Ο Στέφενς είχε δίκιο, μόνο για τον Νίνη

Ωρες – ώρες δεν τον καταλαβαίνω τον Χουμπ Στέφενς. Μετά το μοναδικό παιχνίδι στο οποίο ο ΠΑΟΚ ταλαιπώρησε τον κόσμο του με πολύ άγχος και αγωνία, αλλά είχε καλή απόδοση, ο Ολλανδός δήλωσε: “Ημασταν μία τυχερή ομάδα, ωστόσο όταν παίζεις άσχημα και κερδίζεις πρέπει να νιώθεις ικανοποίηση. Δεν μπορείς πάντα να είσαι τυχερός. Μας έλειψαν ο Κλάους και ο Τζιόλης και αυτό ήταν εμφανές”.

Με όλο το σεβασμό απέναντι στις γνώσεις και την εμπειρία του προπονητή του ΠΑΟΚ, να μου επιτρέψει να διαφωνήσω. Σε άλλα παιχνίδια, παρά το θετικό αποτέλεσμα, η ομάδα κακοποίησε το ποδόσφαιρο και όμως ο Στέφενς έδινε συγχαρητήρια στους παίκτες του. Κόντρα στον Εργοτέλη, ήταν η πρώτη φορά που δήλωσε ότι η ομάδα του ήταν “κακή” και “τυχερή”, ενώ σ’ αυτό το ματς ο ΠΑΟΚ έπαιξε ποδόσφαιρο. Η εύκολη νίκη στην Κομοτηνή αποδείχτηκε απλώς ένα σύντομο διάλειμμα από τα συνεχόμενα θρίλερ, ο ΠΑΟΚ επανέφερε τους οπαδούς του σε συνθήκες αφόρητου στρες, αλλά ούτε κακός ήταν, ούτε απλά τυχερός.

Στέφενς: “Δεν είμαι ικανοποιημένος”

Μπήκε ορεξάτος από το ξεκίνημα του αγώνα, ενώ σε άλλα ματς οι παίκτες του έμοιαζαν υπνωτισμένοι, πήρε τον έλεγχο του παιχνιδιού και παρά το γεγονός ότι εκτέθηκε σε δυο αντεπιθέσεις του Εργοτέλη και στην πρώτη απ’ αυτές βρέθηκε πίσω στο σκορ, θα μπορούσε να πετύχει την ανατροπή πριν λήξει το πρώτο ημίχρονο, εάν οι παίκτες του δεν ήταν άστοχοι στην τελική ενέργεια και αν δεν έβρισκαν μπροστά τους έναν Αθανασίου, που… ούτε και ο ίδιος καταλάβαινε τι έβγαζε. 11 τελικές προσπάθειες σε ένα ημίχρονο δεν είναι λίγες. Ούτε οι ευκαιρίες που χάθηκαν. Και ήταν όλες ευκαιρίες που προήλθαν από καλούς συνδυασμούς και ορθόδοξη ανάπτυξη, πράγμα σπάνιο για τον φετινό ΠΑΟΚ…

Μονότερμα με κορυφαίο τον Κίτσιου

Η ομάδα ήταν ακόμη καλύτερη στο δεύτερο ημίχρονο, όταν έπαιξε τον Εργοτέλη μονότερμα, στην κυριολεξία. Και δεν είναι μόνο ότι είχε καλή απόδοση. Είναι και ότι ποτέ δεν έχασε τη συγκέντρωση και την ψυχραιμία της. Μεθοδικά και ήρεμα, οργάνωσε επιθέσεις, έπαιξε από τα πλάγια, κέρδισε πολλά “στημένα” και, τελικά, έστω και στο τελευταίο δευτερόλεπτο των καθυστερήσεων, βρήκε τον τρόπο να φτάσει σε μια ακόμη “ηρωική” ανατροπή, χωρίς, όμως, αυτή τη φορά να εξοργίσει και να απογοητεύσει τους οπαδούς της με… τουρλουμπούκι ποδόσφαιρο που έπαιξε σε προηγούμενα ματς. Κίτσιου ( ο κορυφαίος, για μένα) και Λούκας από τη μία πλευρά, Λίνο και Στοχ, από την άλλη, έκαναν πάρα πολλή και καλή δουλειά.

Ο Κατσουράνης “γέμισε” τη μεσαία γραμμή με την πληθωρικότητά του, ο Λάζαρ ήταν σαφώς καλύτερος από άλλα παιχνίδια, τρέχοντας περισσότερο και προσέχοντας τις μεταβιβάσεις του, ενώ και ο Κατσικάς και ο Λόπεθ, που χρησιμοποιήθηκε αντί του τραυματισθέντα Βίτορ, δεν έδωσαν κανένα δικαίωμα στην κερκίδα, που, ήταν, δυστυχώς, έτοιμη για “ξεφωνητό”. Ο μόνος που δεν φάνηκε, παίζοντας “κορυφή”, ήταν ο Σαλπιγγίδης, αλλά στον φετινό ΠΑΟΚ και παρά τις πολλές εκτελέσεις “στημένων”, είναι συνηθισμένο φαινόμενο να μένει στην αφάνεια ο παίκτης – “κορυφή”, εξ ου και η σχετική αφλογιστία του Αθανασιάδη.

Βούκιτς: “Πιστεύω πάντα στο γκολ”

Δεν θα είχε, λοιπόν, καλύτερη τύχη ο Κλάους αν έπαιζε, ούτε πιστεύω ότι ο αργόστροφος Τζιόλης θα ήταν πιο παραγωγικός από τον Κατσουράνη κι αυτό είναι ένα δεύτερο σημείο στο οποίο θα διαφωνήσω με τον Στέφενς.

Μοναδική παραφωνία ο Νίνης…

Για τον Βούκιτς, ας μην το συζητάμε. Βαρύς κι ασήκωτος, στον τελευταίο προφανώς χρόνο της ποδοσφαιρικής καριέρας του, αλλά, κακά τα ψέματα, ο Σέρβος έχει τον τρόπο του να “ξελασπώνει” και φέτος το έκανε για τρίτη φορά. Αυτό από μόνο του αρκεί. Όσο για τον Χακόμπο, δυο φορές που χρειάστηκε στο δεύτερο ημίχρονο ήταν εκεί και κράτησε τον ΠΑΟΚ όρθιο στην προσπάθειά του να φτάσει στην ανατροπή.

Άφησα τελευταίο τον Νίνη, που ήταν ένα τεράστιο μηδενικό. Ήταν ο μοναδικός παίκτης που υστέρησε απελπιστικά και με το δίκιο του ο Ολλανδός τον πέταξε έξω. Του φώναζε συνεχώς από τον πάγκο το αυτονόητο: “Μην πουλάς την μπάλα, πρόσεχε την πάσα σου”. Ο Νίνης έκανε ακριβώς το αντίθετο, με αποτέλεσμα να γίνει ο 12ος παίκτης του Εργοτέλη. Οταν, λοιπόν, ο προπονητής σου περιμένει από εσένα να οργανώσεις το παιχνίδι της ομάδας και εσύ οργανώνεις τις… αντεπιθέσεις του αντιπάλου, δεν έχεις κανέναν λόγο ύπαρξης στον αγωνιστικό χώρο.