Ο Ολυμπιακός πίεσε τη Λεβερκούζεν, αλλά χωρίς Ελ Κααμπί δεν υπάρχει υπέρβαση

Στο σχήμα που επέλεξε ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ για το ματς του Ολυμπιακού στο Λεβερκούζεν βρίσκονταν τρεις επιθετικοί ποδοσφαιριστές. Εξ αυτών μόνο ο ένας κατάφερε να κάνει επιθετικές ενέργειες εντός της αντίπαλης μεγάλης περιοχής, ο Ζέλσον Μαρτίνς.

Ο Ταρέμι και ο Τσικίνιο δεν κατάφεραν ούτε να σουτάρουν, ούτε να ντριμπλάρουν, ούτε να πασάρουν εντός της μεγάλης περιοχής της Λεβερκούζεν. Το ίδιο συνέβη και με τον παίκτη που έπαιξε στην πλάτη του σέντερ φορ, τον Σαντιάγκο Εσε, ο οποίος δεν κατάφερε ούτε να σουτάρει, ούτε να πασάρει εντός περιοχής. Και από τους επιθετικούς που ήρθαν από τον πάγκο, ο ένας, ο Ελ Κααμπί, ολοκλήρωσε τη συμμετοχή του χωρίς σουτ και ο άλλος, ο Αντρέ Λουίς είχε δύο σουτ εκτός περιοχής.

Σε ένα ματς στο οποίο ο Ολυμπιακός κράτησε την μπάλα (54%), έκανε πολύ περισσότερες επιθέσεις από την αντίπαλό του (62 έναντι 27), πέρασε πολύ χρόνο παιχνιδιού (40%) στο επιθετικό τρίτο, στο οποίο μπήκε πολύ περισσότερες φορές από τη Λεβερκούζεν (80 έναντι 31) και κυκλοφόρησε εκεί πολύ περισσότερο την μπάλα (177 πάσες έναντι 80), δεν κατάφερε ποτέ να εκτελέσει, δηλαδή να ολοκληρώσει μια επίθεση από μια καλή θέση (xGoals: 0.21).

Γιατί του συνέβη αυτό; Μια προφανής εξήγηση είναι η σχετική με την έλλειψη ακρίβειας στις σέντρες: βρήκαν στόχο 4 φορές στις 30. Μια δεύτερη εξήγηση είναι ότι δεν “έπιασε” το άμεσο παιχνίδι με τις μεγάλες μεταβιβάσεις του Τζολάκη προς τον σέντερ φορ διότι ο Ταρέμι δεν είναι Ελ Καμπί για να επιτεθεί με την εκρηκτικότητα και την ταχύτητά του στην πλάτη της άμυνας.

Μια επιπλέον εξήγηση είναι σχετική με το γεγονός ότι το “υπηρεσιακό δεκάρι” δεν έχει τα στοιχεία αλλά και την εμπειρία για να δώσει ποιότητα στην κατοχή της μπάλας στον κεντρικό άξονα. Σε 57 επαφές με την μπάλα ο Εσε άγγιξε την μπάλα μόνο 5 φορές εντός περιοχής, χωρίς ουσία. Στην ποιότητα των επιδόσεών του στο passing game αναλογούσε το 0,04 μιας ασίστ. Ολοκλήρωσε το ματς χωρίς απόπειρα να ντρμπλάρει αντίπαλο.

Η κύρια εξήγηση για το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να απειλήσει μολονότι κατάφερε να παίξει είναι σχετική με τη “μοναξιά” του Ζέλσον Μαρτίνς – του μόνου επιθετικού που έδειχνε να αποδίδει στο ρυθμό του Champions League στο επιθετικό κομμάτι.

Κάνοντας ένα βήμα πίσω και κοιτάζοντας την απόδοση του Ολυμπιακού στα δύο ματς αυτής της φάσης, επιβεβαιώνεις αυτό που φανταζόσουν προτού αρχίσει η σειρά: χωρίς Ελ Κααμπί, Τσικίνιο και Ποντένσε στα “καλά” τους, ο Ολυμπιακός δεν θα μπορούσε να βάλει από κάτω μια γερμανική ομάδα του επιπέδου της Μπάγερ Λεβερκούζεν.

Η ιστορία αυτών των ματς λέει ότι ο Ολυμπιακός τους στερήθηκε και τους τρεις σε αυτά τα παιχνίδια. Όσο και αν έπαιξαν αυτοί οι τρεις σε αυτά τα δύο παιχνίδια, δεν έπαιξαν, δηλαδή δεν κατάφεραν να μπουν στο ματς ούτε στο Καραϊσκάκη ούτε στο Λεβερκούζεν.

Τόσο η εικόνα όσο και η επεξεργασία των δεδομένων της απόδοσης δείχνουν ότι ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ βρήκε ένα αποτελεσματικό σχέδιο για να βάλει πίεση στη Μπάγερ στο Λεβερκούζεν. Βοήθησε την ομάδα του να έχει την μπάλα, την βοήθησε να κρατήσει το παιχνίδι περισσότερο στο μισό γήπεδο του αντιπάλου, περιόρισε τους κινδύνους στο αμυντικό κομμάτι.

Tο ποδόσφαιρο του Μεντιλίμπαρ όμως έτσι κι αλλιώς βασίζει πολύ το επιθετικό κομμάτι στην ατομική ποιότητα και την ατομική ενέργεια. Όταν στο σύνολο των επιθετικών που χρησιμοποιήθηκαν σε δύο παιχνίδια σε καλή κατάσταση βρέθηκε μόνο ένας, ο Ζέλσον, ο Ολυμπιακός φυσιολογικά μένει στο “μηδέν” στην επίθεση.

Κοιτάζοντας την συνολική εικόνα, λες ότι ο Ολυμπιακός έκανε μια πολύ καλή προσπάθεια να διακριθεί στο Champions League, έκανε πολλά καλά πράγματα απέναντι στα φαβορί, έκανε τις κρίσιμες νίκες βοηθούμενος από τη νοοτροπία που έχει χτίσει μετά από την κατάκτηση του Conference League και κάπως έτσι κατάφερε να χτίσει και να προκαλέσει τη στιγμή του για να ζήσει την εμπειρία της προσπάθειας να φτάσει στις 16 καλύτερες ομάδες της κορυφαίας διοργάνωσης.

Κι ύστερα ήρθε η απώλεια του Copa Africa από το Μαρόκο, στις 18 Ιανουαρίου. Όσα κάνει από τότε μέχρι σήμερα ο Ελ Κααμπί με τον Ολυμπιακό δείχνουν ότι το μυαλό και η ψυχή βρίσκονται κολλημένα στον τρόπο της απώλειας του τροπαίου, στην ευκαιρία που έχασε στο 58’ο λεπτό, στον πόνο που άφησε στον λαό του αυτή η ιστορία. Και μαζί με τον Ελ Κααμπί υπέφερε τελικά και ο Ολυμπιακός, διότι έδωσε, ουσιαστικά, χωρίς αυτόν μια μάχη για την υπέρβαση. Χωρίς Ελ Κααμπί, υπέρβαση δεν θα μπορούσε να γίνει.