Ολυμπιακός: Ο Μεντιλίμπαρ δεν προσαρμόστηκε στο Champions League – Το “κέρδισε” με τον τρόπο του

Προτού αρχίσει το Champions League, αλλά και στις ημέρες που ακολούθησαν την κλήρωση, δηλαδή όταν είχε μάθει τα ονόματα των αντιπάλων του στην League Phase o Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ προβληματιζόταν κυρίως για έναν λόγο: η βάση για να στηρίξει το μοντέλο παιχνιδιού του είναι η πίστη στη νίκη, η φιλοδοξία.

Δεν μπορείς να επικρατήσεις στις μονομαχίες στο αντίπαλο μισό αν δεν παίξεις γενναία. Και δεν γίνεται να παίξεις γενναία αν δεν πιστεύεις ότι με τον τρόπο σου μπορείς να επικρατήσεις. Κυρίως δεν γίνεται να μεταδώσει νοοτροπία νικητή ένας προπονητής που δεν πιστεύει ότι “γίνεται” μέσα από τον δικό του δρόμο.

Ο Μεντιλίμπαρ ήταν πάντοτε φιλόδοξος. Δεν ήταν όμως σίγουρος ότι αυτό “γίνεται” μέσα από τον δικό του δρόμο και στο Champions League. Η ιστορία αυτής της League Phase λέει ότι ένας προπονητής που πίστεψε στον δρόμο του και κατάφερε να μεταδώσει την πίστη στους ποδοσφαιριστές του, αξιοποίησε 3 ήττες απέναντι σε φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου για να φτάσει στις 3 νίκες και τις 2 ισοπαλίες απέναντι σε πιο “γήινες” ομάδες, που του έδωσαν μια υπερβατική πρόκριση στην ενδιάμεση φάση του Champions League.

Ο Μεντιλίμπαρ χρησιμοποίησε την εικόνα που είχε ο Ολυμπιακός απέναντι σε Άρσεναλ, Μπαρτσελόνα και -ειδικά αυτή- Ρεάλ και κατάφερε να τονώσει την αυτοπεποίθηση της ομάδας του. Χρησιμοποίησε την εικόνα του ματς με την Αϊντχόφεν για να τους πείσει ότι μπορούν να ζητούν περισσότερα από τον εαυτό τους και να μην αρκούνται στο χειροκρότημα για μια καλή προσπάθεια. Κατάφερε να κάνει τους ποδοσφαιριστές του φιλόδοξους και στο Champions League με τον Ολυμπιακό. Και έδρεψε τους καρπούς αυτής της προσπάθειας με όσα πήρε στα τρία τελευταία παιχνίδια.

Η ιστορία του Άγιαξ – Ολυμπιακός 1-2 είναι η ιστορία ακόμη ενός αντίπαλου προπονητή που πίστεψε ότι η ποιοτική κυκλοφορία με κοντινές πάσες στο δικό του μισό θα σπάσει το πρέσινγκ του Μεντιλίμπαρ και θα φέρει την νίκη. Σαν άλλος Ουνάι Εμερι, ο Φρεντ Γκριμ επέμεινε στο χτίσιμο των επιθέσεων από πίσω με κοντινές πάσες. Νόμισε ότι τα καταφέρνει για περίπου 30 λεπτά, όσο οι μεγάλες αποστάσεις μεταξύ των γραμμών του Ολυμπιακού και ειδικά ανάμεσα στην αμυντική και την μεσαία γραμμή άφηναν χώρο για να τον αξιοποιήσουν οι εσωτερικοί μεσοεπιθετικοί και οι κεντρικοί μέσοι του Άγιαξ για να φέρουν την μπάλα στην αριστερή πλευρά της επίθεσής τους και να μπουν στην περιοχή. Όταν ο Ολυμπιακός έκλεισε τις αποστάσεις, ο Άγιαξ έπαψε να φτάνει με άνεση στην περιοχή. Ο Ολυμπιακός είχε βρει “αντίδοτο”. Ο Άγιαξ όμως όχι, διότι συνέχισε να χάνει την μπάλα στο δικό του μισό και να δίνει έτσι ευκαιρίες στον Ολυμπιακό για να τον πληγώσει.

Αυτό το παιχνίδι κρίθηκε σε σημαντικό βαθμό στο τακτικό κομμάτι, δεδομένου ότι ο Ολυμπιακός αφενός “πρόλαβε” να αφαιρέσει το στοιχείο υπεροχής του αντιπάλου του, με το τρικ να βάλει “μέσα” τους εξτρέμ, και αφετέρου βρήκε τρόπο να “ξεμπλοκάρει” τον Ζέλσον Μαρτίνς, ο οποίος είχε σε όλο το πρώτο ημίχρονο κολλημένο επάνω του τον Γκάι, αφού ο προπονητής του Άγιαξ “θυσίασε” τον δεξιό του μπακ για να γίνει “βεντούζα” του Ζέλσον και έπαιξε για χάρη του με πεντάδα στην αμυντική γραμμή. Τι έκανε ο Μεντιλίμπαρ;

Ζήτησε από τον Πορτογάλο να τοποθετείται στον κεντρικό άξονα κατά την φάση επίθεσης. Η δική του τοποθέτηση δίπλα στον Ελ Κααμπί, με τον Ταρέμι στην πλάτη τους έφερε το πρώτο γκολ. Στην τακτική αποδίδεις και το δεύτερο γκολ του Ολυμπιακού, με μια κομπίνα που “δούλεψε”, στην εκτέλεση του κόρνερ, όπως είχε δουλέψει και μια copy & paste κομπίνα αυτής που είχε φέρει γκολ απέναντι στην Λεβερκούζεν, στο 13ο λεπτό με δημιουργό τον Ρόντινεϊ και εκτελεστή τον Κοστίνια.

Αυτό το ματς όμως κρίθηκε κυρίως στην αποφασιστικότητα, δηλαδή στη νοοτροπία. Το Άγιαξ – Ολυμπιακός είναι από εκείνα τα ματς που, αν τα δεις μόνο από το σκορ, σου δίνουν τη μισή αλήθεια. Αν τα δεις μόνο από τα δεδομένα κατοχής και passing, κινδυνεύεις να καταλάβεις λάθος το αποτέλεσμα. Ο Άγιαξ είχε περισσότερη μπάλα, καλύτερη ακρίβεια στις πάσες, υψηλότερα xGoals και περισσότερες επαφές στην περιοχή. Κυκλοφόρησε σωστά, ανέβασε το παιχνίδι στο τελευταίο τρίτο και έφτασε σε καταστάσεις που, θεωρητικά, “δικαιολογούν” γκολ. Όμως το Champions League δεν κρίνεται από τον όγκο της κυκλοφορίας, αλλά από την ποιότητα των αποφάσεων στις κρίσιμες στιγμές.

Εκεί ακριβώς κέρδισε το ματς ο Ολυμπιακός. Με λιγότερες πάσες και χαμηλότερη ακρίβεια, αλλά με μεγαλύτερη πρόθεση να σπάσει γραμμές, να παίξει κάθετα και να τελειώσει φάσεις. Τα στοιχεία το τεκμηριώνουν: περισσότερες “πάσες κλειδί”,περισσότερες πάσες ανάμεσα στις γραμμές και smart passes, καλύτερη μετατροπή τελικών σε γκολ και σαφώς υψηλότερη αποτελεσματικότητα στα σουτ στην εστία. Ο Ολυμπιακός δεν “έχτισε” επιθέσεις για να κυριαρχήσει, αλλά για να χτυπήσει. Δεν χρειάστηκε πολλές επαφές στην περιοχή για να δημιουργήσει καλύτερες ευκαιρίες. Και αυτό, σε αυτό το επίπεδο, όλα αυτά δείχνουν διαφορά στην αποφασιστικότητα. Διαφορά νοοτροπίας.

Το ματς κρίθηκε, τελικά, μακριά από την κατοχή. Κρίθηκε στις μονομαχίες, στο πρέσινγκ, στις ανακτήσεις ψηλά και -κυρίως- στη διαχείριση του ρίσκου. Ο Άγιαξ έπαιξε το παιχνίδι που ξέρει, αλλά έχασε την μπάλα επικίνδυνα στο δικό του μισό πέφτοντας στις παγίδες πρέσινγκ του Μεντιλίμπαρ. Ο Ολυμπιακός αποδέχτηκε ότι θα έχει λιγότερο έλεγχο, αλλά φρόντισε να έχει περισσότερη καθαρότητα. Και αυτό εξηγεί γιατί ένα ματς με υπεροχή σε passing και xGoals μπορεί να καταλήξει σε 1-2. Γιατί στο Champions League, δεν κερδίζει όποιος παίζει καλύτερα την μπάλα, κερδίζει όποιος παίζει καλύτερα τις στιγμές. Ο πιο αποφασισμένος. Ο Ολυμπιακός του Μεντιλίμπαρ.