Ο Νίκολιτς ζήτησε 2 πράγματα από τους παίκτες του, αυτοί έκαναν το 1,5 και έφτασαν στο 4-0 επί του Παναθηναϊκού

Στις δηλώσεις που κάνει πριν από τα παιχνίδια, ο Μάρκο Νίκολιτς δίνει την εντύπωση κάποιου που παίζει στον αέρα ένα ηχογραφημένο μήνυμα, το οποίο επαναλαμβάνει, σαν να πρόκειται για “λούπα”.

Σύμφωνα με τη φιλοσοφία του UEFA Pro διπλώματος, ο προπονητής που επαναλαμβάνει τα βασικά σημεία της αγωνιστικής νοοτροπίας της ομάδας του ακόμη και στον δημόσιο λόγο του, το κάνει για να παγιώσει το αγωνιστικό πλαίσιο σκέψης των ποδοσφαιριστών του πριν από την πίεση του αγώνα, να ευθυγραμμίσει πλήρως τον εσωτερικό με τον εξωτερικό λόγο και να δημιουργήσει σταθερά σημεία αγωνιστικής συμπεριφοράς στους παίκτες.

Η επανάληψη με τις ίδιες λέξεις και τον ίδιο τόνο μειώνει το άγχος των παικτών, περιορίζει τον εσωτερικό “θόρυβο” και μετατρέπει τη νοοτροπία από αφηρημένη έννοια σε αυτόματη συμπεριφορά αγώνα, ειδικά υπό κόπωση και στρες.

Δεν πρόκειται για επικοινωνιακή στρατηγική προς τα media, αλλά για προπονητικό εργαλείο που στοχεύει στην εσωτερίκευση, τη βεβαιότητα και τη συλλογική εστίαση της ομάδας.

Πριν από το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, ακόμη και με τα δημόσια λόγια του, ο Νίκολιτς ζητούσε επίμονα δύο πράγματα από τους ποδοσφαιριστές του: ενέργεια και συγκέντρωση.

Η ιστορία του ντέρμπι λέει ότι αρκούσε η ενέργεια, την οποία μνημόνευσε στην συνέντευξη Τύπου μετά από το παιχνίδι, για να δώσει στην ΑΕΚ τη νίκη και μάλιστα με έναν τόνο πανηγυρικό στο τελευταίο διάστημα του αγώνα.

Για την ακρίβεια, ο προπονητής αναγνώρισε στους ποδοσφαιριστές του και το ήμισυ της συγκέντρωσης. Διότι την είχαν σε όλο το δεύτερο ημίχρονο. Την είχαν όμως, κατά το ήμισυ και στο α’ ημίχρονο – στο ανασταλτικό κομμάτι.

Απέναντι στον Παναθηναϊκό ο Μάρκο Νίκολιτς ήθελε να δει την ομάδα του να κάνει όσο καλή κυκλοφορία της μπάλας είχε κάνει στο ντέρμπι της Λεωφόρου χτίζοντας τις επιθέσεις από πίσω, για να έχει τον έλεγχο.

Το επιθετικό πρέσινγκ σε man to man από τον αντίπαλό του όμως, σε συνδυασμό με την έλλειψη αυτοπεποίθησης λόγω του αποκλεισμού από το Κύπελλο Ελλάδας Betsson, δοκίμασαν την ΑΕΚ, η οποία έχανε τη μπάλα.

Ο Νίκολιτς το έβλεπε, αλλά δεν το άλλαξε. Και δεν το άλλαξε επειδή δεν ήθελε να ανεβάζει ψηλά την ομάδα του για τα βαθιά γεμίσματα του Στρακόσα, διότι δεν ήθελε να δώσει χώρο στην πλάτη της αμυντικής του γραμμής.

Δεν ήθελε να δώσει χώρο στον Τεττέη για να τρέξει και επιλογή στον Παναθηναϊκό για άμεσες επιθέσεις. Προτιμούσε να χάνει την μπάλα κατά το χτίσιμο των επιθέσεων και να ξέρει ότι ο Παναθηναϊκός θα επιτεθεί απέναντι στην δική του οργανωμένη άμυνα.

Η ιστορία του παιχνιδιού δείχνει ότι έκανε μια πολύ εύστοχη στρατηγική επιλογή, κι ας μην την υπηρετούσε αποτελεσματικά στο επιθετικό κομμάτι η ομάδα του με το σχήμα που εκείνος είχε επιλέξει βάζοντας στο αρχικό σχήμα τον Μπαρναμπάς Βάργκα.

Ο Ούγγρος, που δεν έχει στοιχεία ευνοϊκά για την επιθετική ανάπτυξη, δεν μπορούσε να λειτουργήσει ως στήριγμα κρατώντας την μπάλα.

Όταν τον αφαίρεσε από το γήπεδο ο Νίκολιτς, προωθώντας τον Γιόβιτς και βάζοντας πίσω του τον Γκατσίνοβιτς, η ΑΕΚ βρήκε ξανά τον τρόπο να χτίζει ποιοτική κυκλοφορία της μπάλας.

Και από το 57’, που ο Γιόβιτς έβαλε το δεύτερο “δύσκολο” από τα τέσσερα γκολ του, η ΑΕΚ είχε ήδη νικήσει διότι υπερείχε τακτικά, ψυχοπνευματικά και, τελικά, τεχνικά.

Αυτό που έκανε την Κυριακή η ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια δεν ήταν όσο εύκολο δείχνει το 4-0 ότι ήταν. Κατάφερε να διαχειριστεί την κάμψη στην απόδοσή της και αυτό το πέτυχε απέναντι σε έναν μεγάλο αντίπαλο.

Η ιστορία δείχνει ότι ο Νίκολιτς το πέτυχε επενδύοντας πάνω στον “θυμό” των ποδοσφαιριστών για τα όσα άκουσαν και ένιωσαν μετά τον αποκλεισμό από το Κύπελλο Ελλάδας Betsson, και φτιάχνοντας ένα πλάνο παιχνιδιού που βασιζόταν στην ιδέα ότι ο Τεττέη και ο Πελίστρι δεν θα έπρεπε να βρουν ποτέ ανοιχτούς χώρους για να επιτεθούν.

Δεν θα τα είχε καταφέρει όμως αν δεν τον βοηθούσαν οι πιο “αποφασιστικοί”, όπως εκείνος τους χαρακτήρισε μετά το ματς, ποδοσφαιριστές του σε αυτό το ματς.

Γι’ αυτό βρήκε νόημα να μνημονεύσει τον Γιόβιτς, τον Πινέδα, τον Μαρίν, τον Μουκουντί και τον Ρέλβας.

Τους έδωσε την εμπιστοσύνη για να στηρίξουν το πλάνο του, και το είδε να συμβαίνει.