Ο Ολυμπιακός έχει ανάγκη τις αλήθειες του Μεντιλίμπαρ και τον Ελ Κααμπί

Είχε καιρό να σηκωθεί τόση σκόνη στον Ολυμπιακό, η ισοπαλία με την ΑΕΛ αποδεικνύεται και απρόσμενη και δύσκολη στην διαχείριση. Προσωπικά δεν έχω καταλάβει το γιατί. Λες και δεν παρακολουθούμε όλοι το ίδιο πρωτάθλημα, λες και δεν έχει συμβεί σε κανέναν άλλον αντίστοιχο αποτέλεσμα, λες και οι ερυθρόλευκοι κάνουν θραύση κόντρα σε ομάδες που παίζουν κλειστά, τους βάζουν 3 γκολ και πάνε παρακάτω.

Όσο απομακρυνόμαστε από το ματς και οι σκέψεις μπαίνουν σε σειρά, νιώθω πως η αναταραχή έχει να κάνει με το χρονικό σημείο που βρισκόμαστε και όχι τόσο με το ίδιο το γεγονός. Η ομάδα του Μεντιλίμπαρ και με την Κηφισιά παραχώρησε ισοπαλία μπροστά στον κόσμο της και τον Αστέρα κέρδισε στο φινάλε με γκολ του Γιαζίτσι που δύσκολα μπαίνει και με άλλες απώλειες φλέρταρε.

Η αλήθεια και η αυτοκριτική

Αυτό που δεν… χωνεύεται στον Ολυμπιακό, είναι η στιγμή της γκέλας, η χαμένη ευκαιρία να μπει η ομάδα στα playoffs ως πρωτοπόρος, στην ισοβαθμία με την ΑΕΚ. Αντιλαμβάνομαι την ψυχολογία του όχλου, μιλάμε για έναν οργανισμό που έχει μάθει να τρέφεται με τους τίτλους και αυτό έχει μπολιαστεί και στην συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου του. Δυσκολεύομαι όμως να κατανοήσω, πως πάντα και με κάθε τρόπο αυτή η ομάδα θα φθάνει στο ζητούμενο. Παίζουν και οι άλλοι.

Για να βγεις από ένα πρόβλημα, πρέπει πρώτα να παραδεχθείς πως υπάρχει. Ο Μεντιλίμπαρ έχει ακριβώς αυτή την ψυχολογία. Λέει πάντα την αλήθεια, κάνει αυτοκριτική, παραδέχεται τα λάθη του, μιλάει πάντα σε πρώτο πληθυντικό για τα κακώς κείμενα (και για τους 7 ξένους, από τους οποίους πρέπει σε κάθε ματς να κόβει 2 για να παίζουν 5), δεν… σεντράρει κανέναν παίκτη μεμονωμένα, ακόμη και σε εξόφθαλμα προσωπικά λάθη.

Χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα μετά από νίκες, στις οποίες η ομάδα του δεν παίζει καλά, από αυτό θα ξεκινήσει και μετά θα ασχοληθεί με τα υπόλοιπα, εγκωμιάζει τους παίκτες αν έχουν… πεθάνει στον αγωνιστικό χώρο κι ας μην πήραν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Η δημιουργία και τα τελειώματα

Επιστρέφω στην ισοπαλία με την ΑΕΛ, γιατί αυτό απασχολεί τούτη την ώρα. Προφανώς και έχει ευθύνη για την απώλεια των βαθμών ο Μεντιλίμπαρ, αλλά στα δικά μου μάτια την μικρότερη και εξηγώ. Ο καλός προπονητής είναι αυτός που εκπονεί το πλάνο για να κυριαρχεί αγωνιστικά η ομάδα του και να φθάνει να απειλεί πολλές φορές και με πολλούς παίκτες. Στην τελική προσπάθεια, εμφανίζεται το ταλέντο, η ποιότητα, η προσωπικότητα των παικτών, η άνεση στο τελείωμα των φάσεων.

Ο Ολυμπιακός είχε δείκτη xGoals στο 2.60, αλλά δεν βρήκε δίχτυα, είτε γιατί οι εκτελέσεις ήταν πρόχειρες, είτε γιατί ο αντίπαλος τερματοφύλακας έκανε μεγάλες επεμβάσεις. Κατά την άποψή μου συνέβησαν μαζί και τα δύο.

Η πραγματική ευθύνη του Μεντιλίμπαρ

Ο Μεντιλίμπαρ έχει ευθύνη για την τρομερή εξάρτηση της ομάδας του από τον Ελ Κααμπί. Ο Μαροκινός δεν μπορεί να λείπει, ακόμη και σε τέτοια ματς εύκολα που λέμε. Δεν μπορεί να μένει στον πάγκο για 60΄ λεπτά, χάνεται χρόνος, η ομάδα πιέζεται, ο αντίπαλος πιστεύει περισσότερο και το… φλερτ με την γκέλα πλησιάζει. Ο Βάσκος – ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΤΙΓΜΗ – έχει… χτίσει την επιθετική λειτουργία να καταλήγει στον Μαροκινό.

Συνεπώς πρέπει να τον ξεκινάει ακόμη κι αν είναι στο όριο καρτών, ακόμη κι αν θα τον καταπονήσει λίγο παραπάνω. Εδώ που φθάσαμε, ο Ολυμπιακός θα πάρει το πρωτάθλημα, μόνο αν είναι υγιής και σκοράρει με συνέπεια ο Ελ Κααμπί. Δεν το λέω εγώ, το λένε οι αριθμοί, μιλούν τα αποτελέσματα.