Ολυμπιακός: Απολαυστικός σαν παγωτό χωνάκι

Ο Ολυμπιακός μοιάζει με το παγωτό χωνάκι και τον τρόπο με τον οποίο το τρώγαμε μικροί (μπορεί και μεγάλοι). Λίγο πριν το τέλος του, το δαγκώνεις από κάτω για να γευτείς όλη τη σοκολάτα και εν συνεχεία να σου μείνει το μπισκότο. Μερικές φορές το πρόβλημα είναι πως δεν υπάρχει αρκετή σοκολάτα.

Δύο αγώνες έμειναν και περίπου 12 ομάδες μεταξύ των οποίων και ο Ολυμπιακός περιμένουν να δουν τα αποτελέσματα του μαραθωνίου που έτρεξαν 38 αγωνιστικές. Και οι ερυθρόλευκοι ήταν αδιανόητα συνεπείς για μία ακόμη σεζόν, έπαιξαν καλό μπάσκετ και με τη χθεσινή νίκη τους επί της Ρεάλ γεύτηκαν τη σοκολάτα η οποία για αυτούς ρέει σε αφθονία και που είναι το πλεονέκτημα έδρας. Απλά περιμένουν να δουν τι κρύβει το μπισκότο. Ποιον θα αντιμετωπίσουν στα playoffs;

Οι ερυθρόλευκοι κατέκτησαν για τέταρτη φορά την τελευταία πενταετία το πλεονέκτημα έδρας και αυτό επιβεβαιώνει τη συνέπεια τους στο κορυφαίο επίπεδο. Θα συμφωνήσω πως φυσικά και δεν αρκεί από τη στιγμή που δεν κατακτούν τον τίτλο, αλλά βγαίνει ένα ασφαλές συμπέρασμα.

Ο Ολυμπιακός σχεδόν διέλυσε τη Ρεάλ Μαδρίτης παίζοντας για τρία δεκάλεπτα μπάσκετ βγαλμένο από τα καλύτερα όνειρα του Μπαρτζώκα, των Αγγελόπουλων και κυρίως των οπαδών του. Ήταν τόσο κυριαρχική η απόδοσή τους απέναντι σε έναν αντίπαλο με ακριβώς τον ίδιο στόχο, που δεν άφησε το παραμικρό περιθώριο αμφισβήτησης με εξαίρεση τη δεύτερη περίοδο.

Σε εκείνο το διάστημα ο Ολυμπιακός δεν διαχειρίστηκε το συναίσθημα του ενθουσιασμού που κυριαρχούσε στο ΣΕΦ, μπέρδεψε το γρήγορο μπάσκετ με το βιαστικό και έπεσε μόνος του στην παγίδα. Τέλος καλό, όλα καλά όμως και δεν υπάρχει κανένας λόγος να συζητάμε κάτι αρνητικό για μία τόσο λαμπερή βραδιά.

Ισπανικό μπάσκετ κόντρα σε Ισπανούς

Θυμάμαι τα περασμένα χρόνια όταν ελληνική ομάδα αντιμετώπιζε ισπανική να φωνάζουν οι προπονητές για έλεγχο του ρυθμού. Να παίξουν πιο αργά, να χαμηλώσουν το τέμπο για να μη βάλουν βούτυρο στο ψωμάκι των αντιπάλων. Το ισπανικό μπάσκετ έχει σφραγίδα του το γρήγορο καλάθι και τον αιφνιδιασμό οπότε δεν θες να μπλέξεις παίζοντας με τον τρόπο που λατρεύουν.

Αμ δε. Ξεκάθαρα ο Μπαρτζώκας είχε δώσει εντολή στους παίκτες του να τρέξουν όσο περισσότερο μπορούν προκειμένου να βρουν εύκολο καλάθι. Να ψάξουν τον αιφνιδιασμό, να βρουν καλάθια ψυχολογίας που θα βάλουν και την εξέδρα στην εξίσωση.

Γιατί το έκανε αυτό ο Ολυμπιακός; Αυτό πήγαζε αφενός γιατί η Ρεάλ φημίζεται για το κακό αμυντικό της transition και αφετέρου διότι Ταβάρες παρόντος στο παρκέ, η σετ επίθεση του Ολυμπιακού δυσκόλευε πάρα πολύ.

Οι Μαδριλένοι έχουν αργές επιστροφές στο καλάθι τους, η μετάβαση από την επίθεση στην άμυνα δεν είναι το φόρτε τους. Επίσης ο Ταβάρες παραμένει cheat διότι με το τεράστιο μέγεθός του κλείνει όλους τους διαδρόμους και τους χώρους στη ρακέτα.

Για αυτό λοιπόν έτρεξε ο Ολυμπιακός και το έπραξε εξαιρετικά με γρήγορη πάσα, με τρέξιμο στους σωστούς διαδρόμους και καλά τελειώματα.

Η άμυνα στο post up και η βοήθεια από τη θέση 4

Ο Ολυμπιακός έβγαλε μπόλικη ενέργεια στο παρκέ του ΣΕΦ και ειδικά στην άμυνα γιατί στην επίθεση βρήκε δύο από τους τρεις σούπερ σταρ του σε εκπληκτική βραδιά. Με τους Ντόρσεϊ και Βεζένκοβ σεληνιασμένους, η άμυνα θα έκανε τη διαφορά.

Ο τρόπος με τον οποίο επέλεξε να αμυνθεί ο Μπαρτζώκας είχε δύο ιδιαιτερότητες. Βασικά πολλές περισσότερες είχε, απλά δύο αντιλήφθηκε το φτωχό μου μυαλό.

Η μία είχε να κάνει με τον παίκτη που έδινε βοήθεια όταν η μπάλα πήγαινε στον Ταβάρες. Συνήθως ήταν το τεσσάρι (Βεζένκοβ, Πίτερς) το οποίο ρίσκαρε το μακρινό σουτ. Στην περίπτωση του Οκέκε δικαιώθηκε, στην περίπτωση του Λάιλς όχι ωστόσο μικρό το κακό. Σίγουρα πολύ μικρότερο αν επέλεγε να αντιμετωπίσει τον θηριώδη σέντερ χωρίς βοήθεια.

Η δεύτερη ιδιαιτερότητα της ερυθρόλευκης άμυνας ήταν η αντιμετώπιση του post up παιχνιδιού των Μαδριλένων. Ο Σκαριόλο λατρεύει να ποστάρει τους παίκτες του και έχει και το υλικό να το κάνει. Τα φόργουορντ της Ρεάλ διαθέτουν μέγεθος και ικανότητα στο ποστάρισμα. Χεζόνια, Λάιλς, Ντεκ.

Ο Ολυμπιακός έπαιξε εκπληκτική άμυνα στο post παιχνίδι των αντιπάλων του και ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο. Μόλις μπήκε ο Ντεκ αμέσως καταλαβαίνεις τις 2-3 επόμενες κατοχές της Ρεάλ τι στόχο θα έχουν και οι παίκτες του Μπαρτζώκα παρουσιάστηκαν έτοιμοι, συγκεντρωμένοι και με διάθεση να θυσιάσουν το κορμί τους.

Το κόλπο με το pick ‘n’ roll του Μπαρτζώκα

Το σκριν στη μπάλα πλέον δεν θεωρείται καν play στο μπάσκετ. Έχει μπολιάσει στο μυαλό των παικτών και με την πρώτη ευκαιρία θα φύγουν από το σύστημα που έχουν ξεκινήσει για να παίξουν pick ‘n’ roll.

Ο Ολυμπιακός αρκετές φορές ξεκινά με τον Γουόκαπ να παίρνει σκριν από τον ψηλό του συμπαίκτη, αλλά με την Ρεάλ άλλος ήταν που επωμίστηκε αυτόν τον ρόλο. Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ και η εξήγηση είναι απλή.

Ο Μπαρτζώκας ήθελε να βγάλει τον Ταβάρες μακριά από το καλάθι του. Ο Γουόκαπ δεν είναι αξιόπιστος στο μακρινό σουτ, αλλά ούτε και στο σουτ μέσης απόστασης μετά από ντρίμπλα. Συνεπώς στη δική του περίπτωση ο Ταβάρες θα τον περίμενε μέσα στη ρακέτα σαν σκιάχτρο.

Ο Ντόρσεϊ όμως διαθέτει εκπληκτικό σουτ. Με κάθε τρόπο. Μακριά από τη μπάλα, στατικό, μετά από ντρίμπλα. Τον Μπαρτζώκα τον ενδιέφερε το σουτ μετά από ντρίμπλα. Εβαλε τον διεθνή γκαρντ να τρέχει τα pick ‘n’ roll γιατί ήταν μία μόνιμη απειλή με το σουτ του και έτσι υποχρέωσε τον Ταβάρες να βγει μακριά από το καλάθι μήπως και τον σταματήσει.

Μάταια. Όχι μόνο δεν κατάφερε να σταματήσει τον Ντόρσεϊ, αλλά ούτε καν τον περιόρισε. Ο Μπαρτζώκας και οι παίκτες του διέλυσαν το αμυντικό πλάνο του Σκαριόλο με μία απλή σκέψη.

Καλά σκριν, καλές αποστάσεις, καλά σουτ

Τα ποσοστά των ερυθρόλευκων στη χθεσινή τους νίκη ήταν εξωφρενικά. Σούταραν με 72.6% στα δίποντα και 41.7% στα τρίποντα. Είχαν 27 ασίστ για 7 μόλις λάθη. Και πως να χάσεις;

Το θέμα είναι όμως πως έφτασαν στο σημείο να εκτελούν υπό τόσο καλές προϋποθέσεις. Το μυστικό κρύβεται στα σκριν. Οι παίκτες του Μπαρτζώκα στο ματς με την Ρεάλ έκαναν πολύ καλά σκριν τα οποία πραγματικά δημιουργούσαν πλεονέκτημα στην επίθεση.

Ξέρετε μερικές φορές το σκριν για τους παίκτες είναι μία αγγαρεία που δεν την εκτιμούν ιδιαίτερα. Κάνουν σκριν για να κάνουν. Ενίοτε δεν κάνουν και καθόλου αφού δεν ακουμπάνε αντίπαλο.

Τα σκριν χθες ήταν καταπληκτικά και ήταν ο βασικός λόγος που δημιουργήθηκαν καλές αποστάσεις στη μπροστινή πλευρά του παρκέ. Καλά σκριν σημαίνουν καλές αποστάσεις. Καλές αποστάσεις σημαίνουν καλά σουτ. Αυτή είναι η αλυσίδα του μπάσκετ.

Η επιθετική λειτουργία του Ολυμπιακού ήταν απολαυστική και αν σκεφτούμε σε ποιο σημείο της σεζόν βρισκόμαστε, μόνο αισιοδοξία γεμίζουν και στην ίδια την ομάδα και ο κόσμος της που βλέπει το όνειρο της κατάκτησης του τίτλου στο γήπεδο του αιώνιου αντιπάλου τους, ένα βήμα πιο κοντά.

ΥΓ: Ο 11ος παίκτης που μπήκε στο παιχνίδι ήταν ο ΜακΚίσικ ο οποίος πρωταγωνίστησε και άλλαξε μόνος του τον ρυθμό στο δεύτερο κακό δεκάλεπτο. Ο 12ος παίκτης που μπήκε ήταν ο Τζόσεφ ο οποίος μοίρασε 6 ασίστ. Αν αυτό δεν είναι πληρότητα σε ένα ρόστερ, τότε τι είναι;

ΥΓ2: Ο Βεζένκοβ πλώρη για το βραβείο του MVP και του πρώτου σκόρερ. Ο Ντόρσεϊ πλώρη για την δεύτερη καλύτερη πεντάδα της διοργάνωσης γιατί έπεσε πάνω στον Ελάιζα Μπράιαντ. Ο Μιλουτίνοβ επίσης σε μία από τις δύο καλύτερες πεντάδες της Euroleague. Ο Ολυμπιακός στις δύο πρώτες θέσεις της κατάταξης.

Μεγαλύτερη και σπουδαιότερη σημασία όμως έχει ένα και μόνο πράγμα. Να κατακτήσουν την Euroleague.