλά μίας γεμάτης σεζόν σε τόσο ακραίο βαθμό.

Ο Γάλλος χθες δεν κατάφερε να βρει ρυθμό στην επίθεση. Τελείωσε με 3/6 σουτ εκ των οποίων δύο airball. Ε και; Ο τύπος ήταν συγκλονιστικός στην άμυνα μαρκάροντας είτε τον Πάντερ είτε τον Σατοράνσκι, Ήταν ο καλύτερος δημιουργός της ομάδας πασάροντας στους συμπαίκτες του και γενικά έκανε όλα τα μικρά πράγματα που σπανιώς κάνουν παίκτες με 12 χρόνια καριέρας στο NBA.

Όταν βλέπουν οι άλλοι να κάνει ο Γάλλος αυτές τις θυσίες και να αποδέχεται με χαρά να μπει σε τέτοιες διαδικασίες εν ώρα αγώνα, αναγκαστικά θα ακολουθήσουν.

Ο Εβάν Φουρνιέ είναι ευλογία για τον Ολυμπιακό.

ΥΓ: Η προσθήκη του Ταϊρίκ Τζόουνς ήταν δώρο και μπράβο στον Ολυμπιακό που κινήθηκε ιδανικά και τον υπέγραψε. Απορώ με άλλες ομάδες που δεν ασχολήθηκαν με την περίπτωσή του ενώ βρισκόταν ο Αμερικανός στην αγορά.

ΥΓ: Ο Κόρι Τζόσεφ είχε να παίξει 9 μήνες μπάσκετ. Δεν θα τον κρίνω. Μου άρεσε ωστόσο η επιθετικότητα που έβγαλε στο τελευταίο δεκάλεπτο. Κι επειδή γίνεται λόγος για τα κιλά του, όσα χρόνια έπαιζε στο NBA έτσι ήταν το σουλούπι του.

ΥΓ 3: Δεν βρίσκω τρόπο να μην πάρει το MVP Ιανουαρίου ο Βεζένκοβ. Όχι πως έχει κάποια σημασία. Το θέμα είναι να πάρει το MVP του Final 4.

ΥΓ 4: Μέχρι τη διακοπή για το Κύπελλο Ελλάδας ο Ολυμπιακός έχει Ντουμπάι εκτός, Βίρτους εντός, Ερυθρό Αστέρα εντός. Με 2-1 θα είναι σούπερ. Με 3-0 θα πατήσει κορυφή την οποία δεν ξέρω αν θέλω.