Ολυμπιακός: Η διπλή παγίδα που του έστησε η Μονακό

Δεν έχουν περάσει πολλές μέρες από την ημέρα που ο Γιώργος Μπαρτζώκας ανέφερε πως ο εφησυχασμός είναι ένας εκ των βασικών αντιπάλων τη φετινή σεζόν για την ομάδα του και τον βρήκαν μπροστά τους.

Τα προβλήματα της Μονακό, οι απουσίες των Μίροτιτς και Οκόμπο, η καθυστερημένη άφιξη του Μάικ Τζέιμς στο γήπεδο, η απουσία προπονητή και το ρόστερ μόλις 9 παικτών αποσυντόνισαν πλήρως τον Ολυμπιακό. Οι Πειραιώτες αντέδρασαν λανθασμένα σε πνευματικό επίπεδο στην εικόνα που αντίκρισαν και έχασαν ένα ματς που όφειλαν να έχουν νικήσει.

Η εικόνα διάλυσης που παρουσίασε η Μονακό έκανε και τον Ολυμπιακό να χάσει το μυαλό του. Οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα όταν ξεκίνησε η αναμέτρηση είχαν εντυπωσιακό έλλειμμα συγκέντρωσης και η μία απόφασή τους ήταν χειρότερη από την άλλη. Κάτι το οποίο συνεχίστηκε σε μεγάλη διάρκεια και στη συνέχεια.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των Πειραιωτών στην αναμέτρηση ήταν ο εγωιστικός τρόπος που αγωνίζονταν. Ελάχιστες πάσες και το μυαλό όλων να εκτελέσουν και να σκοράρουν. Παίκτες έμπαιναν από τον πάγκο και δεν ήξεραν τα συστήματα Μάρτιο μήνα, χαμένοι αιφνιδιασμοί, λάθη και πολλά ακόμη. Όλα άσχημα.

Η Μονακό του έκανε όσα δεν θέλει

Η συγκεκριμένη ομάδα ανέκαθεν δυσκόλευε τον Ολυμπιακό κάτι το οποίο δεν άλλαξε ούτε χθες και παρά τα προβλήματα των Μονεγάσκων. Το physicality, η αθλητικότητα και η δύναμη με την οποία αντιμετωπίζει η Μονακό τους ερυθρόλευκους, τους κάνει τη ζωή δύσκολη.

Η ομάδα από το Πριγκιπάτο αγωνίστηκε με τον ίδιο τρόπο που το κάνει τα τελευταία χρόνια απέναντι στον Ολυμπιακό και της χαρίζει νίκες είτε σε regular season είτε σε Final 4.

Οι Πειραιώτες περιόρισαν τις πάσες και οδηγήθηκαν σε ένα άνευ προηγούμενου over dribbling. Έναν τρόπο παιχνιδιού ξένο για αυτούς. Και αντί να προσπαθήσουν να το αλλάξουν λες και είχαν πέσει σε έναν βούρκο που τους τραβούσε πιο βαθιά στο πρόβλημα.

Για τα hustle plays δεν χρειάζεται συζήτηση. Σπάνια θυμάμαι διεκδικούμενη μπάλα να καταλήγει σε χέρια παικτών της ελληνικής ομάδας. Η Μονακό όσο κυλούσε το ματς πείσμωνε και πίστευε ακόμη περισσότερο σε αντίθεση με τον Ολυμπιακό ο οποίος περίμενε ένα καλό τρίλεπτο για να ξεφύγει. Μάταια όμως γιατί δεν ήρθε ποτέ.

Ο Ολυμπιακός σε κατάσταση πέντε εναντίον πέντε ήταν πολύ κακός. Μοίρασε μόλις 13 ασίστ για 15 λάθη και δεν είχε λύσεις. Θα περίμενε κανείς να προσπαθήσει να τρέξει και να ψάξει το εύκολο καλάθι με μία μεγαλύτερη επίμονη, αλλά δεν το έκανε. Ίσως για αυτό να έφταιγε και το γεγονός πως είχε δώσει ένα παιχνίδι μεγάλων ενεργειακών απαιτήσεων, 48 ώρες νωρίτερα.

Έπρεπε να τρέξει περισσότερο.

Το πλεονέκτημα του μικρού ρόστερ

Η Μονακό παρουσιάστηκε με 9 παίκτες. Ο Τζέιμς έτρωγε σάντουιτς μισή ώρα πριν το τζάμπολ και πήγε καθυστερημένα στο γήπεδο. Ο Τάρπι και ο Μπεγκαρίν έπαιξαν όσο δεν είχαν παίξει συνολικά στην Euroleague (που λέει ο λόγος).

Το μικρό ρόστερ θα κουραστεί, όσο κυλάει το ματς θα βγάλει λιγότερη ενέργεια, ωστόσο έχει ένα πλεονέκτημα. Αγωνίζεται με άγνοια κινδύνου. Σούταραν ξέροντας πως δεν θα γίνουν αλλαγή αν αστοχούσαν, Από την αρχή γνώριζαν πως θα έχουν χρόνο συμμετοχής ανεξαρτήτως της εικόνας τους στο παρκέ. Οπότε…

Το σημάδι στον Τζέιμς

Δεν ξέρω τι ειπώθηκε στα αποδυτήρια κατά τη διάρκεια της ανάπαυλας, αλλά σίγουρα στην τρίτη περίοδο προσπάθησαν να παίξουν πιο στοχευμένο μπάσκετ. Ο Ολυμπιακός προσπάθησε να παίξει πιο ορθολογικά ακουμπώντας συχνά τη μπάλα στο low post και στα χέρια του Μιλουτίνοβ. Ο Σέρβος πήρε σωστές αποφάσεις είτε αυτές αφορούσαν εκτέλεση είτε πάσα από μέσα προς τα έξω. Μία πάσα πολύ χρήσιμη στο σύγχρονο μπάσκετ.

Όταν η Μονακό βρήκε τη λύση στο συγκεκριμένο πρόβλημα, ο Ολυμπιακός δημιούργησε νέο σημαδεύοντας τον Μάικ Τζέιμς συνέχεια. Έβαλε τον Πίτερς στο low post τον οποίο μάρκαρε μετά από αλλαγές στα σκριν ο Τζέιμς. Ο Αμερικανός φόργουορντ του Ολυμπιακού τελείωσε τρεις διαδοχικές φάσεις με εύστοχο σουτ προσφέροντας ταυτόχρονα και το προβάδισμα στο σκορ.

Και ξαφνικά σταμάτησαν πάλι μπαίνοντας σε μία λούπα η οποία δεν τους βοηθούσε καθόλου. Η πεντάδα της Μονακό στα πρώτα 4 λεπτά της τελευταίας περιόδου είχε Στραζέλ, Τάρπι, Νέντοβιτς, Μπεγκαρίν και Χέιζ, ωστόσο ο Ολυμπιακός ούτε εκεί ξέσπασε.

Την ώρα που επέστρεψαν οι βασικοί, επέστρεψε και η πίεση στη μπάλα και ιδίως στην πρώτη πάσα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να οδηγήσει τους παίκτες του Μπαρτζώκα σε πολλές iso φάσεις κάτι το το οποίο δεν του αρέσει. Ένας εναντίον ενός ο Ντόρσεϊ με δύσκολα τελειώματα, ένας εναντίον ενός ο Τζόσεφ και κουτούλημα. Ο Νιλικίνα έκανε περίπου 10-12 ντρίμπλες παράλληλα με την baseline στο ύψος του τριπόντου χωρίς καν να κοιτάει το αντίπαλο καλάθι.

Το τελευταίο play της επαναφοράς

Μία σειρά πολλών κακών αποφάσεων ολοκληρώθηκε με το σύστημα στην επαναφορά. Δεν θα εξετάσω γιατί δεν ήταν μέσα ο Φουρνιέ και ήταν ο Γουόρντ γιατί δεν κατάλαβα τι στόχο είχε αυτή η ειδική κατάσταση.

Αρχικά μου έκανε εντύπωση πως δεν έγινε ούτε ένα σκριν. Άνθρωπο δεν ακούμπησαν στην προσπάθειά τους να ξεμαρκαριστούν. Αν στόχος ήταν ο Πίτερς τότε ο Νιλικίνα είχε μία ξεκάθαρη πάσα στον Αμερικανό ο οποίος για ένα δευτερόλεπτο ήταν ανενόχλητος στην κορυφή στα 6.75, αλλά ο Γάλλος δεν του πάσαρε.

Αν στόχος ήταν να βγει ο Ντόρσεϊ στη γωνία της δυνατής πλευράς τότε απέτυχε γιατί δεν βρέθηκε καν σε εκείνη τη θέση ο διεθνής γκαρντ.

Ο Ολυμπιακός δεν έκανε σκριν, δεν είχε αποστάσεις, κινδύνεψε με παράβαση 5 δευτερολέπτων και ο παίκτης που έκανε την επαναφορά πήρε λανθασμένη απόφαση. Ο μόνος που δεν φταίει είναι ο Μιλουτίνοβ ο οποίος βρέθηκε ξαφνικά με τη μπάλα στα χέρια και την πέταξε για να μην του μείνει στα χέρια.

Ήρθε και το παιχνίδι που φάνηκαν οι απουσίες

Ο Ολυμπιακός έπαιξε στα τελευταία παιχνίδια χωρίς τους Βεζένκοβ και Γουόκαπ. Ήττες σε Κάουνας (με Γουόκαπ) και Μονακό, νίκη με Παναθηναϊκό και στο Παρίσι. Η ομάδα διαθέτει πληρότητα, αλλά θα υπάρχουν στιγμές που θα του λείψει η ποιότητα. Ειδικά του Βεζένκοβ που είναι ο καλύτερος παίκτης της Euroleague. Κάποια στιγμή θα γινόταν.

Νιλικίνα και Τζόσεφ δεν ήταν καλοί στο Μονακό, αλλά φρόντισαν να ανταποκριθούν περίφημα σε γενικές γραμμές. Ίσως αυτό το διάστημα βοηθήσει να παίζει λιγότερο ο Γουόκαπ. Να μην βαράει υπερωρίες με 30+ λεπτά γιατί και επιβαρύνεται και δεν είναι τόσο αποδοτικός σε άμυνα και επίθεση με αποτέλεσμα να καθυστερεί κάπως την σετ επίθεση.

Ο Γουόκαπ είναι μακράν ο καλύτερος point guard του Ολυμπιακού. Κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό. Απλά δεν γίνεται να παίζει τόσα πολλά λεπτά, ειδικά από τη στιγμή που Νιλικίνα και Τζόσεφ έδειξαν πως μπορούν να βοηθήσουν.

ΥΓ: Επιμένω πως το πλεονέκτημα έδρας δεν θα κινδυνέψει για τον Ολυμπιακό. Από την άλλη δεν χρειάζεται να πετάει ευκαιρίες να το κλειδώσει όσο πιο νωρίς γίνεται και να διαχειριστεί διαφορετικά τις 2-3 τελευταίες αγωνιστικές.

ΥΓ2: Πολύ ευχάριστη η επιστροφή του Ματίας Λεσόρ. Άξιζε τέτοια βραδιά.