Ο Σπανούλης γυρίζει εκεί όπου μαγεύτηκε από το μπάσκετ

Το λες και κισμέτ αυτό που συμβαίνει με τον Άρη και τον Βασίλη Σπανούλη…

Λάθος: δεν το λες απλώς κισμέτ, αυτό αποτελεί την επιτομή του πεπρωμένου το οποίο, όπως διακήρυξαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, “φυγείν αδύνατον εστί”.

Μετά τη διετία στο Περιστέρι και τον ενάμιση χρόνο στη Μονακό, ο Σπανούλης επιστρέφει στην εποχή της παιδικής αθωότητας, της αγνότητας και της πλήρους άγνοιας του για το μπάσκετ!

Σοβαρολογώ διότι στο γήπεδο που αποτελεί πλέον το σπίτι του είδε για πρώτη φορά στη ζωή του έναν αγώνα μπάσκετ!

Η φανέλα με το Νο 6, το Nick Gallis Hall και η ανατριχίλα που κουβάλησε στο Λονδίνο

Ο ίδιος μού είχε διηγηθεί αυτή την ιστορία στις 9 Μαΐου του 2013, στην 02 Arena του Λονδίνου, όπου την επόμενη ημέρα ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στον ημιτελικό
του Final 4 της EuroLeague, στην οποία επέπρωτο να θριαμβεύσει, κατακτώντας τον δεύτερο τίτλο του.

Δυο ημέρες νωρίτερα (7 Μαΐου 2013) είχε αποσυρθεί δόξη και τιμή η φανέλα του Νίκου Γκάλη από τον Άρη σε μια διπλή τελετή, στο πλαίσιο της οποίας η κεντρική σάλα του Αλεξανδρείου Μελάθρου ονομάσθηκε “Nick Gallis Hall”.

Είχα την τιμή να παρουσιάσω αυτή την εκδήλωση μαζί με τον Γιάννη Δασκάλου και στο Λονδίνο πια, ρώτησα τον Σπανούλη πώς του φάνηκε αυτή η κατανυκτική βραδιά που έμελλε να τη βιώσει και ο ίδιος στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας στις 17 Σεπτεμβρίου του 2023.

“Ξέρεις, ανατρίχιασα με αυτά που είδα στην τηλεόραση, αλλά και για άλλον έναν λόγο» μου είπε και έσκασε ένα πονηρό χαμόγελο, ξέροντας πως… ψοφάω για τέτοιες ιστορίες”.

Δεν χρειάσθηκε να τον ρωτήσω τι και πώς, μού το μαρτύρησε αμέσως…

“Εδώ ένιωσα τη μαγεία του μπάσκετ”

“Σε αυτό το γήπεδο είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου από κοντά έναν αγώνα μπάσκετ μάλιστα έτυχε εκείνο το απόγευμα ο Άρης να αντιμετωπίζει τον Ολυμπιακό» μού το ξεφούρνισε και προχώρησε και στις λεπτομέρειες…

“Πρέπει να ήμουν επτά χρονών, πήγαινα στη Δευτέρα Δημοτικού τότε, στη Λάρισα. Ο συχωρεμένος ο πατέρας μου είχε μια δουλειά στη Θεσσαλονίκη και με την ευκαιρία θα πήγαινε να παρακολουθήσει και τον αγώνα. Με ρώτησε εάν ήθελα να πάω μαζί του και φυσικά πέταξα τη σκούφια μου. Εννοείται ότι μαγεύτηκα με τον Γκάλη, με τον Γιαννάκη, με τον Ιωαννίδη, με τα κίτρινα χαρτάκια με την ατμόσφαιρα και αυτό που έζησα για δυο ώρες, δεν θα φύγει ποτέ από τη μνήμη μου”.

Αυτή λοιπόν υπήρξε η πρώτη δια ζώσης επαφή του πεντάκις πρωταθλητή Ευρώπης (με τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, την Εθνική Ανδρών και την Εθνική Νέων) με το άθλημα στο οποίο έμελλε να αφοσιωθεί και να το διακονήσει με θρησκευτική ευλάβεια, πρώτα ως παίκτης και πλέον ως προπονητής.

Ο ιερός χώρος και ο παροξυσμός

Από εκείνη την ημέρα (του 1989) πέρασαν 37 χρόνια στα οποία ο Σπανούλης εισήλθε πλείστες όσες φορές σε ένα γήπεδο που αποτελεί ιερό και προσκυνηματικό χώρο για το ελληνικό μπάσκετ: φορώντας τις φανέλες του Αμαρουσίου, του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού και ως προπονητής της Εθνικής ομάδας, ενώ τώρα επιστρέφει ως μόνιμος κάτοικος και όχι ως επισκέπτης.

Τις τελευταίες ημέρες, από τότε που φάνηκε πως η κατάσταση αναστρέφεται και ο Σπανούλης ήταν πρόθυμος να παραμερίσει την EuroLeague και (μετά το Basketball Champions League με το Περιστέρι) να γευθεί τους καρπούς του EuroCup, η “κίτρινη φυλή” τελεί υπό καθεστώς παροξυσμού!

Μια φρενίτιδα που διογκώθηκε σε υπερθετικό βαθμό και παραπέμπει στην “Εποχή της Αυτοκρατορίας”, όταν οι φίλαθλοι του Άρη (και όχι μόνο) κρέμονταν από τα χείλη του Γιάννη Ιωαννίδη, του Νίκου Γκάλη, του Παναγιώτη Γιαννάκη και αργότερα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς τον οποίο είχε προσεγγίσει ο σύλλογος (προτού ο Ζοτς αναλάβει την τεχνική ηγεσία του Παναθηναϊκού) το 1999 επί ημερών του αείμνηστου Δημήτρη Κοντομηνά.

Ο “Ψυχάκιας|”, το δέλεαρ και ο μαρμαρωμένος Αυτοκράτορας

Ως γνωστόν, ο Σπανούλης φορά πορτοκαλί παρωπίδες και είναι “Ψυχάκιας” με το μπάσκετ…

Επίσης δεν μασάει, και δεν τον νοιάζει να είναι δεύτερος, αρκεί βεβαίως (όπως έχει εξηγήσει για το κίνητρο της αποχώρησης του από τον Παναθηναϊκό και της ένταξης του στον Ολυμπιακό το 2010) να διαπιστώνει ότι υπάρχουν οι προοπτικές και οι πιθανότητες να γίνει ή μάλλον να ξαναγίνει πρώτος!

Αυτός ο αποφασιστικός, τολμηρός, θεληματικός και φιλόδοξος τύπος δεν φοβάται ούτε τα ρίσκα, ούτε τις ευθύνες, ούτε τους κινδύνους…

Δεν φοβάται την αποτυχία, γι’ αυτό η καριέρα του είναι γεμάτη επιτυχίες που φιλοδοξεί να τις αβγατίσει τώρα που αναλαμβάνει να ξαναζωντανέψει για τα καλά τον μαρμαρωμένο “Αυτοκράτορα”!