Παναθηναϊκός: Η λεοντή του Λεσόρ και το one Nunn show

Του κεφαλιού του (έχω την εντύπωση, αλλά ενδεχομένως σφάλλω) έκανε ο Κέντρικ Ναν, αλλά επειδή ακριβώς είναι αυτός που είναι, συγχωρείται…

Συγχωρείται ακόμη και από τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς που πάντοτε θέλει-και καλά κάνει-να γίνεται το δικό του…

Απέμεναν σκάρτα επτά δευτερόλεπτα για να ολοκληρωθεί ο απροσδόκητα συναρπαστικός και δραματικός αγώνας, οι Πράσινοι προηγούνταν με 75-74 από το καλάθι… φάντασμα του Ματίας Λεσόρ (το οποίο ορθώς μέτρησε) και στις οδηγίες που έδωσε ο Ζοτς φάνηκε να αναθέτει την ευθύνη (εάν όχι της εκτέλεσης, τουλάχιστον της απόφασης για το πώς θα στηθεί το pick n’ roll) στον Σιλβέν Φρανσίσκο…

Ο κλήρος του Ναν

Αμ δε!

Από τη στιγμή που ο Γάλλος γκαρντ, ο οποίος είχε βάλει τη σφραγίδα του στη νίκη επί της Μπασκόνια με ένα καθοριστικό τρίποντο βρισκόταν σε άλλο γήπεδο (1/9 σουτ, τέσσερα λάθη), ο κλήρος έπεσε σε αυτόν που δικαιούνταν, περισσότερο από κάθε άλλον, να τον τραβήξει…

Τη στιγμή που μηδενιζόταν το χρονόμετρο των 24 δευτερολέπτων ο Αμερικανός σούπερ σταρ ολοκλήρωνε το σόλο του απέναντι στον Μόουζες Ράιτ και με ένα λέι απ με το αριστερό χέρι «έγραφε» το 77-74 που μπορεί να άφηνε ρευστή την κατάσταση, αλλά εντέλει απέβη η δικλίδα ασφαλείας για την έβδομη νίκη στην πρώτη οκτάδα των αγώνων.

Ο μήνας του μέλιτος

Τουθόπερ, με εξαίρεση την ήττα από τη Χάποελ Τελ Αβίβ και ανεξαρτήτως της απόδοσης που είχαν, οι επτάκις πρωταθλητές Ευρώπης πέρασαν ζωή και κότα σε αυτόν τον μήνα του μέλιτος τον οποίο διήγαγαν με επτά ματς στη σπιτική θαλπωρή και ένα στο Βελιγράδι, με αποτέλεσμα να οδηγούν την κούρσα με ρεκόρ 7-1 και-όπως έγραφα και τις προάλλες-να έχουν αποθηκεύσει μπόλικο λίπος για τις κρύες νύχτες του χειμώνα…

Ο Ναν επέστρεψε, λοιπόν, αν και-όπως είπε ο ίδιος μετά τη λήξη του ματς- «δεν έφυγα ποτέ»: σε τελική ανάλυση ήταν εκείνος που οδήγησε εκ του ασφαλούς τους Πράσινους στη νίκη (με σούμα 20 πόντους, έξι ασίστ, δυο ριμπάουντ και μοναχά ένα λάθος) εκτελώντας εν ψυχρώ την ομάδα την οποία στις 17 Δεκεμβρίου του 2024 είχε γαζώσει σκοράροντας 39 πόντους εκ των οποίων 24 με 8/16 τρίποντα.

Το ένστικτο και οι ανορθογραφίες

Ο λεγάμενος επέστρεψε όχι μόνον ως σκόρερ ολκής , αλλά και ως δημιουργός περιωπής με ό,τι αυτό συνεπάγεται….

Για το ένστικτο του δεν το συζητώ: αυτό είναι απαράμιλλο, εξ ου και η απόφαση του να κρατήσει την μπάλα, να σημαδέψει την αλλαγή στα σκριν και να τρυπήσει τη ρακέτα των Λομβαρδών για να πετύχει το κρισιμότερο καλάθι της βραδιάς…

Αυτό το κατά το μάλλον ή ήττον «One… Nunn Show» πέραν του ότι προσπόρισε στους Πράσινους τη νίκη, τους απενοχοποίησε κιόλας για κάμποσες ανορθογραφίες και παραλείψεις που χαρακτήρισαν το παιχνίδι τους και μάλιστα κόντεψαν να αποβούν μοιραίες, κόντρα σε μια σαφώς υποδεέστερη και συν τοις άλλοις ντεφορμέ ομάδα.

Ο στενός κορσές Armani!

Εκτός από κοστούμια ο οίκος Αρμάνι φαίνεται πως βγάζει και κορσέδες: ένας τέτοιος και μάλιστα στενός έγινε η μιλανέζικη ομάδα για τους Πράσινους που από την αρχή του ματς έδειχναν νωχελικοί, υποτονικοί, ευπαθείς στο αμυντικό transition και επ’ ουδενί κυριαρχικοί και με αδιαπραγμάτευτη πρόθεση να κόψουν τον βήχα στους αντιπάλους τους.

Ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε για πρώτη φορά με 24-22, «έτρεξε» ένα επί μέρους σκορ 18-3 για το 36-25, αλλά στο καπάκι «έφαγε» ένα 23-7 και είδε τους Λομβαρδούς να ανακτούν το προβάδισμα, να ελέγχουν την κατάσταση, να ψαλιδίζουν τη διαφορά στα ριμπάουντ (από το 23-12 στο τελικό 38-35) και να εμφανίζονται εξόχως απειλητικοί.

Η ιδέα του Ομπράντοβιτς

Ο Ομπράντοβιτς ο οποίος από την πρώτη στιγμή που καταπιάστηκε με το προπονητιλίκι, σκάρωνε διάφορα τεχνάσματα και κόλπα αυτή τη φορά- όπως είχε συμβεί και στο ματς με την Μπασκόνια, αλλά με διαφορετικό σενάριο-κατέφυγε επί πολλή ώρα σε ένα σχήμα χωρίς πεντάρι, το οποίο απάρτιζαν οι… νοικοκυραίοι Σλούκας και Ναν, ο Μπόνγκα, ο Χέιζ-Ντέιβις και ο (μετά από καιρό εξαιρετικός) Ερνανγκόμεθ σε ρόλο faux σέντερ.

Ο Ζοτς προσδοκούσε πως αυτό το σχήμα, έστω και με… χρονοκαθυστέρηση, θα καμουφλάριζε τις κακοτεχνίες που είχαν εκδηλωθεί και θα απέβαινε αποτελεσματικό, αλλά όταν έσφιξαν τα γάλατα και ενώ η κατάσταση παρέμενε απολύτως ρευστή-ανέκρουσε πρύμναν και επανέφερε τον Λεσόρ και τον Γιαμπουσέλε.

Η αδάμαστη θέληση και η λεοντή του Λεσόρ

Εδώ ήρθαμε, όπως λέγαμε παλιά στο σινεμά: βασικά εδώ ήρθε ο Λεσόρ ο οποίος ούτως ή άλλως όχι μόνο δεν έχει απεκδυθεί τη λεοντή του, αλλά τη λουστράρει διαρκώς και την έχει στην τρίχα!

Ο εκ Μαρτινίκας ορμώμενος σέντερ ο οποίος τσατίζεται (και το δείχνει) όταν δεν τού κάθεται μια φάση, διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό και καταλυτικό ρόλο στην επίτευξη της νίκης: δεν εννοώ μόνο το double-double (13 πόντοι, 11 ριμπάουντ), αλλά κυρίως την αποφασιστικότητα, την πείσμονα προσπάθεια και την αδάμαστη θέληση που έδειξε στην πολιορκία διαρκείας, η οποία απέφερε το 75-74.

Μπορεί εν προκειμένω η μπάλα να μην μπήκε στο καλάθι, εξαιτίας του goaltending του Ντέβον Χολ, ωστόσο αυτή η φάση άλλαξε τον ρουν της ιστορίας, προτού την εγγράψει οριστικά στα κατάστιχα ο Ναν.

Το φασούλι στο σακούλι

Η νίκη είναι… νίκη, ουδέν αληθέστερον τούτου: όπως, όποτε, όπου και όποιον αντίπαλο επιτυγχάνεται, άλλωστε η Αρμάνι φρόντισε να εκπλήξει και να αιφνιδιάσει κάμποσες φορές τον Παναθηναϊκό με το σωστό και στρωτό παιχνίδι της και με παίκτες που δεν ανήκουν στους λεγόμενους «συνήθεις υπόπτους» (βλέπε Μπούκερ, Τόμπσον, Ντιόπ).

Στο τέλος της ημέρας οι Πράσινοι μπορεί να ζορίστηκαν και να τα βρήκαν μπαστούνια, αλλά στάθηκαν όρθιοι και έβαλαν άλλο ένα φασούλι στο σακούλι τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στη μακρά και εξ ορισμού δύσκολη ροή της διοργάνωσης.

Στον αντίποδα, η νίκη δεν κρύβει κιόλας κάτω από το χαλί τα προβλήματα και κάποιες δυσλειτουργίες (όπως επί παραδείγματι ο αργός ρυθμός), ενώ αναδεικνύει την ανάγκη που παραδέχεται κιόλας ο Ζοτς να δει τους παίκτες του στην ίδια σελίδα και όλη την ομάδα στη ροή και στην αρμονία που έχει στο μυαλό του…

Αυτή είναι η ανάγκη του στη δεδομένη χρονική στιγμή και όχι -όπως το διέψευσε κιόλας μετά βδελυγμίας- να βγει στην αγορά για να βρει άλλον έναν σέντερ!