Ο Ολυμπιακός που εγκλωβίστηκε και το “τι παίζουμε;” που θα διορθώσει ο Γουόκαπ

Αν κάτι μας έχει διδάξει ο σύγχρονος αθλητισμός, στο υψηλότερο επίπεδο και στις ελίτ λίγκες που η δράση είναι συνεχής και εξουθενωτική, είναι πως απαγορεύονται τα ακραία συναισθήματα.

Είτε θριαμβεύεις, είτε λυγίζεις, είτε παίζεις σπουδαία, είτε αποκαρδιωτικά, το επόμενο πρωί πρέπει να σκέφτεσαι το επόμενο challenge.

Το βράδυ της Πέμπτης (12/3), ήταν κάπως διαφορετικό. Ο Ολυμπιακός βρισκόταν σε καλό φεγγάρι, προερχόταν από κατοστάρα στο Παρίσι, όμως στο Μόντε Κάρλο δεν εμφανίστηκε. Ηττήθηκε από τη διαλυμμένη Μονακό και έβαλε πίεση στον εαυτό του όσον αφορά το πλασάρισμά του στην τετράδα της κανονικής περιόδου της EuroLeague.

Σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκονται, οι Μονεγάσκοι έχουν ταλέντο, σκληράδα και εμπειρία. Παιδιά σαν τον Τζέιμς, τον Ντιάλο, τον Μπλόσομγκεϊμ, τον Τάις και τους Στράζελ, Νέντοβιτς, Χέις, δεν θα κάτσουν ποτέ να χάσουν. Δεν θα γίνουν σάκος του μποξ. Όσο είναι εκεί, θα παλεύουν. Κι αυτό έκαναν απέναντι στον Ολυμπιακό, με όλη τους την καρδιά.

Οι Πειραιώτες τους υποτίμησαν. Και η κούραση δεν μπορεί (και δεν πρέπει να αποτελεί δικαιολογία), καθώς και οι δύο είχαν αγώνα πριν από δύο βράδια.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ήταν αλλόκοτη, όμως ο Ολυμπιακός είχε βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση πριν από δυο μήνες.

Τότε, στο ματς με την Παρτίζαν στο Βελιγράδι, είχε μπει με το μαχαίρι στα δόντια, σε ένα παμπάλαιο γήπεδο που “μύριζε” κηδεία. Αυτή τη φορά δεν είχε την ίδια σκληράδα.

Εννοείται πως αυτή η Μονακό δεν έχει καμία σχέση με εκείνη την Παρτίζαν. Ήταν ωστόσο μια ομάδα με πέντε-έξι παίκτες υψηλού επιπέδου. Χωρίς προπονητή. Με τον ηγέτη της να φτάνει στο γήπεδο 30 λεπτά πριν από το τζάμπολ, να τρώει, να μην παίρνει μέρος στο ζέσταμα, αλλά να είναι στην πεντάδα και να κλείνει το ματς με 14/5/5/2 σε 20 λεπτά.

Το βράδυ της Πέμπτης (12/3) είναι κακό για τον Ολυμπιακό, όπως κι αν επιλέξει κάποιος να “διαβάσει” την κατάσταση.

Από τη μία, δικαιολογείται μία άσχημη βραδιά. Όλοι έχουν και πολλοί θα έχουν και στην τελική ευθεία της περιόδου.

Από την άλλη, οι ερυθρόλευκοι δεν έπαιξαν το μπάσκετ τους, δεν είχαν συνεργασίες, έμειναν στις 13 ασίστ για τις 15 κατοχές που σπατάλησαν και είχαν πολλούς εκτός κλίματος. Ντόρσεϊ, Πίτερς και Μιλουτίνοβ ήταν οι μόνοι που ξεχώρισαν. Και με μόνο τρεις έτοιμους, δεν κερδίζεις σε αυτό το επίπεδο.

Υπάρχουν πολλές στιγμές που σηκώνουν συζήτηση. Και μία από αυτές είναι η τελευταία φάση της αναμέτρησης.

Με τέσσερα δευτερόλεπτα στο χρονόμετρο και με τη μπάλα στο μισό γήπεδο, ο Μπαρτζώκας είχε στο παρκέ τον Νιλικίνα (καθυστέρησε πολύ στην επαναφορά), τον Ντόρσεϊ, τον Γουορντ, τον Πίτερς και τον Μιλουτίνοβ. Δεν είχε τον Φουρνιέ και τον Παπανικολάου. Η μπάλα έμεινε στον Μιλουτίνοβ που αναγκάστηκε να εκτελέσει για τρεις και το ματς χάθηκε.

Βέβαια, το ματς δεν θα έπρεπε να έχει φτάσει ποτέ σε αυτό το σημείο. Το κακό πρώτο δεκάλεπτο γκρέμισε την ψυχολογία των πάντων και από εκεί και πέρα όλοι σκέφτονταν ένα πράγμα. Να νικήσουν, έστω και με μισό πόντο.

Αυτή είναι μία από τις χειρότερες ήττες της σεζόν, αλλά σε ένα διάστημα επτά αγώνων σε 14 ημέρες, θα ήταν δύσκολο ο Ολυμπιακός να κάνει το απόλυτο.

Από τη Γαλλία θα γυρίσει με 1/2, καλό αποτέλεσμα στη μάχη για την τετράδα κι από το πρωί της Παρασκευής θα δουλέψει για τη μάχη με την πρωτοπόρο Φενέρμπαχτσε (17/12 στις 21:15). Εκεί, με τον κόσμο του, απέναντι στην καλύτερη ομάδα της σεζόν, θα έχει την ευκαιρία να σταθεί ξανά στα πόδια του και να επιστρέψει στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις.

Το ευχάριστο είναι ότι στο ματς με την πρωταθλήτρια Ευρώπης ο Γιώργος Μπαρτζώκας θα έχει όλους τους παίκτες στη διάθεσή του. Αν όλα πάνε καλά, αν το κυριακάτικο μεσημεριανό ματς με τον Πανιώνιο κυλήσει ομαλά. Κι αυτό θα είναι ένα πραγματικό τεστ, σε αντίθεση με το αλλόκοτο παιχνίδι στη Σάλα Γκαστόν Μεντεσάν.

Υ.Γ.: Το πόσο λείπει ο Τόμας Γουόκαπ, φαίνεται από τις δεκάδες φορές που οι παίκτες του Ολυμπιακού ρωτούσαν ο ένας τον άλλον “τι παίζουμε;” στα τελευταία τέσσερα παιχνίδια. Ο Αμερικανός “τρέχει” την ομάδα καλύτερα απ’ όλους, είναι το κομπιούτερ της, ο ηγέτης της, όσο κι αν πολύς κόσμος αρνείται να το παραδεχθεί/αποδεχθεί.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν είναι από τους προπονητές που δείχνουν το επόμενο play, έχει εξηγήσει γιατί. Αφήνει τον πλέι μέικέρ του να κάνει τη δουλειά και αυτή τη δουλειά, σε αυτόν τον Ολυμπιακό, μπορεί να την κάνει μόνο ένας με συνέπεια, με διάρκεια και με αποτελεσματικότητα.