Ο Παναθηναϊκός ζει μέσα σε ένα κοινωνικό-ποδοσφαιρικό πείραμα και δεν φαίνεται να υπάρχει διέξοδος: Οι ευθύνες βαραίνουν όλους

Η υπομονή έχει τελειώσει εδώ και πολύ καιρό, πλέον φαίνεται ότι τελείωσε και η περίοδος χάριτος στον Μπενίτεθ και τον φετινό Παναθηναϊκό. Η ισοπαλία και κυρίως η εμφάνιση κόντρα στην ΑΕΛ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και το κλίμα εντός και εκτός γηπέδου συνθέτουν ένα μείγμα, το οποίο είναι έτοιμο να εκραγεί. Και η ευθύνη πλέον βαραίνει τους πάντες.

Αρχικά βαραίνει τους παίκτες. Όχι όλους, προφανώς. Αλλά αυτούς που δεν μπορούν να καταλάβουν το μέγεθος της φανέλας των πράσινων. Αυτούς που δεν δίνουν το 100% στον αγωνιστικό χώρο, αυτούς που πρέπει να βγουν μπροστά, αλλά για τον ένα ή τον άλλο λόγο δεν το κάνουν.

Βαραίνει το νέο οργανόγραμμα. Το οποίο έδωσε στο μεταγραφικό παζάρι του Ιανουαρίου πολλά εκατομμύρια ευρώ και δεν ενίσχυσε τον Παναθηναϊκό σε δύο θέσεις κλειδιά, αυτή του στόπερ και του κεντρικού χαφ, εκεί που πονούν οι πράσινοι από το ξεκίνημα της χρονιάς. Το οποίο οργανόγραμμα έφτιαξε κλίμα και κράτησε ποδοσφαιριστές που γνωρίζουν ότι στο τέλος της χρονιάς θα αποτελέσουν παρελθόν.

Βαραίνει τον Ράφα Μπενίτεθ, ο οποίος στους τρεις μήνες που έχει στον Παναθηναϊκό δεν έχει δείξει ΤΙΠΟΤΑ. Μηδέν. Μια ομάδα ανοργάνωτη, μια ομάδα που δεν ξέρει να επιτεθεί, μια ομάδα που κάνει ό,τι της κατέβει στον αγωνιστικό χώρο. Μια ομάδα που φοβάται και δεν έχει κανένα χαρακτήρα.

Βαραίνει τους οπαδούς. Οι οποίοι εδώ και χρόνια είναι σπασμένοι σε χίλια κομμάτια και το μόνο που έχουν πλέον στο μυαλό τους είναι να αποδοκιμάσουν και όχι να στηρίξουν. Να αποδοκιμάσουν από το πρώτο δευτερόλεπτο, στο πρώτο λάθος, στην πρώτη κακή επιλογή.

Να αποδοκιμάσουν σε κάθε επαφή έναν ποδοσφαιριστή, τον Τάσο Μπακασέτα, που μόνο αδιάφορος δεν είναι και να δημιουργήσουν ένα κλίμα απίθανης εσωστρέφειας. Και ο Μπακασέτας και με την εμφάνισή του και με το γκολ του έδειξε επαγγελματισμό και προσωπικότητα.

Αλλά κυρίως βαραίνει τον ιδιοκτήτη του Παναθηναϊκού, Γιάννη Αλαφούζο. Ο οποίος επί ημερών του και με τις επιλογές του, έχει οδηγήσει τους πράσινους στις πιο οδυνηρές στιγμές της ιστορίας του.

Ο Παναθηναϊκός διανύει ένα κοινωνικό πείραμα εδώ και πολλά χρόνια, το οποίο φανερώνει αμέτρητους τρόπους για το πώς μπορεί να καταστραφεί μια ομάδα, μια χρονιά, μέσα σε ελάχιστο διάστημα. Το πώς μπορεί να ρουφήξει μέσα του οποιονδήποτε ποδοσφαιριστή ή στέλεχος μπει σ’ αυτή τη… μαύρη τρύπα. Ένα πείραμα το οποίο μετατρέπει καλούς και γεμάτους όνειρα ποδοσφαιριστές, σε παίκτες που δεν μπορούν να κάνουν μία σωστή πάσα. Ένα πείραμα στο οποίο όλοι έχουν βάλει και βάζουν το χεράκι τους. Με μεγαλύτερο ή μικρότερο ποσοστό ευθύνης.

Το παιχνίδι με την ΑΕΛ

Τι μπορεί να σχολιάσει κάποιος από το παιχνίδι με την ΑΕΛ; Τα τρία στόπερ της βασικής 11άδας; Το ότι στο πρώτο ημίχρονο οι τελικές ήταν 1-4; Ή στη μοναδική στιγμή, στην αρχή του β’ ημιχρόνου, όταν ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να φανεί απειλητικός και ανέβηκε ψηλά, δέχτηκε γκολ από αντεπίθεση που ξεκίνησε πριν από τη σέντρα; Κανένα ποδοσφαιρικό σχέδιο, μηδέν δημιουργία, αποδοκιμασίες σε όλη τη διάρκεια, ένα άρρωστο κλίμα στη Λεωφόρο, που μόνο για ποδόσφαιρο δεν κάνει.

Ακόμη και μετά την ισοφάριση δεν άλλαξαν πολλά. Η ΑΕΛ έδωσε την μπάλα στον Παναθηναϊκό, περίμενε χαμηλά, αλλά δεν πρόσφερε καμία εύκολη φάση. Φτωχή δημιουργία, φτωχή τελική επιλογή, φτωχή τελική προσπάθεια.

Η επόμενη μέρα

Αισιοδοξία δεν υπάρχει. Τι να γράψω; Για τον Ταμπόρδα; Τον Ζαρουρί; Τον Πάντοβιτς; Τον Μπακασέτα; Τον Κάτρη; Μια ομάδα ανοργάνωτη, μια ομάδα χωρίς πλάνο, που δεν μπορεί να νικήσει κανέναν. Έρχονται τα χειρότερα, με το απόλυτο κάζο, τη συμμετοχή στο 5-8, να είναι πιο κοντά από ποτέ.