Ο περίπατος του Μπάνε στο Nick Galis Hall

Ο πρόεδρος της ΚΑΕ ΠΑΟΚ τίμησε με την παρουσία του τον απόλυτο star, επιδεικνύοντας αθλητικό πολιτισμό. Καλωσορίστηκε από το μικρόφωνο με τον πλέον εμφατικό τρόπο, πάτησε το πόδι του στο θρυλικό παρκέ του Παλαί και προχώρησε με σταθερό βήμα προς το κέντρο του γηπέδου.

Ο κόσμος τον υποδέχτηκε εγκάρδια, ως ένδειξη αναγνώρισης της αξίας του ηττημένου. Ο περίπατος του Μπάνε στον “τόπο του εγκλήματος” θύμισε εκείνες τις αλήστου μνήμης μονομαχίες, που έκριναν τα πρωταθλήματα και εκτόξευαν την αδρεναλίνη ολόκληρης της Ελλάδας.

Είναι στιγμές…

που χάνεσαι στον κυκεώνα των αναμνήσεων. Έχεις τόσο πολλές εικόνες που δυσκολεύεσαι να τις ιεραρχήσεις στο μυαλό σου. Η μνήμη είναι, άλλωστε, προσωπική υπόθεση. Καθένας θυμάται πρωτίστως τα γεγονότα που τον σημάδεψαν περισσότερο και τον έκαναν να κλάψει, με δάκρυα χαράς ή λύπης.

Επομένως, είναι φυσιολογικό ορισμένοι να θυμούνται τον Μπάνε αποκλειστικά και μόνο ως μεγάλο αθλητή και (την ίδια στιγμή) κάποιοι άλλοι να βλέπουν μπροστά τους τα “βήματα στο κέντρο”, το κάλπικο τρίποντο buzzer beater ή τις ιστορικές μπουνιές που αντάλλαξε με τον Γκάλη.

Το δικαίωμα στην έκφραση

Μόλις μέχρι πριν ένα χρόνο, οι φίλαθλοι του Άρη αγανακτούσαν γιατί δε μπορούσαν να εκφραστούν ελεύθερα στο γήπεδο. Υποστήριζαν πως αποτελούν τη σιωπηρή πλειοψηφία που βίωνε ψυχολογική πίεση από συγκεκριμένη μερίδα οπαδών, οι οποίοι έκαναν το άσπρο-μαύρο σύμφωνα με τα δικά τους “πιστεύω”.

Μια “χούφτα ανώνυμων” αφουγκράστηκε το έλλειμμα δημοκρατίας και χτύπησε το πρόβλημα στη ρίζα. Εξοστράκισε τους επαγγελματίες τοποτηρητές και χάρισε στους “υγιείς φιλάθλους”…ελευθερία κινήσεων.

Στην εκδήλωση προς τιμήν του Γκάλη, οι ‘πρώην καταπιεσμένοι’ λειτούργησαν αυθόρμητα χωρίς να έχουν την αίσθηση ότι ένα χοντρό άγρυπνο μάτι τους παρακολουθεί. Αποφάσισαν, λοιπόν, να χειροκροτήσουν τον Μπάνε θεωρώντας ότι το αξίζει ως επαγγελματίας και ως άνθρωπος. Άποψή τους. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά να αποθεώνουν όποιον θέλουν.

Η υποχρέωση στον σεβασμό

Καλώς ή κακώς, ορισμένοι αποδοκίμασαν τον Πρέλεβιτς διότι μέσα από τα μάτια τους έβλεπαν τη σημαία του αντιπάλου σε remake. Η δική τους μνήμη είχε συνδέσει τον Μπάνε με αρνητικές στιγμές και τους βγήκε αντίδραση. Δεν ξεπέρασαν τα όρια του savoir vivre, ούτε έθεσαν σε κίνδυνο την ομαλή διεξαγωγή της τελετής. Σε τελική ανάλυση, βρισκόμασταν σε γήπεδο. Όχι σε θέατρο.

Όλως παραδόξως, η σιωπηρή μειοψηφία που κραύγαζε για ελευθερία έκφρασης δεν άντεξε τη διαφορετικότητα. Ξέχασε ότι στη δημοκρατία η ελευθερία του καθενός σταματάει στο σημείο που ξεπερνάει τα όρια της ελευθερίας του άλλου και αποδοκίμασε έντονα όσους χαλούσαν την αισθητική του λαμπερού event . Σε δεύτερο χρόνο, κάποιοι αποθέωσαν τον Πρέλεβιτς ως “απάντηση” στο γιουχάρισμα των συναριανών τους. Έτσι απόλαυσαν την ευχαρίστηση ότι “πέρασε το δικό τους”…δια βοής.

Κάποιος πρέπει να εξηγήσει…

στους ‘πρώην καταπιεσμένους’ ότι αυτοί που γιούχαραν τον Μπάνε:

• συντέλεσαν τα μέγιστα στο να γίνει αυτό το ιστορικό φιλικό. Είναι οι ίδιοι που “ξήλωσαν” τα κομπολόγια και ζήτησαν επιτακτικά από την καινούρια διοίκηση να τιμήσει τον Θεό για να αποκατασταθεί η τάξη.
• πήραν την ποδοσφαιρική ομάδα στις πλάτες τους και την έσωσαν, όταν όλοι την είχαν ξεγραμμένη. Χάρη στην παραμονή της ποδοσφαιρικής ομάδας στη Super League, δε μετετράπη η τελετή για τον Θεό σε αρένα διαμαρτυρίας
• συνεχίζουν να ακολουθούν τη μπασκετική ομάδα σε όλες τις αναμετρήσεις και δεν παρευρίσκονται μόνο στα πανηγύρια. Δεν έριξαν μαύρη πέτρα μετά την πτώση της αυτοκρατορίας, ούτε αντιμετωπίζουν πλέον τον Άρη ως “χρεοκοπημένο πρώην μεγιστάνα”.
• απέβαλλαν από την οικογένεια του Άρη αυτούς που “έβαλαν πλάτη” για να φύγει ο Γκάλης και κυνηγούσαν τα….Γκαλόσκυλα.

Ως γνωστό, η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας.

Η αξιοπρέπεια και το ήθος…

δεν περιορίζονται στην κυριλέ αντιμετώπιση μίας αναγνωρισμένης προσωπικότητας, αλλά αποτιμώνται με βάση το επίπεδο ανοχής προς το διαφορετικό. Ο “κάθε Αριανός” μπορεί ανενόχλητος να σηκώνει στις πλάτες τον “κάθε Πρέλεβιτς”, αλλά ταυτόχρονα υποχρεούται να σέβεται τον “κάθε ανώνυμο” που δίνει καθημερινά το φιλί της ζωής σε όλα τα τμήματα.

Όσοι θεωρούν κάφρους αυτούς αποδοκίμασαν τον Μπάνε, θα πρέπει να αναλογιστούν τις δικές τους ευθύνες για την ελεύθερη πτώση του μπασκετικού Άρη. Πρωτίστως, όμως, επιβάλλεται να επωμισθούν το βάρος των καθωσπρέπει επιλογών τους σε κοινωνικό επίπεδο. Η ραχοκοκκαλιά της χρεοκοπημένης κοινωνίας απαγορεύεται να στοχοποιεί τη νέα γενιά. Άσε με να κάνω λάθος….