Ο Όλε Γκούναρ… Εσπάρθα και οι δυο-τρεις χιαστοί

Από τα ψηλά στα χαμηλά κι από τα πολλά στα λίγα. Για τις μεταγραφές του Παναθηναϊκού ο λόγος.

Από τον Τζιμπρίλ Σισέ στον Χοκίν Εσπάρθα της Ουέσκα, που ψυχομαχεί στη Σεγκούντα Ντιβισιόν στην Ισπανία, και στον Ολλανδό Νίκι Κάιπερ, δανεικό από την Τβέντε.

Με τις λεπτομέρειες μάλιστα να είναι ιδιαίτερα γαργαλιστικές. Για τον Εσπάρθα δηλαδή, που αποτέλεσε κάποια στιγμή και μεταγραφικό στόχο του Ηρακλή, Ισπανός δημοσιογράφος αναφέρει: ” Είναι καλύτερος όταν παίζει σαν αλλαγή. Όχι όταν ξεκινάει σαν βασικός“. Προφανώς ο άνθρωπος και τακτ έχει και είναι και διακριτικός. Μην τους πάρω, σου λέει, από τα μούτρα και τους απογοητεύσω.

Μπορεί, σου λέει, ο Εσπάρθα να μην φτουράει για τα πρώτα εξήντα λεπτά του παιχνιδιού, αλλά για τα τελευταία είκοσι είναι μανούλα. Ενδεχόμενα και για μισή ώρα. Όταν οι άλλοι έχουν κουραστεί δηλαδή και τους έχει βγει η γλώσσα, μπαίνει ο Εσπάρθα ξεκούραστος και τους κάνει μια χόρτα. Ιδού λοιπόν, που στον Παναθηναϊκό του ασπρομάλλη Φαμπρίθιο, με το μουστάκι α λα Ζορζ Πιλαλί, αναβιώνει ο μύθος του Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ.

Εξίσου ενδιαφέρουσες είναι και οι πληροφορίες σχετικά με τον Ολλανδό Κάιπερ. Όπως αναφέρονται επί λέξη σε αθλητικό σάιτ, και πρώτης γραμμής μάλιστα: ” Έφυγε ο Νίκος Σπυρόπουλος και στη θέση του ήρθε ο Ολλανδός Κάιπερ. Ένας ποδοσφαιριστής που σίγουρα έχει ταλέντο, αλλά κουβαλάει και δύο ή τρεις τραυματισμούς στους χιαστούς και δεν υπήρξε εξέλιξη“. Τι δύο χιαστοί λοιπόν, τι τρεις; Η διαφορά είναι και ελάχιστη και ασήμαντη. Όπως λέμε, δύο δάχτυλα και κάτι.

Οι μεταγραφές, άλλωστε, όπως λένε όσοι κατέχουν το τόπι, φαίνονται στο χορτάρι. Ούτε στο αεροδρόμιο, που βγήκαν οι αναμνηστικές φωτογραφίες των ρεπόρτερς με τον Κάιπερ, ούτε στα πρωτοσέλιδα. Ωστόσο, οι μεταγραφές έχουν πάντα και τη γοητεία τους και την πασαρέλα τους. Κάτι σαν καλλιστεία θα μπορούσες να πεις. Όπως στα καλλιστεία γίνεται διαγωνισμός και κοζάρουν ποια είναι η πιο ωραία γκόμενα, έτσι βλέπουν και οι οπαδοί των ομάδων τις μεταγραφές. Σαν κελεπούρια. Σαν τεφαρίκια. Με την ίδια περίπου αφροδισιακή έλξη.

Ποδόσφαιρο και … σεξ

Άλλωστε, το ελληνικό ποδόσφαιρο ειδικότερα, έχει ανεβασμένη και σε μεγάλο βαθμό τη σεξουαλικότητα. Με το στόμα δηλαδή, όλοι οι οπαδοί των ομάδων στις εξέδρες, γαμάνε και δέρνουνε. Και μιας λοιπόν και η μία κουβέντα φέρνει την άλλη και φτάσαμε στις γκόμενες, στα δικά μας τα χρόνια δεν ήταν και κάτι εύκολο. Εξ ου και το σχετικό καμάρι για όποιον είχε την τύχη και τη μαγκιά να χτυπήσει καινούρια γκόμενα. Να την κάνει περατζάδα, δηλαδή, και να τη μοστράρει. Να πουλήσει, όπως λέγεται σχετικά, μούρη.

Αν βέβαια η γκόμενα ήταν καλή και μέτραγε. Αν άνηκε στις περιπτώσεις, που λέμε, στην αναβροχιά καλό και το χαλάζι, η βόλτα γινότανε και στη ζούλα και μακριά κι αλάργα. Μην τυχόν, δηλαδή, και μας δει κανένα μάτι με το ξόανο και γίνουμε ρεζίλι. Έτσι πάει. Αν έχεις κάτι ωραίο, κάτι καλό, το καμαρώνεις και το δείχνεις. Αν η γκόμενα δεν βλέπεται, την κρύβεις να μην τη βλέπει κανένας.

Στις μεταγραφές ωστόσο, δεν μπορείς να ξηγηθείς έτσι. Είτε πάρεις κάποιον παιχταρά, είτε τον Μέντουλα και τον Σέσκουλα, έχεις την ίδια τυπική υποχρέωση. Να τους κάνεις επίσημη παρουσίαση. Έστω και με βαριά καρδιά. Δεν μπορείς να τους κρύψεις. Έτσι και στον Παναθηναϊκό. Στις 3 το μεσημέρι της Παρασκευής ήταν η επίσημη παρουσίαση των μεταγραφών του Ιανουαρίου, αρχής γενομένης από τον περιβόητο Ιάπωνα Γιοχέι Καζιγιάμα.

Εκ δεξιών του, ο δανεικός Κάιπερ με τους δυο-τρεις χιαστούς, και εξ αριστερών, ο ταχύπους Ισπανός, Χοκίν Εσπάρθα, που ο δαιμόνιος Γιάννης Αλαφούζος έκλεψε μέσα από τα χέρια του Ηρακλή. Όπως και οι πιτσιρικάδες Σπυρόπουλος-Ντίνας, που δεν φταίνε σε τίποτα.

Αν επρόκειτο για γκόμενες, όπως είπαμε (και ειδικότερα οι ξένοι), δεν τις κυκλοφόραγες με τίποτα. Μόνο στη ζούλα και τοίχο-τοίχο. Όταν πρόκειται, όμως, για ποδοσφαιριστές, είσαι υποχρεωμένος να τους μοστράρεις.