Οι ποδοσφαιριστές είναι σαν τις καλές γκόμενες

Ο πλέον σοβαρός που δεν επέτρεψε όλα αυτά τα χρόνια στον Δημήτρη Μελισσανίδη να ασχοληθεί με την ΑΕΚ, ήταν η έλλειψη χρόνου. “Ο Μελισσανίδης πλέον δεν είναι ο Μελισσανίδης που ξέραμε” μας ενημερώνουν τα έγκυρα ρεπορτάζ. Η εταιρία του είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Μιλάμε για έναν από τους πλέον ισχυρούς πετρελαιάδες του πλανήτη. Όλα αυτά όσο η ΑΕΚ βολόδερνε στη Σούπερλιγκ και χρώσταγε τα μαλλιά της κεφαλής της.Με το που φουντάρισε στη Γ’ Εθνική και τα χρέη έγιναν σβου, ο χρόνος του Δημήτρη Μελισσανίδη έγινε απεριόριστος. Κι όχι “προς όλους” όπως διατείνονται ι διαφημίσεις της κινητής τηλεφωνίας: για την ΑΕΚ και μόνο για την ΑΕΚ.

Πράγματι: από το πρωί μέχρι το βράδυ ο Δημήτρης Μελισσανίδης ασχολείται με την ΑΕΚ και μόνο. Δικός του είναι ο χρόνος, άλλωστε, ότι θέλει τον κάνει. Όπως τις προάλλες σχετικά με τον Κορδέρο. Δεν περιορίστηκε στο να δεχθεί τον Ισπανό στο γραφείο του, προκειμένου να τον ψήσει να υπογράψει τετραετές συμβόλαιο. Όπως και τον έψησε. Το βράδυ του έκανε το τραπέζι μαζί με τη μνηστή του στο σκάφος του. Θα πει κάποιος τι μπορούν να του πουν ένας μπίζνεσμαν διεθνούς επιπέδου στην ηλικία των 60+ με ένα παιδάκι που κλωτσάει τη μπάλα; Άβυσσος η ψυχή των ανθρώπων.

Για τον παράγοντα ο ποδοσφαιριστής είναι σαν την καλύτερη γκόμενα. Φτιάχνεται να μιλάει μαζί του. Να τον έχει δίπλα του. Κι αυτό αφορά όλους τους Έλληνες παράγοντες. Πόσες φορές διαβάσαμε στη διάρκεια της περασμένης σεζόν, ότι ο Τζεμπούρ επισκέφτηκε τον Βαγγέλη Μαρινάκη στη σουίτα του στο Καραϊσκάκης;

Ο Νικόλας Πατέρας είναι γόνος εφοπλιστικής οικογένειας. Δεν μεγάλωσε στην Κοκκινιά σαν τον Μελισσανίδη. Ο Τζιμπρίλ σισέ είναι ότι καλύτερο του έχει συμβεί στη ζωή του. Για αυτό και τον καλούσε κατ’ επανάληψη στο κότερο του. Και για αυτό οι δημοσιογράφοι αφορμής δοθείσης, αναφέρουν τους ισχυρούς δεσμούς φιλίας, που συνδέουν τους δύο άνδρες.

Θα μου πείτε τώρα, άλλο Σισέ κι άλλο Κορδέρο. Πράγματι η διαφορά στα δύο μεγέθη είναι τεράστια. Φαινομενικά όμφως. Διαφορές επί της ουσίας δεν υπάρχουν. Ποδοσφαιριστής ο ένας, ποδοσφαιριστής κι ο άλλος. Η καψούρα, δηλαδή, του προέδρου. Το ψώνιο του.

Όπως, λοιπόν, πριν τριάντα χρόνια ο Μελισσανίδης κανάκευε τον Κοτάκη, την σεντερ-φοράρα του Ιωνικού στη Γ’ Εθνική, έτσι ώρα κανακεύει τον Κορδέρο. Όπως έλεγε τους ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ τη δεκαετία του ’90 “τσαμπιόνια μου”, έτσι θα τους λέει και σήμερα, είκοσι χρόνια μετά. Μύθος είναι ότι οι άνθρωποι αλλάζουνε. Ο άνθρωπος είναι πάντα ο ίδιος. Τα ίδια χούγια έχει, τις ίδιες συνήθειες. Τα ίδια προτερήματα, τα ίδια ελαττώματα. Κανείς δεν αλλάζει. Καθαείς είναι αυτό που είναι μέχρι το τέλος του βίου του. Ο τσιγγούνης δεν μπορεί να γίνει χουβαρντάς. Όπως δεν μπορεί να γίνει ο αβέρτος τσίπης. Το λαμόγιο, λαμόγιο θα πεθάνει. Ο σπαθένιος, σπαθένιος θα μείνει μέχρι να πεθάνει.

Σαφώς κι ο Δημήτρης Μελισσανίδης, δεν έχει καμία σχέση σαν οικονομικό μέγεθος με τον Μελισσανίδη των πρωταθλημάτων της ΑΕΚ το 92-94. Τώρα έχει πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες. Και θα τις αξιοποιήσει αναλόγως. Κι ούτε πρόκειται να περιμένει μέχρι το 2015 τέτοια εποχή, όταν η ΑΕΚ θα έχει επιστρέψει στη Σούπερλιγκα. Μόλις σπατσάρει με τις μεταγραφές και παραδώσει την ομάδα σε Δέλλα και Μπάγεβιτς, θα σηκώσει τα μανίκια. Για να κάνει αυτό που κάνουν όλοι. Αυτό που έκανε ο Πατέρας με τον Γκαγκάτση. Αυτό που έκανε ο Μαρινάκης με τον Πιλάβιο.

Χρόνος, όπως είπαμε άλλωστε, υπάρχει απεριόριστος. Οι βασικές αρχές του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα είναι ίδιες. Δεν αλλάζουν. Και για αυτό ακριβώς είναι ίδιες και οι συμπεριφορές των παραγόντων. Δεν διαφέρουν από τον έναν στον άλλον. Ότι έκανε ο Βαρδινογιάννης στο ποδόσφαιρο, έκανε κι ο Κόκκαλης. Το έκανε, όμως, καλύτερα και με πολύ πιο αποτελεσματικό τρόπο: εξ ου και το δώδεκα στα δεκατέσσερα.

Εν αναμοινή, λοιπόν, της ρελάνς Μελισσανίδη. Που ξέρει πολύ καλά ότι με τους Κορδέρο, γίνεται δουλειά μέχρι Γάμα και Βήτα Εθνική. Για τον πρωταθλητισμό στη Σούπερλιγκ, άλλα είναι που έχουν σημασία. Κι εκεί ο χρόνος που θα απαιτηθεί θα είναι πολύς περισσότερος.