Οι… 50 πόντοι του Τολιόπουλου ζάλισαν το Μαυροβούνιο, η Εθνική επέστρεψε

Δεν έκανε λιγότερα απ’ όσα στα Άνω Λιόσια το Μαυροβούνιο, κόντρα στην Εθνική. Εξήντα πέντε πόντους έβαλε την Παρασκευή, 65 έβαλε και στη Ποντγκόριτσα. Μόνο, που η Ελλάδα αυτή τη φορά και… προπονήσεις είχε κάνει και έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, ώστε να πάρει ρεβάνς, σημειώνοντας 17 παραπάνω πόντους από το προηγούμενο παιχνίδι και επιστρέφοντας στις εργοστασιακές της ρυθμίσεις. Ο απίθανος Βασίλης Τολιόπουλος με ρεκόρ πόντων (27) ήταν υπαίτιος… για τους 50 από τους 79 που σκόραρε συνολικά η ομάδα του, αφού τελείωσε το ματς και με 10 ασίστ, που απέφεραν κι άλλους 23π!

Ο γκαρντ του Παναθηναϊκού ξεσκούριασε για τα καλά, ξεκίνησε με εύστοχο σουτ και δεν σταμάτησε παρά μόνο στο τέλος του ματς, αφού είχε σμπαραλιάσει κάθε προσπάθεια των αντιπάλων του να τον περιορίσουν.

Μόνο ένα τρίλεπτο-τετράλεπτο στην πρώτη περίοδο, ο Πέταρ Πόποβιτς, προσπάθησε να παίξει “άρνηση”, κυνηγώντας τον σε ολόκληρο το γήπεδο. Ο Σπανούλης τον απέσυρε στον πάγκο κι όταν ξαναμπήκε, ήρεμος και αποφασισμένος, είχε όλες τις απαντήσεις.

Μια μοναδική παράσταση, ένα βράδυ που περνάει στο Πάνθεον των κορυφαίων εμφανίσεων σε ένα ματς. Με 10/18 τα έβαλε όλα, δικαιολογώντας την ευστοχία του, μετά τη λήξη, με αφοπλιστικό τρόπο: “Συμβαίνουν αυτά στο μπάσκετ. Τη μια μπαίνουν όλα τα σουτ, την άλλη όχι…”

Συντεταγμένοι πίσω από τον Βασίλη

Έτσι εύκολα, λοιπόν; Από το δικό του 0/4 και το συνολικό 6/34 τρίποντα της Παρασκευής, στο 7/13 και στο 14/37, ως αντίστοιχα νούμερα, της Δευτέρας; Ναι, είναι πολλές φορές και θέμα ημέρας. Αλλά θυμηθείτε ότι η Εθνική είχε τρεις καλές προπονήσεις, ο Σπανούλης την ευκαιρία να αναλύσει σε βίντεο όσα πήγαν λάθος στο προηγούμενο ματς και να σχεδιάσει καλύτερα το δεύτερο σερί ματς με την οργανωμένη, σχετικά καλή… αλλά μέχρι εκεί, ομάδα του Μαυροβουνίου.

Ο Τολιόπουλος ήταν ο απόλυτος εκφραστής αυτής της προς το καλύτερο οβιδιακής μεταμόρφωσης της ομάδας. Αλλά δεν ήταν και μόνος. Όσοι εμφανίστηκαν ήταν ένα κλικ καλύτεροι, σε σχέση με τον αγώνα της Παρασκευής.

Ο Κώστας Αντετοκούνμπο, όπως στη Sunel Arena, είχε ξανά αυτό που τον χαρακτηρίζει κάθε φορά που από το Ευρωμπάσκετ και μετά φοράει τα γαλανόλευκα. Έκρηξη πάνω από το στεφάνι κλεψίματα, προστασία του καλαθιού και αξιοποίηση των ασίστ από τους συμπαίκτες του. Μαζί του και ο Ντίνος Μήτογλου, λίγο άστοχος μεν, πολύ δυναμικός δε με 8 ριμπάουντ, θωράκισαν αμφότεροι τη ρακέτα μας σε ένα δίδυμο που ένας συμπλήρωσε τον άλλο.

Σπουδαία εμφάνιση και από τον Δημήτρη Μωραΐτη που είχε σχεδόν μηδενική προσφορά στον πρώτο αγώνα. Αυτή τη φορά ήταν πολύ καλός στην οργάνωση του παιχνιδιού, είχε 3/5 τρίποντα και έγινε δεύτερος σκόρερ της ομάδας πίσω από τον Τολιόπουλο. Όλοι, ωστόσο, είχαν να δώσουν κάτι. Τα τρίποντα που σκόραραν στο τέλος Λαρεντζάκης και Παπανικολάου, οι τέσσερις σερί πόντοι του Χουγκάζ στο ξεκίνημα της τρίτης περιόδου, το ανάποδο λέι-απ του Μήτρου Λονγκ σε κρίσιμη στιγμή, ενώ οι Μαυροβούνιοι είχαν μειώσει τη διαφορά, οι άμυνες του Χαραλαμπόπουλου, όλα αυτά μαζί σε ένα ματς, που η Εθνική είχε ελέγξει από το ξεκίνημα της.

Όλοι συντάχθηκαν πίσω από τον τρομερό τύπο με το Νο. 7, που έκανε ένα τρομερό ματς, στην 38η και καλύτερη εμφάνιση του με την Εθνική Ομάδα.

Από την άμυνα στο εύκολο καλάθι

Προφανώς, τα πάντα επισκιάστηκαν από την τρομερή βραδιά του Τολιόπουλου, αλλά σίγουρα η ομάδα ήταν πολύ διαφορετική, πεισμωμένη να πάρει ρεβάνς και σίγουρα προσηλωμένη στον στόχο της.

Άρεσαν ξανά οι αμυντικοί προσανατολισμοί της Εθνικής, που ναι μεν έχασε διαφορές 14 και 17 πόντων, αλλά δεν επέτρεψε στον αντίπαλο της να την απειλήσει πιο πολύ, αφού κάθε φορά είχε το νου της να πιέσει και να κλέψει μπάλες. Συνολικά 10 φορές πήρε την μπάλα μέσα από τα χέρια των Μαυροβούνιων η Εθνική, εξαναγκάζοντας τους συνολικά σε σχεδόν διπλάσια λάθη (17 έναντι 9).

Αυτή τη φορά, μάλιστα, η άμυνα της είχε αποτέλεσμα. Συνήθως έβγαζε ένα εύκολο καλάθι κι αν δεν χάνονταν μερικά λέι-απ θα έβαζε ακόμα περισσότερους πόντους στο ανοιχτό γήπεδο.

Έκλεισε επίσης τη μαύρη τρύπα των ριμπάουντ, που είχε στοιχίσει στο πρώτο παιχνίδι με τον αντίπαλο να παίρνει μεν περισσότερο, αλλά με 33% ποσοστό ευστοχίας δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερη τύχη. Σε γενικές γραμμές η ομάδα έδειξε τις αρετές της, την ανωτερότητα της, βέβαια, και έδειξε ότι όλα όσα είδαμε στα Άνω Λιόσια δύσκολα θα επαναληφθούν.

Η νίκη είναι σημαντική, γιατί απομένουν δυο αγώνες, στις 2 και 5 Ιουλίου, εκτός έδρας με την αδύναμη Ρουμανία και εντός με την Πορτογαλία. Πιθανότατα, η Ελλάδα θα μπει με ένα συνολικό 5-1 στη μάχη της δεύτερης φάσης, θα πλεονεκτεί σε ισοβαθμία με το Μαυροβούνιο (κάλυψε το -2 του αγώνα στα Άνω Λιόσια) και απέναντι σε Ισπανία, Ουκρανία και Γεωργία (οι Δανοί δεν προλαβαίνουν το τρένο) θα κυνηγήσει το πλασάρισμα στην πρώτη τριάδα του νέου γκρουπ, ώστε να βρεθεί στο Κατάρ και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2027.

ΥΓ: Τις προάλλες ο Σπανούλης έλεγε ότι πολλοί παίκτες προτιμούν να πάνε σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, χάνοντας έτσι τον αγωνιστικό τους ρυθμό, αφού μένουν εκτός ρυθμού και με λίγους αγώνες στα πόδια τους. Προφανώς είχε στο νου του και τον Τολιόπουλο. Το ερώτημα είναι αν ο διεθνής άσος πρέπει να παραμείνει με τα “πράσινα” ώστε να παλέψει και να κερδίσει σιγά-σιγά τη θέση του πάνω στο παρκέ, ή να σκεφτεί -στο τέλος της χρονιάς- το μέλλον του από διαφορετική σκοπιά. Δεν είναι της παρούσης όλο αυτό, σίγουρα όμως βλέποντας τον Τολιόπουλο να δίνει αυτό το ρεσιτάλ, οι περισσότεροι σκέφτηκαν και είπαν “κρίμα δεν είναι”;