Ολυμπιακός: Η μπάλα κάτω, αλλά και πώς να την κρατήσεις

Αν υπάρχει κάτι που σιχαίνεται ο Γιώργος Μπαρτζώκας, είναι να κοιτάζει η ομάδα του πιο μακριά από το επόμενο παιχνίδι.

Ο Ολυμπιακός πορεύεται εδώ και χρόνια με αυτή τη φιλοσοφία, δίνει έμφαση στην επόμενη προπόνηση, γι’ αυτό και έχει κάνει πορείες που ζηλεύουν όλες οι ομάδες της Ευρώπης.

Οι τρεις πρώτες θέσεις τα τελευταία τέσσερα χρόνια κάτι δείχνουν. Δεν ενίσχυσαν την τροπαιοθήκη των ερυθρόλευκων, σίγουρα όμως τους έχουν μετατρέψει σε μία μηχανή που πεισμώνει όλο και περισσότερο, μέχρι να πατήσει εκεί που θεωρεί ότι αξίζει να βρίσκεται. Στην κορυφή.

Το βράδυ της Τρίτης (28/4), το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας γέμισε και ήταν έδρα από τα παλιά. Ο κόσμος καταλαβαίνει το φετινό διακύβευμα και έσπρωξε όσο μπορούσε.

Όλοι ήξεραν ότι η Μονακό θα μασήσει σίδερα στο ξεκίνημα, όλοι όμως ήξεραν ότι η καλή ομάδα της σειράς είναι ο Ολυμπιακός.

Και πράγματι, οι Μονεγάσκοι μπήκαν δυνατά στο ματς, προηγήθηκαν στο τέλος της πρώτης περιόδου, έβαλαν δύσκολα μέχρι τα τέλη της δεύτερης, όταν οι γηπεδούχοι έτρεξαν ένα 10-0 για το +9 του ημιχρόνου.

Από εκεί και πέρα, όλα έγιναν πιο εύκολα.

Στο τρίτο και στο τέταρτο δεκάλεπτο υπήρξαν διαστήματα στα οποία ο Ολυμπιακός έκρυψε τη μπάλα.

Ο Ντόρσεϊ συνεχίζει στον δικό του κόσμο, φτιάχνει το δικό του σουτ και το βάζει με τρόπο που ουδείς άλλος μπορεί σε αυτή την ομάδα.

Ο Βεζένκοβ, που πολύς κόσμος θεωρούσε ότι θα “χαθεί” από το μαρκάρισμα του Μπλόσομγκεϊμ, έβαλε 20 σε 26 λεπτά. Έφαγε ξύλο, έφαγε και μια ξεγυριστή σφαλιάρα που του άφησε ενθύμιο τέσσερα ράμματα.

Ο Μιλουτίνοβ έγραψε double-double με 13 πόντους και 10 ριμπάουντ σε 22 λεπτά.

Όσα περίμενε ο κόσμος από αυτους τους τρεις, τα είδε. Αυτό που ουδείς περίμενε, ήταν η μεγαλειώδης εμφάνιση του Κόρι Τζόσεφ.

Του παίκτη των 953 αγώνων στο NBA. Του παίκτη των 87 αγώνων playoffs στο NBA. Του παίκτη που ήρθε στην Ευρώπη για να παίξει στην Μονακό και τελικά βρέθηκε απέναντί της, να παλεύει για μια εμπειρία που δεν θα ξεχάσει στο υπόλοιπο της ζωής του. Το Final Four της Αθήνας.

Ο Τζόσεφ ήξερε ότι θα μοιραστεί λεπτά κι αρμοδιότητες με τον Τόμας Γουόκαπ, καθώς ο Μπαρτζώκας θα πήγαινε με τρεις σέντερ και με τον ΜακΚίσικ.

Σε 18:35, ο Καναδός έβαλε 13 πόντους (2/3 δίποντα, 2/2 τρίποντα, 3/3 βολές), μάζεψε δύο ριμπάουντ, μοίρασε τέσσερις ασίστ, έκλεψε και μία μπάλα.

Στο φινάλε της βραδιάς, ήταν ο δεύτερος σε αξιολόγηση (πίσω από τον Μιλουτίνοβ), αλλά είχε δώσει ακόμη περισσότερα απ’ όσα έγραψε η στατιστική του.

Βούτηξε στο παρκέ, έκανε ποδοσφαιρικά τζαρτζαρίσματα, μάρκαρε τον Μάικ Τζέιμς, μιλούσε, απαντούσε, καθοδηγούσε, οργάνωνε, εκτελούσε, τα έκανε όλα.

Στον υπερθετικό βαθμό!

Ο Μπαρτζώκας ξέρει τι θα πάρει από τους βασικούς του παίκτες. Από τους αστέρες του. Ξέρει όμως ότι θα χρειαστεί ώθηση κι από τους αναπληρωματικούς του.

Το σημαντικότερο είναι ότι το ξέρουν και εκείνοι.

Το ξέρει και ο ΜακΚίσικ. Το ξέρει και ο Πίτερς. Το ξέρει και ο Ντόντα Χολ, ο άνθρωπος που έκανε τη διαφορά με την άμυνά του ψηλά, με τα εκπληκτικά του μπλοκ, στη δεύτερη περίοδο.

Ο Αμερικανός είναι άλλος παίκτης σε σχέση με τον ψηλό που είδαμε στην έναρξη της σεζόν. Και πλέον συνδυάζει το θέαμα με την ουσία. Βγάζει φάσεις που ελάχιστοι μπορούν να παράξουν, φάσεις που σηκώνουν το γήπεδο στο πόδι, φάσεις που αλλάζουν το μομέντουμ.

Στο τέλος της βραδιάς, ο Ολυμπιακός το απόλαυσε και το σημαντικότερο είναι ότι το απόλαυσε και ο κόσμος του, ο οποίος ένιωσε μέρος της διαδικασίας. Ήταν πράγματι μέρος της διαδικασίας, έπαιξε τον ρόλο του άριστα και έφυγε χαρούμενος.

Το πρώτο βήμα έγινε, από μια σοβαρή ομάδα που δεν έχει πολλά να αποδείξει για την εργατικότητά της, για την σταθερότητά της, για την συνέπειά της.

Προφανώς αυτό το 1-0 δεν αρκεί. Οι Πειραιώτες έχουν τέσσερις ευκαιρίες για τις δύο νίκες που θα τους στείλουν στο Final Four. Σκούπες δεν υπάρχουν στο ΣΕΦ. Υπάρχει η προπόνηση της Τετάρτης.

Το σημαντικό είναι ο Ολυμπιακός να βγει αλώβητος από τα επόμενα σαραντάλεπτα, όσα κι αν είναι αυτά. Και να κρατήσει την μπάλα χαμηλά, όσο δύσκολο κι αν ακούγεται αυτό με την εμφάνιση που είχε στο Game 1. Τον ενθουσιασμό δεν είναι εύκολο να τον τιθασεύσεις.

Ο Τζόσεφ πηγαίνει στο σπίτι του με σημαδεμένο πρόσωπο.

Ο Ντόρσεϊ πονούσε από νωρίς, έσφιγγε τα δόντια, αλλά έμενε στο παρκέ.

Ο Βεζένκοβ θα έχει τέσσερα ράμματα να θυμάται από το χτύπημα του Ντιάλο.

Το φιζικάλιτι της Μονακό είναι ακραίο. Το γκρουπ που έχει μείνει να παλεύει, έχει περηφάνεια. Η σειρά έχει πολύ δρόμο, όμως ο Ολυμπιακός έδειξε ότι έχει όσα χρειάζεται για να καθαρίσει και φέτος τους Μονεγάσκους.

Αυτούς που απέκλεισε πριν από μερικά χρόνια, αυτούς που νίκησε σε ημιτελικό, αυτούς που τον πλήγωσαν πέρυσι.