Ολυμπιακός: Από τη γροθιά στο μαχαίρι, στον ρεαλισμό – Ποιος είπε τον Μεντιλίμπαρ δογματικό;

Οταν ξεκινούσε το μεγάλο ταξίδι του Champions League, μέσα Σεπτέμβρη, με εκείνο το ματς κόντρα στην Πάφο ο βασικός στόχος του Ολυμπιακού ήταν ένας. Να είναι όρθιος και ολοζώντανος μέχρι την τελευταία αγωνιστική της League Phase.

Να λοιπόν που φτάσαμε κοντά τέλη Ιανουαρίου και ο Ολυμπιακός, ναι είναι γερά μέσα στο κόλπο της πρόκρισης και ουσιαστικά εξαρτάται μόνο από εκείνον αν θα συνεχίσει στα νοκ άουτ, αφού με νίκη επί του Άγιαξ στο Άμστερνταμ θα πρέπει να συμβούν απίθανα πράγματα για να μην είναι στην 24αδα.

Το εγχείρημα ασφαλώς δεν είναι καθόλου απλό. Ναι ο Άγιαξ δεν είναι πλέον μια ομάδα που τρομάζει. Δεν παύει όμως να μιλάμε για μία καυτή έδρα 50.000 οπαδών και μία ομάδα με πολύ βαριά φανέλα, που ακόμη και βαθμολογικό ενδιαφέρον να μην είχε, δεν υπήρχε περίπτωση να… άνοιγε την πόρτα στον Ολυμπιακό και να έλεγε “παρακαλώ περάστε στην επόμενη φάση”.

Στον Ολυμπιακό βέβαια γνωρίζουν πολύ καλά ότι τους περιμένει μία πολύ μεγάλη μάχη στην “Γιόχαν Κρόιφ Αρένα”, ειδικά τώρα που ο Άγιαξ αναπτέρωσε τις ελπίδες του, μετά τα δύο κολλητά διπλά απέναντι σε Κάραμπαγκ και Βιγιαρεάλ και έχει κάποιες πιθανότητες να βρεθεί αυτός στα νοκ άουτ, αν κάνει το 3/3 την άλλη Τετάρτη και πιάσει τους 9 βαθμούς.

Η λέξη φόβος πάντως, δεν υπάρχει στο ερυθρόλευκο λεξιλόγιο και το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός έχει φτάσει πλέον στο επίπεδο να κερδίζει ομάδες που κατά γενική ομολογία είναι ανώτερες από αυτόν σε ποιοτικά χαρακτηριστικά, όπως για παράδειγμα η χθεσινή Λεβερκούζεν, λέει πολλά.

Για μπείτε λίγο στη θέση των Γερμανών. Φανταστείτε να είστε φίλος της Μπάγερ, να βλέπετε την ομάδα σας να έχει 72% κατοχή, να βγάζει 5-6 καθαρές ευκαιρίες για γκολ και όμως να χάνει με 2-0 από έναν αντίπαλο, που παίζει σε ένα πρωτάθλημα χαμηλότερης στάθμης και που διαθέτει σαφώς χαμηλότερο προϋπολογισμό. Τι θα λέγατε; Μάλλον θα τα… παίρνατε στο κρανίο και θα κάνατε λόγο για αποτυχία.

Ναι είναι αλήθεια πως ο Τζολάκης έπρεπε να θυμίσει τον Ρομπέρτο στο θρυλικό 1-0 επί της Γιουβέντους, πριν 12 χρόνια και ο Έσε να μοιάζει στο γήπεδο σαν μαραθωνοδρόμος. Για να κερδίσεις όμως ομάδες σαν τη Λεβερκούζεν, που μπορεί να βάλει την μπάλα κάτω και να παίξει σε άλλες ταχύτητες, όπως φάνηκε στο πρώτο μέρος, είναι απαραίτητη προϋπόθεση να έχεις και κάποιους παίκτες σε μεγάλη βραδιά.

Βοήθησε ασφαλώς και η ορμή του κόσμου, το γρήγορο γκολ του Κοστίνια, η εκτελεστική δεινότητα του Ταρέμι, αλλά κυρίως τη διαφορά στο τέλος έκανε ο ρεαλισμός του Μεντιλίμπαρ.

Και οι γκρινιάρηδες το δίνουν αυτό στον Μεντιλίμπαρ

Ο Ολυμπιακός, ανέκαθεν, έχει μπόλικους γκρινιάρηδες στην εξέδρα. Τους λεγόμενους απαιτητικούς, αυτούς που δεν χορταίνουν με τίποτα. Ο Μεντιλίμπαρ θα μείνει για πάντα στην ιστορία ως προπονητής που υπέγραψε τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο ελληνικής ομάδας, ωστόσο πάντα θα βρίσκονται και εκείνοι που θα λένε ότι το direct football του κόουτς Μέντι δεν είναι σέξι και “ότι κουραστήκαμε με τις σέντρες και τα γεμίσματα“. Ολοι τα έχουμε ακούσει αυτά, ας είμαστε ειλικρινείς.

Παρόλα αυτά, με τον συγκεκριμένο προπονητή, ο Ολυμπιακός πέρα από έναν ευρωπαϊκό τίτλο, έχει καταφέρει κάτι που μπορεί να είναι εν τέλει και πιο σημαντικό. Το να νιώθει ικανός να κάνει το δικό του παιχνίδι, είτε απέναντί του έχει την Καϊράτ, είτε την Μπαρτσελόνα. Ακόμη και χθες, με τον Ολυμπιακό στο 1-0 από το 2′, οι ερυθρόλευκοι ουσιαστικά δεν άλλαξαν στρατηγική στο πρώτο ημίχρονο. Επιχείρησαν να παίξουν σε ψηλά μέτρα, να πιέσουν ακόμη και μέχρι τη μικρή περιοχή της Μπάγερ για να κλέψουν μπάλες.

Αυτό είναι ένα στοιχείο που δεν μπορεί να παραβλέψει κανένας και σίγουρα όλοι πλέον το δίνουν στον Μεντιλίμπαρ, ότι προσεγγίζει τα παιχνίδια με ακραία τολμηρό θάρρος. Το έκανε και με τη Ρεάλ, το έκανε και μέσα στη Βαρκελώνη, με την Μπάρτσα, όσο έπαιζε με 11, το έκανε και με την Αϊντχόφεν. Με τους Ολλανδούς βγήκε σχεδόν στον απόλυτο βαθμό, με τους Ισπανούς όχι.

Όσο για χθες, για να είμαστε απόλυτα τίμιοι, αυτή η τακτική παραλίγο να τον πληγώσει στο πρώτο μέρος, γιατί ο Ολυμπιακός συνέχιζε να έχει μία στάση στο γήπεδο σαν να είναι το ματς στο 0-0, παρότι προηγήθηκε από τα αποδυτήρια. Ο Μεντιλίμπαρ όμως έδειξε στο δεύτερο ότι δεν είναι δογματικός. Ο Βάσκος έβαλε νερό στο κρασί του, πήγε σε μία πιο συντηρητική λογική και ο Ολυμπιακός έσβησε ουσιαστικά το ματς μετά το 45′, επιτρέποντας μόνο εκείνη τη μεγάλη φάση του Σικ στο 80′, που έπεσε κι αυτός πάνω στον Τζολάκη.

Ακριβώς ο ρεαλισμός που αναφέραμε και πιο πάνω. Ο Μέντι κατάλαβε πως δεν είχε λόγο πλέον να ρίχνει γροθιές στο μαχαίρι, ευρισκόμενος στο 2-0, πήγε σε ένα πιο συμβατό πλάνο και έφτασε τελικά σε μία σπουδαία νίκη, παραδεχόμενος μάλιστα, ότι ο Ολυμπιακός είχε παίξει καλύτερα με την PSV απ’ ότι χθες: “Αυτή τη φορά είχαμε την τύχη που μας έλειψε κόντρα στην Αϊντχόφεν“.

Η απόλυτη δικαίωση για τον Βάσκο, που ζήτησε την αναβολή του αγώνα με τον Αστέρα, ακριβώς για να έχει τρεις γεμάτες προπονήσεις πριν τον τελικό με τη Λεβερκούζεν, οι οποίες βοήθησαν τον Ολυμπιακό τόσο ενεργειακά, όσο και τακτικά, αφού η ομάδα έδειξε στο δεύτερο μέρος ότι μπορεί να προσαρμοστεί στον αντίπαλο.

Και έτσι, ο Ολυμπιακός έφτασε σε σημείο να κερδίζει μία από τις κορυφαίες γερμανικές ομάδες, έχοντας ουσιαστικά εκτός τον Ελ Κααμπί και τον Ποντένσε και στην 11αδα του, μόνο μία καλοκαιρινή μεταγραφή τον Ταρέμι. Αυτό το τελευταίο ως απάντηση για όσους δεν καταλαβαίνουν ακόμη γιατί ο Μεντιλίμπαρ βγάζει σπυράκια όταν ακούει συνέχεια δεξιά-αριστερά για μεταγραφές.

Το θέμα είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι ο Ολυμπιακός έχει κάνει ήδη δύο νίκες σε επτά ματς Champions League φέτος, όσες έκανε δηλαδή σε 18 παιχνίδια, στις τρεις προηγούμενες συμμετοχές του (με τη Μαρσέιγ το 2020 και με τον Ερυθρό Αστέρα το 2019). Ακόμη μία στο Άμστερνταμ και το ταξίδι συνεχίζεται.