Ο Ολυμπιακός έζησε στο έπακρο, αυτό που όλοι θέλουν να ζήσουν

Όταν φτάνει στο τέλος της μια διαδρομή, καλείσαι να κρίνεις με ηρεμία τα όσα έχουν προηγηθεί.

Ο Ολυμπιακός του Μεντιλίμπαρ πιστοποίησε και τη φετινή σεζόν, πως έχει αλλάξει επίπεδο, ανταγωνίζεται τους κορυφαίους, ανήκει στην ελίτ. Άφησε πίσω του τεράστιες δυνάμεις, είδε την Νάπολι (πρωταθλήτρια Ιταλίας) και την Αϊντχόφεν (σχεδόν σίγουρη πρωταθλήτρια Ολλανδίας της τρέχουσας περιόδου) να γνωρίζουν τον αποκλεισμό στην League Phase, ξεπέρασε βαθμολογικά, ομάδες με πολλαπλάσια μπάτζετ (Μπενφίκα, Γαλατασαράι, Μονακό), αντιμετώπισε με… βάσκικη τρέλα (high press) τις Ρεάλ Μαδρίτης, Μπαρτσελόνα και Άρσεναλ, δεν… μάσησε πουθενά. Τίποτα τυχαίο, όλα έγιναν γιατί υπήρχε πλάνο και στρατηγική. Ο άνθρωπος που κάθεται στον ερυθρόλευκο πάγκο, είναι γεννημένος μαχητής και μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια που είναι κάτοικος Πειραιά, έχει μεταδώσει και στους παίκτες του την ίδια νοοτροπία.

Μπορώ να ακούσω όλες τις απόψεις, να συμφωνήσω για λάθη ή κακές επιλογές σε ορισμένα παιχνίδια, αλλά η μεγάλη εικόνα είναι αυτή που μένει και στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι και εκκωφαντικά επικερδής. Θα το γράψω, όπως το έχω στο μυαλό μου, όλα αυτά τα χρόνια που κάνω αυτή την δουλειά. Χειροκροτώ τις ποδοσφαιρικές επιτυχίες που έρχονται μέσα από μια αμυντική τακτική προσέγγιση, ειδικά τις φορές που γίνεται από ανάγκη. Λατρεύω όμως, αυτές που συμβαίνουν βασιζόμενες στην επιθετική νοοτροπία. Η δημιουργία έχει άλλο ειδικό βάρος, είναι πάντα πιο δύσκολη, δεν είναι για όλους, μόνο για τους ξεχωριστούς.

Ο Μεντιλίμπαρ έκανε τον κόσμο του Ολυμπιακού, να πιστέψει περισσότερο από κάθε άλλη εποχή στην τωρινή ομάδα. Μετά την ήττα με 4-1 από την Μακάμπι τον Μάρτιο του 2024, στη ρεβάνς ταξίδεψαν ελάχιστοι οπαδοί, ουδείς περίμενε την ανατροπή. Από εκείνη τη μέρα (και δεν βάζω στην εξίσωση την κατάκτηση του Conference League) όλα άλλαξαν, θεωρητικά, όλα μπορούν να συμβούν κι ας μην συμβαίνουν πάντα. Η εντός έδρας ήττα από την Λεβερκούζεν με 2-0, στην ουσία καταδικαστική ήταν, κανείς όμως δεν συμβιβάστηκε με τη λέξη αποκλεισμός. Στην “Bay Arena” βρέθηκαν 4000 φίλαθλοι, όλοι αυτοί πίστευαν στο όνειρο, ο Μεντιλίμπαρ τους άλλαξε, αφού προηγουμένως, το πέτυχε αυτό εντός της ομάδας του, έπεισε πρώτα τους ποδοσφαιριστές του.

Επιστρέφω και κλείνω με το χθεσινό ματς της Γερμανίας. Πιθανότατα θα μπορούσε να υπάρξει διαφορετική εξέλιξη, αν παίκτες κλειδιά, όπως ο Ελ Κααμπί και ο Τσικίνιο, βρισκόντουσαν σε υψηλό σημείο ετοιμότητας και απόδοσης, στα γνωστά τους στάνταρ δηλαδή. Αυτό όμως δεν συνέβη, και οι προσπάθειες να ισοσκελιστεί αυτή η αδυναμία με διάφορα τρικ, απέτυχαν.

Στο σύνολο πέρασε η καλύτερη ομάδα, αλλά στον Ολυμπιακό δεν μπορούν να έχουν κανένα παράπονο. Η πορεία μέχρι εδώ, είναι γεμάτη κέρδη. Και δεν εστιάζω τόσο στο οικονομικό σκέλος, αυτό είναι κυρίως διοικητικό θέμα, αλλά στα όσα συνολικά έζησε το κλαμπ αυτούς τους μήνες. Το Champions League, με την τωρινή μορφή του, είναι ένα κλειστό πρωτάθλημα, στο οποίο η συμμετοχή και μόνο είναι επιτυχία, όλοι θέλουν να βρεθούν εκεί. Οι ερυθρόλευκοι το βίωσαν ξανά μετά από 5 χρόνια απουσίας, σε μια νέα εκδοχή. Κρατούν την εμπειρία και ξέρουν πως έχουν δεκάδες λόγους για να κάνουν τα πάντα, ώστε να επιστρέψουν τον Σεπτέμβριο.