Ο πολύτιμος καλοκαιρινός στόχος που έστω και ψυχοβγαλτικά επιτεύχθηκε για τον Παναθηναϊκό και τα Αυγουστιάτικα διδάγματα

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Τα όποια μέσα. Ακόμη και αν ενίοτε δεν ερμηνεύονται, δεν γίνονται αντιληπτά, ακόμη ακόμη και αν δεν (μοιάζει να) δικαιολογούνται. Ακόμη κι αν σίγουρα προκαλούν… εμφράγματα. Ο καλοκαιρινός σκοπός του Παναθηναϊκού ήταν το απόλυτο στα καλοκαιρινά προκριματικά ώστε να γράψει παρουσία στη League Phase του Conference League. Με ένα ακόμη θρίλερ σε αυτά τα τρία ζευγάρια στη σειρά, την πρόκριση επί της Χράντετς Κράλοβε, έγινε.

Προφανή τα ωφελήματα. Αγωνιστικά, οικονομικά, ψυχολογικά. Όλα σημαντικά. Όλα απαραίτητα για τη διατήρηση μιας θετικής αύρας που δημιουργεί ένα ακόμη restart το οποίο και (από τα μέσα της περυσινής σεζόν) επιχειρείται στους πράσινους τα τελευταία χρόνια. Και ένα restart, ένας ανασχεδιασμός, που είναι ο πλέον δαπανηρός της ιστορίας τους.

Ένα στραπάτσο – τέτοιο θα ήταν αν για οποιονδήποτε λόγο ο Παναθηναϊκός δεν θα βρίσκονταν στην κλήρωση της Παρασκευής – σε ένα έτσι κι αλλιώς εύθραυστο (λόγω παρελθόντος) οικοδόμημα, θα το κλυδώνιζε πολύ βίαια, πολύ νωρίς. Και κακά τα ψέματα, σε τέτοιους και τόσους κλυδωνισμούς, ο οργανισμός δεν έχει δείξει πως ξέρει, πως έχει μάθει ούτε να ανταποκρίνεται, ούτε να αντιδρά ξεπερνώντας τους παραμένοντας προσηλωμένος. Είτε στον επόμενο, όποιον, στόχο είτε στον μεγαλύτερο.

Ο απώτερος είναι η επιστροφή στην εγχώρια κορυφή. Ξεκάθαρο. Αλλά οι ενδιάμεσοι, οι πρώτοι, οι μικρότεροι, είναι αυτοί που καθορίζουν όχι μόνο το κατά πόσο μπορεί να επιτευχθεί αυτός ο απώτερος, αλλά και τι πορεία θα διαγραφεί μέχρις εκεί. Εκεί που, για 16 χρόνια, ο Παναθηναϊκός, δεν έχει μπορέσει να φτάσει.

Ποιος μπορεί να προεξοφλήσει τι θα γίνονταν, πως θα γίνονταν, τι θα συνέβαινε, τι επιδράσεις θα υπήρχαν αν ο Παναθηναϊκός αποτύγχανε; Και ειδικά κόντρα σε ομάδες βεληνεκούς ανάλογου με αυτές που αντιμετώπισε τούτο το καλοκαίρι. Μια απλή καταγραφή, αρκεί. Εκείνο του ’23, απέκλεισε στα προκριματικά του Champions League διαδοχικά τη Ντνίπρο και τη Μαρσέιγ, προτού λυγίσει από τη Μπράγκα.

Στο επόμενο καλοκαίρι, αποκλείστηκε στα πέναλτι από τον Άγιαξ, συνεχίζοντας σε διεθνές επίπεδο ξεπερνώντας τη Λανς. Πέρυσι, ανανέωσε το ευρωπαϊκό ραντεβού του, ξεπερνώντας τον αποκλεισμό από τους Ρέιντζερς στο Champions League με απανωτές προκρίσεις κόντρα σε Σαχτάρ και Σαμσούνσπορ.

Νωπές οι μνήμες της έκβασης κάθε χρονιάς, παρά την επιτυχία στον πρώτο, χρονικά, στόχο της. Αυτονόητες ως προς τα συμπεράσματα οι συγκρίσεις των προαναφερθεισών ομάδων με τις φετινές που βρήκε στον διάβα του το “τριφύλλι”. Καμία εξ αυτών δεν έχει σχέση με Πάκσι, ΤΣΚΑ Σόφιας 1948 και Χράντετς. Και πρόκειται για το ακριβότερο, βάσει επένδυσης, «τριφύλλι» της σύγχρονης διοικητικής ιστορίας του, πιθανότατα από τα πλέον ακριβά ολάκερης της ιστορίας τους.

Το απαραίτητο τικ και τα μαθήματα

Υπό αυτό το πρίσμα συνεπώς, ναι, το ότι τικαρίστηκε το πρώτο κουτάκι της χρονιάς, είναι σημαντικό(τατο). Αυτό δεν σημαίνει πως τα όσα διαδραματίστηκαν σε αυτά τα έξι παιχνίδια, μπορούν απλώς και μόνο να ξεπεραστούν με τη δικαιολογία είτε της εποχής, είτε της ανετοιμότητας (για μια νέα, σε κάθε τι ομάδα πρόκειται), είτε του αποτελέσματος.

(Ως υπενθύμιση) Ακόμη μια νωπή σύγκριση. Σε ανάλογο επίπεδο, χωρίς ανάλογη στελεχιακή διαφοροποίηση όπως αυτή του φετινού Παναθηναϊκού. Το απόλυτο έπρεπε να κάνει πέρυσι και η ΑΕΚ στα προκριματικά του Conference League. Ξεπέρασε διαδοχικά Χάποελ Μπερ Σεβά, Άρη και Άντερλεχτ.

Τα μαθήματα, ειδικά όταν είναι επαναλαμβανόμενα όπως εν πολλοίς η σχεδόν σε λούπα εικόνα (ατομική, συλλογική, προπονητική) των πράσινων στα έξι αυτά παιχνίδια, (μπορεί να) είναι περισσότερο πολύτιμα απ’ οτιδήποτε άλλο, ακόμη και από τις προκρίσεις. Ειδικά όταν προτάσσεται ο «απώτερος στόχος», η κατάκτηση του πρωταθλήματος, η πορεία στη διάρκεια μιας δεκάμηνης σεζόν και όχι μιας μίνι, κολοβής, του πρώτου μήνα της.

Το επικίνδυνο – ειδικά από τη στιγμή που αυτά τα μαθήματα δεν προέκυψαν από παθήματα – είναι είτε να προσπεραστούν, είτε να αγνοηθούν. Είτε ακόμη ακόμη να πασπαλιστούν με περισσότερη χρυσόσκονη. Το τελευταίο, με τις προσθήκες που αναμένονται να γίνουν ως το φινάλε της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου, θα γίνει έτσι κι αλλιώς.

Για να μακροημερεύσει όμως αυτός ο Παναθηναϊκός που χτίζεται με εκατομμύρια και αυτή η εκδοχή που (ακόμη) διαμορφώνεται και (αναμένεται να) λανσάρεται, για να μπορέσει να συνεχίσει να κερδίζει χρόνο, έχοντας βγάλει επιτυχημένα τον πρώτο βραχνά της χρονιάς, το επιβεβλημένο είναι να εστιάσει στα μαθήματα αυτών των έξι παιχνιδιών, αυτών των τριών προκρίσεων.

Μπορεί να θεωρούνταν αυτονόητες. Ανεξαρτήτως του ότι συντελέστηκαν, δεν φάνηκαν ως τέτοιες και σίγουρα δεν εξελίχτηκαν ανάλογα, όταν οι δύο από τις τρεις ήρθαν στην παράταση, με καμία νίκη εντός έδρας, με μόλις μία σε ενενηντάλεπτο, χωρίς σε κανένα παιχνίδι να κρατηθεί ανέπαφη η εστία, χωρίς σε κανένα παιχνίδι να φτάσει το τέλος του με τους πράσινους πιο ενεργητικούς και φρέσκους, με απανωτούς μυϊκούς τραυματισμούς.

Αναντίρρητα – επαναλαμβάνεται και υπογραμμίζεται – πολύτιμα τα όσα κερδισμένα από την πρόκριση στη League Phase του Conference League, αλλά το σημαντικότερο για τον Παναθηναϊκό είναι το δυνητικό, αυτό που θα καθορίσει την πορεία του ως τον. Φτάνει, γι’ αρχή, να αξιοποιηθεί αυτός ο Αύγουστος…