Ο κοινός μονόδρομος για Παναθηναϊκό και Ζέλικο Ομπράντοβιτς

Η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στο ελληνικό μπάσκετ μετά από 14 χρόνια είναι -σχεδόν- γεγονός. Λένε ότι μένουν μόνο οι ανακοινώσεις για να επανακάμψει ο προπονητής που συνέδεσε το όνομα του με τον Παναθηναϊκό όσο κανένας άλλος, σε οποιοδήποτε σπορ. Ο Σέρβος κόουτς που τον περασμένο Μάρτιο συμπλήρωσε 66 χρόνια ζωής, αποτελεί κάτι περισσότερο από ένα τοτέμ για το τριφύλλι και ίσως ο μοναδικός, που θα μπορούσε στη δεδομένη στιγμή να … ηρεμήσει το κλαμπ.

Δεν θα μιλήσουμε για την αξία του κόουτς Ομπράντοβιτς, έστω κι αν τα χρόνια του στην Παρτίζαν δεν ήταν και τα καλύτερα του, αυτό ενδεχομένως όμως να μην οφείλεται μόνο στις όποιες αστοχίες του, αλλά στο εν γένει περίεργο κλίμα του σέρβικου κλαμπ. Ο “Ζοτς” παραμένει ο πολυνίκης προπονητής της Ευρωλίγκας, με τους έξι από τους οκτώ τίτλους του να έχουν πράσινο χρώμα.

Όταν το 1999 είχε έρθει στην Αθήνα για να μιλήσει με τον Παύλο Γιαννακόπουλο (κι αφού πρώτα οι οπαδοί του ΠΑΟ και μετά ο ίδιος ο πρόεδρος του συλλόγου, είχαν βάλει φρένο στα σχέδια του αδερφού του Θανάση και του Τάκη Μπαλτάκου για συμφωνία με τον Γιάννη Ιωαννίδη) δεν φανταζόταν ότι θα ακολουθούσε μια διαδρομή γεμάτη από νίκες και τρόπαια.

Η κατάκτηση της Ευρωλίγκας το 2000 στη Θεσσαλονίκη, του έδωσε την άνεση να κυριαρχήσει στο εσωτερικό του “πράσινου” συλλόγου και σταδιακά να έγινε ο απόλυτος άρχων. Μπορεί οι νεότεροι οπαδοί του Παναθηναϊκού να μην έχουν ζήσει τις ομάδες του Ομπράντοβιτς, ακόμα όμως κι αυτοί που δεν μεγάλωσαν με τα κατορθώματα του προπονητή-μίδα ξέρουν ποιος είναι, τι έχει κάνει και τι γενικότερα πρεσβεύει για το κλαμπ.

Θα έλεγε κανείς ότι η επιστροφή του στη δεδομένη χρονική στιγμή, μοιάζει με μονόδρομο. Γιατί αν ο Παναθηναϊκός δεν στρεφόταν οριστικά προς το πρόσωπο του, οποιαδήποτε άλλη επιλογή δεν θα είχε την ασφάλεια και την…παλαϊκή συγκατάθεση που έχει η δική του.

Είναι αλήθεια ότι φεύγοντας το 2012 από το ΟΑΚΑ, οι σχέσεις του με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο δεν ήταν οι καλύτερες δυνατές. Με το πέρασμα του χρόνου η όποια ψυχρότητα πήγε στην άκρη και ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ ήξερε ότι δεν είχε άλλη πιο αξιόπιστη και σοβαρή λύση για τη διαδοχή του Εργκίν Αταμάν.

Είναι, επίσης, αλήθεια ότι στη σεζόν που πέρασε ο Παναθηναϊκός δεν ηρέμησε ποτέ με ευθύνη και του κ. Γιαννακόπουλου. Από το ξεκίνημα της προετοιμασίας, η οποία δεν έγινε ποτέ και είχε ένα περιπετειώδες ταξίδι μέχρι την Αυστραλία, μέχρι τις παλινωδίες για το χρόνο της επιστροφής του Λεσόρ και τα όσα ακολούθησαν με τις προσθαφαιρέσεις στο ρόστερ, δημιούργησαν ένα ηφαιστειώδες περιβάλλον.

Ο Παναθηναϊκός δεν ησύχασε ποτέ

Ο εκρηκτικός χαρακτήρας του Αταμάν, σε συνδυασμό με τις απρόβλεπτες αντιδράσεις του ιδιοκτήτη δεν άφησαν την ομάδα να ησυχάσει. Υπήρχε, εν τω μεταξύ, και η σχεδόν… υποχρεωτική πρόκριση στο φάιναλ-φορ, το οποίο είχε δοθεί οριστικά στην Αθήνα και στο T-Center. Ξαφνικά ο Παναθηναϊκός έπρεπε να κερδίσει όλα τα ματς, να δικαιώσει το τεράστιο μπάτζετ αλλά και δηλώσεις του στυλ “δεν ξέρω τι λέτε, αλλά στο τραπεζάκι στο Σούνιο, θα χωρέσουν και τα τρία Κύπελλα”.

Μια καρφί και μια στο πέταλο, ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε ποτέ να ησυχάσει. Στο τέλος της σεζόν μέτρησε 24 ήττες (16 στην Ευρωλίγκα και 8 στην Ελλάδα), πάρα πολλές για τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί. Πιο πολύ, όμως, ήταν η εικόνα ενός συλλόγου εν εξάλλω, με όλους να διαμαρτύρονται και στον τελικό απολογισμό να σημειώνεται σαν επιτυχία μόνο η κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας.

Σα να μην έφταναν όλα αυτά οι “πράσινοι” είδαν το φάιναλ-φορ που έγινε μέσα στο σπίτι τους να το κερδίζει ο αιώνιος αντίπαλός τους. Η κατάκτηση της EuroLeague από τον Ολυμπιακό στο glass floor του T-Center κορύφωσε τον εφιάλτη. Χάνοντας και το πρωτάθλημα, ο Παναθηναϊκός έμοιαζε πιο αναστατωμένος από ποτέ, κι ας μην έχουν περάσει παρά μόλις δυο χρόνια από την κατάκτηση της 7ης Ευρωλίγκας και του 40ού πρωταθλήματος στο γεμάτο συγκινήσεις για τους “πράσινους” 2024.

Ο πιο δύσκολος παίκτης…

Τον -τουλάχιστον- αναστατωμένο Παναθηναϊκό δύσκολα θα μπορούσε να ηρεμήσει και να τιθασεύσει κάποιος άλλος προπονητής, εκτός από τον Ομπράντοβιτς. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ακόμα και δεν το σκεφτόταν πριν από μερικούς μήνες, ήξερε ότι οι επιλογές του ήταν ελάχιστες και στράφηκε ξανά στον κόουτς των τίτλων.

Ο Ομπράντοβιτς ξέρει που έρχεται. Μπορεί να έχουν περάσει σχεδόν 15 χρόνια από την δική του εποχή στον ΠΑΟ, είναι σίγουρο πάντως ότι έχει πάρει… το ελεύθερο να σχεδιάσει και να κοουτσάρει την ομάδα, όπως αυτός θα σκεφτεί και θα αποφασίσει. Ο πιο δύσκολος παίκτης, πάντως, για τον έμπειρο Ζέλικο είναι το ίδιο το αφεντικό της ομάδας.

Αν μπορέσει να κοουτσάρει και αυτόν, τότε πράγματι θα έχει πετύχει την πρώτη του νίκη με τον Παναθηναϊκό. Όλα τα άλλα, με τον σχεδιασμό της ομάδας, με το ξεκαθάρισμα του ρόστερ, την ενίσχυση του και τον εξορθολογισμό του, έρχονται αμέσως μετά. Αλλά για να δεχθεί την πρόταση που του έχει υποβάλει ο Παναθηναϊκός, προφανώς πήρε και τις όποιες εγγυήσεις, σε πρωταρχικό επίπεδο.

Και για τον ίδιο τον Ομπράντοβιτς, ωστόσο, ο ΠΑΟ ήταν ένας μονόδρομος. Να γυρνούσε στην Παρτίζαν έμοιαζε δύσκολο, αν σκεφτούμε το αλλοπρόσαλλο καθεστώς που υπάρχει στο σέρβικο κλαμπ και την κόντρα του με τα κυβερνητικά κλιμάκια, όταν μέσα στη διάρκεια της χρονιάς είχε κάνει δηλώσεις υπέρ των φοιτητικών διαδηλώσεων. Μπορεί να αγαπάει το σύλλογο του Βελιγραδίου του οποίου άλλωστε φόρεσε και τη φανέλα, σύγκρινε όμως τις καταστάσεις και την έκταση του όποιου ρίσκου και διάλεξε την επιστροφή στα “πράσινα” λημέρια.

Να πήγαινε σε άλλη ομάδα, πάλι έμοιαζε σχεδόν δύσκολο. Η Βαρκελώνη θα ήταν ένας ιδιαίτερα ελκυστικός προορισμός όχι όμως στη δεδομένη χρονική στιγμή, όπου το μπάσκετ της Μπαρτσελόνα… απλά διαλύει τους προπονητές. Το πιο λογικό, λοιπόν, ήταν να ακούσει τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, να πάρει τις εγγυήσεις που ήθελε και να γυρίσει εκεί που πέρασε τα πιο πολλά χρόνια της προπονητικής του καριέρας.

Θα έχει δίπλα του τον Μάικ Μπατίστ, ή τον Δημήτρη Διαμαντίδη  όπως ακούγεται; Θα τα δούμε όλα αυτά στο άμεσο μέλλον. Δεν μπορούμε, βέβαια, να προβλέψουμε πως θα εξελιχθεί η νέα χρονιά. Σίγουρα όμως η επιστροφή του είναι από μόνη της ένα μεγάλο γεγονός, που συμπίπτει σε μια χρονική περίοδο όπου ο Ολυμπιακός είναι για τέταρτη φορά πρωταθλητής Ευρώπης, έχει μια σπουδαία ομάδα με εξαιρετικό ρόστερ και προπονητή, μετρώντας τέσσερα πρωταθλήματα τα τελευταία πέντε χρόνια, ενώ την ίδια ώρα μοιάζουν να επιστρέφουν δυναμικά στο προσκήνιο οι δυο μεγάλοι της Θεσσαλονίκης.

Τα κίνητρα είναι αμφίδρομα για όλους. Και φυσικά τον ίδιο τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς…