Ο Ολυμπιακός δεν θέλει το πρωτάθλημα Οκτωβρίου, για του Μαΐου πεθαίνει
Τείνει να γίνει κανόνας στα ντέρμπι των αιωνίων, αυτός που είναι πιεσμένος, αυτός που παίζει με την πλάτη στον τοίχο, στο τέλος βγαίνει νικητής, έναντι του άνετου και χαλαρού. Γράφει ο Λάμπρος Μπαλάφας.
Ο Ολυμπιακός είχε πολλά περισσότερα να χάσει, έπαιξε με το μαχαίρι στα δόντια και γι’ αυτό το πήρε το ματς. Ο Παναθηναϊκός πήγε στο Καραϊσκάκης με αέρα υπεροχής, αήττητος με την αίσθηση πως θα βρει τον τρόπο να βουλιάξει στο -8 από την κορυφή τον μεγάλο του αντίπαλο.
Στο τέλος προσγειώθηκε ανώμαλα, είδε όλο το Big 4 να πλησιάζει και στην ουσία όσα έχτισε πριν, να μην έχουν καμία ουσία.
Τα διάβασε όλα σωστά ο Ιμανόλ
Όχι, ο Ολυμπιακός δεν έλυσε τα προβλήματά του, παραμένει ένα σύνολο πολύ καινούριο με έναν προπονητή που μαθαίνει ακόμη τους παίκτες. Θα έχει πολλές αυξομειώσεις στην απόδοσή του, λογικά και στα αποτελέσματά του.
Ο Ιμανόλ θέλει χρόνο για να βρει τις σταθερές του και να δει στο χορτάρι όλα όσα έχει στο μυαλό του. Κόντρα στον Παναθηναϊκό, απλώς εκπόνησε ένα εξαιρετικό πλάνο νίκης, έστησε την ομάδα του έτοιμη για να ανταποκριθεί στις συνθήκες. Ξεκάθαροι ρόλοι, άριστη προσήλωση στο τακτικό σκέλος, πολλά τρεξίματα, καθαρό μυαλό και φυσικά ουσία. Αποτελεί κλισέ, αλλά αυτού του είδους τα ματς, τρόπο θέλουν.
Το σημειώνω ξανά. Οι ερυθρόλευκοι δεν είναι γκρουπ έτοιμο να διεκδικήσει τον τίτλο. Βρίσκονται σε διαδικασία ανοικοδόμησης, αλλάζουν πρόσωπο εν μέσω σημαντικών αγώνων, καλούνται να μείνουν μέσα στην διεκδίκηση του πρωταθλήματος στο πρώτο μισό της σεζόν, ώστε στην πορεία, μέσω της βελτίωσης, να κάνουν την αντεπίθεση που θα τους επιτρέψει να σηκώσουν το τρόπαιο. Άλλωστε, το πρωτάθλημα του Οκτώβρη δεν λέει κάτι, αυτό του Μαΐου είναι τα πάντα.
Η χαοτική διαφορά στη μεσαία γραμμή
Θέλω να μοιραστώ μαζί σας δυο σημειώσεις, όπως μου έμειναν στο κεφάλι παρακολουθώντας το ντέρμπι. Ο Ιμανόλ ψάχνει από την πρώτη στιγμή να παντρέψει τους Φρόιλερ και Πουέρτα στον άξονα. Μέχρι χθες, υπήρχαν πολλές ανορθογραφίες όσο έπαιζαν μαζί.
Στα μάτια μου, αυτό συνέβαινε με ευθύνη κυρίως του Κολομβιανού, αυτός παρουσιαζόταν ένα επίπεδο κάτω από τις δυνατότητές του. Ίσως το όνομα του αντιπάλου τον ξύπνησε, χθες καταλάβαμε γιατί ξοδεύτηκαν τόσα χρήματα για την απόκτησή του. Για τον Ελβετό, δεν θέλω να γίνομαι κουραστικός, είναι ρολόι υψηλής ακρίβειας, κάνει όλες τις δουλειές το ίδιο καλά.
Οι δυο τους, έκοψαν τον Παναθηναϊκό στη μέση, όσες αλλαγές κι αν έκανε ο Νίστρουπ, όσες τακτικές διαφοροποιήσεις, άκρη δεν έβγαλε. Στον πάγκο ο χαμένος στο πρώτο ημίχρονο Καμαρά, αλλαγή και ο Ουναΐ στην πορεία, ο παίκτης που τόσες φορές στις πρώτες αγωνιστικές κουβάλησε τους πράσινους.
Ματς καριέρας
Για τον Ρέτσο, το ματς αυτό είναι για να το θυμάται και να το διηγείται όταν αποσυρθεί. Και δεν είναι μόνο το γκολ ο λόγος.
Έχει εξαφανίσει τον Τετέι (σε μία ακόμη μεταξύ τους μάχη), δεν τον έχει αφήσει να γυρίσει ούτε μία στιγμή πρόσωπο στην εστία, δεν του επέτρεψε να κάνει τις γνωστές κούρσες του και να προκαλέσει ρήγματα, να εκτελέσει κάποια τελική. Προσπαθώ να θυμηθώ άλλον αμυντικό που να έχει μπλοκάρει έτσι αυτό το θηρίο της φύσης και αδυνατώ.
Αυτοί ήταν οι βασικοί πυλώνες της ερυθρόλευκης επικράτησης, από εκεί και πέρα πολλές και οι λεπτομέρειες, αλλά αυτή είναι δουλειά των προπονητών. Οι πανηγυρισμοί για τον Ολυμπιακό θα μείνουν γρήγορα πίσω, ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος, ήδη η κουβέντα έφτασε στη Μασσαλία.
Ο Παναθηναϊκός αναγκαστικά θα πρέπει να ξεχάσει άμεσα την πρώτη ήττα, ας κρατήσει το πάθημα, μέσα από λάθη και κακές στιγμές φτάνεις σε επιτυχίες.