Ο Καβάφης, οι βάρβαροι και τα σκουπίδια
Ο Κώστας Καίσαρης με αφορμή τη "σιωπή" του Μαρινάκη μετά τη νίκη επί της Άρσεναλ σχολιάζει την επιθετική τακτική του προέδρου του Ολυμπιακού απέναντι στον Γιάννη Αλαφούζο. Τακτική που όχι μόνο δεν ενοχλεί τον Παναθηναϊκό, αλλά ουσιαστικά τον εξυπηρετεί.
Αυτή τη φορά ο Βαγγέλης δεν βγήκε να κάνει δηλώσεις. Όπως μετά τη νίκη επί της Μονπελιέ, που είχε μιλήσει για “σκουπίδια” και άλλα διάφορα. Ενδεχόμενα να έπαιξε ρόλο ότι υπάρχει την Κυριακή το ντέρμπι στο ΟΑΚΑ. Και να μην ήθελε να ρίξει λάδι στη φωτιά. Κατόπιν τούτων η νίκη της Άρσεναλ, πέρασε στο σεμνά και ταπεινά.
Αφορμής δοθείσης, λοιπόν, θέλω να πω τούτο: “ο καλύτερος φίλος του Αλαφούζου είναι ο Μαρινάκης. Αν δεν υπήρχε ο Βαγγέλης, δηλαδή, τι θα έλεγε ο Γιάννης; Πως θα την έβγαζε την ποδοσφαιρική του καθημερινότητα; Με εκκλήσεις για μέλη στη Συμμαχία και εράνους για την αποπεράτωση του ιερού ναού της Λεωφόρου;
Το παραμύθι χωρίς δράκο, δεν έχει γούστο. ΚΙ ο Βαγγέλης στο ρόλο του δράκου είναι ότι καλύτερο για τον Γιάννη: φωνάζουμε για “εγκληματικές οργανώσεις” και για “πειραγμένα ζάρια” και σε ότι έχει να κάνει με τα του οίκου μας, πετάμε τη μπάλα στην εξέδρα. Φωνάζουμε για τον Μώραλη στην Σούπερλιγκ, για τον Σαρρή στην ΕΠΟ και τα του παναθηναϊκού πάνε στην άκρη. Θείο δώρο είναι κάθε φορά τα σφυρίγματα του κάθε Αρετόπουλου. Φωνάζουμε για τα πέναλτι και τα οφ-σάντ και ξεχνάμε όλα τα άλλα.
Θα το ξαναπώ για μια ακόμα φορά: άπαξ και σαν Παναθηναϊκός δεν μπορείς να κάνεις πρωταθλητισμό, η τελική κατάταξη στη βαθμολογία δεν έχει καμία σημασία. Η δεύτερη θέση ύστερα από σκληρή μάχη με τον ΠΑΟΚ και εντυπωσιακό ντεμαράζ με προσπέρασμα στην στροφή του Ατρομήτου και Αστέρα Τρίπολης είναι για ομάδες σαν τον Παναθηναϊκό σαν τον καφέ της παρηγοριάς.
Όταν είσαι, λοιπόν, Ολυμπιακός, όταν είσαι Μαρινάκης όταν είσαι καβάλα στο άλογο, δεν έχεις κανέναν απολύτως λόγο να ασχολείσαι με τον Παναθηναϊκό και τον Αλαφούζο. Τουλάχιστον με αυτόν τον τρόπο. Κι αν σε τελική ανάλυση θέλεις να βγάλεις τις ζοχάδες σου και να ξεσπάσεις, υπάρχει λύση.
Κάθε φορά που ο Γιάννης μιλάει για “παράγκες” ο Βαγγέλης να λέει ότι “εμείς σαν Ολυμπιακός δεν ασχολούμεθα με ομάδες που βρίσκονται στην 12η θέση, στην 10η ή στην η θέση της βαθμολογίας. Σεβόμαστε τα προβλήματα τους. Την αγωνία που έχει όποιος χρωστάει και δεν έχει τη δυνατότητα να πληρώσει. Ευχόμαστε το συντομότερο δυνατό να βρουν λύση στα τεράστια οικονομικά ανοίγματα, να εξοφλήσουν όσους οφείλουν χρήματα. Ευχόμαστε επίσης κάθε επιτυχία στην τεράστια αυτή προσπάθεια για να βρεθούν αυτά τα λεφτά μέσω των οπαδών που καταθέτουν σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς, από το υστέρημα τους, τον οβολό τους.
Όσο ο Παναθηναϊκός είναι σε αυτή την κατάσταση ο Ολυμπιακός δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να ασχοληθεί μαζί του. Κατανοώντας το μέγεθος των προβλημάτων που αντιμετωπίζει., Όταν ο “Παναθηναϊκός” που υπάρχει σήμερα, ξαναγίνει Παναθηναϊκός και ισότιμος αντίπαλος μας, εδώ είμαστε να τα ξαναπούμε”.
Αυτή θα ήταν απάντηση του δυνατού απέναντι στον αδύνατο. Αφού έτσι ή αλλιώς πρέπει σώνει και καλά να τσακώνονται και σώνει και καλά κάτι να λένε. Όταν είσαι σε θέση ισχύος δεν έχεις κανένα λόγο να προσβάλλεις και να μειώνεις τον άλλον. Και κάθε φορά που το κάνει ο Βαγγέλης εκ των πραγμάτων, εξυπηρετεί τον Γιάννη. Ο Ολυμπιακός κι ο Μαρινάκης είναι τη χρονική αυτή συγκυρία για τον Αλαφούζο σαν τους “Βαρβάρους” του Καβάφη.
Κι αν δεν υπήρχε ο Βαγγέλης ο Γιάννης θα έπρεπε να τον είχε ανακαλύψει. Προκειμένου πίσω από τη σκιά του μεγάλου αυτού εχθρού να σκεπάζονται τα δικά του προβλήματα.