Ο Ολυμπιακός έχει τις “ασφάλειες” για τις χλιαρές βραδιές και τον πιο underappreciated κοντό όλων των εποχών

Για ακόμη ένα βράδυ, ο Ολυμπιακός ήταν μαγικός για 20-25 λεπτά. Και για ακόμη ένα βράδυ, αυτά τα 20-25 λεπτά ήταν αρκετά για να του δώσουν το αποτέλεσμα.

Το πρώτο διπλό στην έδρα της Αναντολού Εφές μετά από εννέα χρόνια ήταν σημαντικό, ο τρόπος με τον οποίο πήραν οι Πειραιώτες την έκτη τους νίκη στα τελευταία επτά παιχνίδια της EuroLeague ήταν πειστικός και η διπλή εβδομάδα βγήκε με το μάξιμουμ στον δρόμο προς την τετράδα που προσφέρει το πλεονέκτημα έδρας στα playoffs της EuroLeague.

Για να περάσει ο Ολυμπιακός από το σπίτι της Εφές, χρειάστηκε το μεγάλο τρίποντο του Γουόκαπ για το 61-67, δύο μεγάλα καλάθια του Ντόρσεϊ που έφτασε τα 23/24 ματς με διψήφιο αριθμό πόντων, δυο άμυνες του Βεζένκοβ και δύο δικά του δίποντα που κλείδωσαν το αποτέλεσμα.

Αυτά στην crunch time, γιατί προηγουμένως κι ο Παπανικολάου κι ο Γουορντ κι ο Χολ κι ο Τζόουνς κι ο Φουρνιέ είχαν βάλει ο κάθε ένας το λιθαράκι του. Άλλος στη δημιουργία, άλλος στην εκτέλεση, άλλος στην άμυνα χαμηλά, άλλος στον άμυνα ψηλά.

Για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι, ο Γιώργος Μπαρτζώκας είχε παράπονα από τα έντονα σκαμπανεβάσματα της ομάδας του.

Στο καλό του διάστημα, στο πρώτο μέρος (31-48), ο Ολυμπιακός ήταν απολαυστικός.

Στο κακό του διάστημα, κυρίως στο τρίτο δεκάλεπτο (20-10), έβαλε δύο δίποντα και σκόραρε με βολές.

Στο δεύτερο μέρος, έβαλε ένα τρίποντο. Αυτό του Γουόκαπ. Έκανε και λάθη που μπορούσε να αποφύγει. Δεν ήταν το ίδιο αποτελεσματικός, δεν είχε την ίδια ενέργεια, έδωσε στην ομάδα με το χειρότερο ρεκόρ στη EuroLeague δικαιώματα για να αμφισβητήσει την κυριαρχία του.

Στο τέλος της βραδιάς, ο Ολυμπιακός ήταν απλώς πολύ καλός για να χάσει. Κι ας του έλειπαν δύο από τους τρεις πλέι μέικερ και ο καλύτερος ψηλός της διοργάνωσης.

Γενικώς οι Πειραιώτες δείχνουν να απολαμβάνουν τις κρίσιμες στιγμές. Ο προπονητής τους δεν θέλει να φτάνουν τα ματς στην κόψη του ξυραφιού, σίγουρα όμως η κακή κατάσταση της Εφές παρέσυρε και τους Πειραιώτες. Το κίνητρο στη ματσάρα που ακολουθεί, αυτή με την Μπαρτσελόνα στο ΣΕΦ (29/1 στις 21:15) θα είναι πολύ μεγαλύτερο.

Ματς σαν αυτό με τη Μακάμπι, σαν αυτό με την Εφές, ο Ολυμπιακός έχει τις “ασφάλειες” για να τα παίρνει κι ας μην είναι άριστος για 40 λεπτά. Σίγουρα θα ήταν ιδανικό να παίζει σε όλη τη διάρκεια των αγώνων με την ίδια αποτελεσματικότητα και με την ίδια ένταση, αλλά στο μπάσκετ του 2026 αυτό δεν γίνεται, σίγουρα όχι σε όλη τη σεζόν.

Εκτός από τις “ασφάλειες”, τον Ντόρσεϊ και τον Φουρνιέ, τον Βεζένκοβ και τον Μιλουτίνοβ, παίκτες δηλαδή στους οποίους μπορεί να ακουμπήσει ο Μπαρτζώκας, ο Ολυμπιακός έχει και τον πιο underappreciated κοντό όλων των εποχών.

Ο Τόμας Γουόκαπ, στα 33 του πια, διανύει την 8η σεζόν του στη EuroLeague. Φόργουορντ στα κολεγιακά του χρόνια, κλασικός πλέι μέικερ στην επαγγελματική του καριέρα, συνεχίζει να κρίνει αγώνες για μία ομάδα που μετράει τέσσερις σερί συμμετοχές σε Final Four και στοχεύει στην πέμπτη.

Βασικός κι αναντικατάστατος, έχει ακούσει και έχει διαβάσει πολλά. Δεν υπάρχει, όμως, σχόλιο που έχει σημασία για εκείνον από τη στιγμή που ο προπονητής του αυτόν ξέρει και αυτόν εμπιστεύεται. Με αυτόν ζει και μ’ αυτόν πεθαίνει.

Σε 260 αγώνες στη EuroLeague, ο Γουόκαπ δεν έχει στατιστικά σταρ, αλλά είναι πάντα εκεί για να τρέξει την ομάδα του, να κουμαντάρει τον ρυθμό, να βρει τον παίκτη που είναι σε καλή κατάσταση, να υποστηρίξει αυτόν που χρειάζεται εμψύχωση.

Είναι πάντα εκεί για να βάλει το κορμί του στη φωτιά κι ας είναι ο οργανισμός του καταπονημένος. Είναι πάντα εκεί για να στέκεται στα πόδια του κι ας τον πιέζει ο αντίπαλος σε όλο το γήπεδο για 35 λεπτά γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει πίσω του άλλος για να τον ξεκουράσει.

Πολύς κόσμος προτιμά έναν “Μάικ Τζέιμς” από έναν “Τόμας Γουόκαπ”.

Ακόμη και σήμερα που υπάρχουν άπειρα παραδείγματα για να δείξει κάποιος τη σημασία της συμβατότητας σε ένα ρόστερ, ο Γουόκαπ δεν εκτιμάται γι’ αυτά που φέρνει στο παρκέ κάθε βράδυ. Για το γεγονός ότι δεν θα είναι ποτέ αρνητικός για την ομάδα του.

Ακόμη κι αν δει κάποιος ξερά νούμερα, μπορεί να καταλάβει πόσο αξιόλογη είναι η καριέρα του Γουόκαπ στη EuroLeague. Το 6/4/9 που έγραψε χθες βράδυ απέναντι στην Εφές, παίζοντας 33:14, ενώ σπατάλησε μόλις μία κατοχή, είναι “ακόμα μία ημέρα στη δουλειά” για εκείνον. Αλλά αυτή την ημέρα στη δουλειά, ο Αμερικανός “έλιωσε”.

Δυο νούμερα που δείχνουν το μεγαλείο του:

• Οι 4.4 ασίστ που έχει μέσο όρο καριέρας είναι ακριβώς πίσω από τις 4.5 που είχαν ο Βασίλης Σπανούλης κι ο Δημήτρης Διαμαντίδης. 4.5 μετράει κι ο Κώστας Σλούκας.
• Πίσω του είναι σπουδαίοι οργανωτές όπως ο Πάμπλο Πριτζιόνι (4.3), ο Τόμας Σατοράνσκι (4.3), ο Θοδωρής Παπαλουκάς (3.9), ο Νάντο ντε Κόλο (3.7), ο Ρίκι Ρούμπιο (3.6), ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους (3.3) κι ο Σέρχιο Γιουλ (3.2).

Δεν συγκρίνουμε παίκτες. Δεν είναι ο Γουόκαπ καλύτερος από Σπανούλη – Διαμαντίδη, δεν είναι καλύτερος από ντε Κόλο – Γιασικεβίτσιους.

Είναι όμως ένας παίκτης που στα οκτώ χρόνια που βρίσκεται στη EuroLeague παίζει πάντα σε υψηλό επίπεδο, παίζει πάντα για το σύνολο, παίζει πάντα για να υποστηρίξει αυτούς που βρίσκονται γύρω του, προσπαθεί καθημερινά να τους βοηθά για να αναδεικνύονται τα καλά χαρακτηριστικά τους.

Είναι κάπως κουραστικό να μπαίνει το όνομα του Γουόκαπ συνεχώς σε συζητήσεις για την “αναβάθμιση του ρόστερ” κι ο Γουόκαπ να είναι πάντα το απόλυτο παράδειγμα επαγγελματία, το απόλυτο παράδειγμα συμπαίκτη, το απόλυτο παράδειγμα ανταγωνιστή.

Στο τέλος της ημέρας, σημασία δεν έχει τι λέμε εμείς ή τι λέει ο μέσος οπαδός.

Σημασία έχει τι λένε οι άνθρωποι που αποφασίζουν. Και στον Ολυμπιακό, πορεύονται εδώ και πέντε χρόνια με αυτόν στη θέση του βασικού οργανωτή. Και με αυτόν μετρούν τέσσερις συμμετοχές σε Final Four, με την ελπίδα ότι μαζί του θα κάνουν το 5/5.

Το μπάσκετ πάντα ήταν, όμως είναι πλέον περισσότερο από ποτέ, άθλημα ρόλων.

Όχι, όλοι οι καλοί ΔΕΝ χωράνε και αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κάποιος αν κοιτάξει παραδείγματα συγκεκριμένων ομάδων, συγκεκριμένων ρόστερ των προηγούμενων χρόνων.

Για να πετύχει μία ομάδα πρέπει να έχει καλή χημεία, να ταιριάζει ένας παίκτης με τον διπλανό του όχι μόνο στα αγωνιστικά του χαρακτηριστικά, αλλά και ως άνθρωπος. Και στον Ολυμπιακό δεν θα βρείτε μπασκετμπολίστα που φόρεσε τα τελευταία πέντε χρόνια τα ερυθρόλευκα που θα πει κακό λόγο για τον Γουόκαπ. Ούτε ως άνθρωπο, ούτε ως αθλητή.

Πάνω-κάτω τα ίδια ισχύουν και γι’ άλλους παίκτες της ομάδας. Σίγουρα όμως ο Γουόκαπ είναι αυτός που έχει κριθεί πιο αυστηρά από κάθε άλλον. Αν και στο τέλος της ημέρας, όπως είπαμε, μετράει η γνώμη αυτών που τον επιλέγουν και στηρίζονται πάνω του.

Ο Ολυμπιακός έχει μπροστά του ένα πολύ μεγάλο ματς με την Μπαρτσελόνα του Σατοράνσκι, του Λαπροβίτολα, του Μπριθουέλα, του Πάντερ, του Κλάιμπερν, του Σενγκέλια, του Βέσελι και του Ερνανγκόμεθ. Ο κόσμος του το περιμένει πώς και πώς, το ίδιο και ο Μπαρτζώκας που θέλει να δει περισσότερη ένταση σε μεγαλύτερη διάρκεια.

Θα ακολουθήσει ταξίδι στο Ντουμπάι για μάχη με την νεοφώτιστη ομάδα που έχει 8-3 στο γήπεδό της και δύο εντός έδρας ματς με Βίρτους Μπολόνια και Ερυθρό Αστέρα, ομάδες που ο Ολυμπιακός έχει από κάτω του. Και αμέσως μετά, το Final Eight του Κυπέλλου Ελλάδας για τον δεύτερο τίτλο της σεζόν, για τον πρώτο με τον Παναθηναϊκό στην απέναντι πλευρά.