Ο Ηρακλής χτίζει κάτι που στη θεωρία μοιάζει ιδιαίτερα ελκυστικό και ποδοσφαιρικό

Ο Ηρακλής επέστρεψε στη Stoiximan Super League κουβαλώντας κάτι πολύ μεγαλύτερο από την ανάγκη μιας απλής αγωνιστικής επανόδου. Επιστρέφει επιχειρώντας να δημιουργήσει ξανά ποδοσφαιρική υπόσταση.

Και αυτό ίσως να είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στη νέα προσπάθεια που ξεκινά στον οργανισμό των Kυανόλευκων. Γιατί αυτή τη φορά, τουλάχιστον σε επίπεδο θεωρίας, μοιάζει να υπάρχει μια διαφορετική λογική γύρω από το πώς θέλει να λειτουργήσει ο σύλλογος.

Ο Ηρακλής τα προηγούμενα χρόνια έζησε τη φθορά σε όλα τα επίπεδα. Αγωνιστικά, διοικητικά, οργανωτικά. Ένας σύλλογος με βαριά ιστορία, με κόσμο και ποδοσφαιρικό αποτύπωμα, βρέθηκε να παλεύει περισσότερο για την επιβίωσή του παρά για την πραγματική του εξέλιξη. Και ακριβώς γι’ αυτό, η σημερινή του επιστροφή δημιουργεί μια διαφορετική αίσθηση. Όχι επειδή ήδη πέτυχε κάτι μέσα στο γήπεδο – αυτό άλλωστε κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει προς ώρας- αλλά γιατί δείχνει να επιχειρεί να χτίσει πάνω σε πιο ποδοσφαιρικές βάσεις.

Αυτό που δημιουργεί προσδοκίες στον φετινό Ηρακλή δεν είναι απλώς η επιστροφή του στη μεγάλη κατηγορία. Είναι οι άνθρωποι που τοποθετούνται γύρω από το αγωνιστικό του πλάνο. Ο Άγγελος Μπασινάς ως αθλητικός διευθυντής, ο Γιάννης Αμανατίδης σε ρόλο τεχνικού διευθυντή, ο Άκης Στολτίδης ως γενικός αρχηγός. Και φυσικά η παρουσία του Βάλτερ Ματσάρι στον πάγκο, ενός προπονητή με τεράστιες παραστάσεις και ένα πλούσιο βιογραφικό από το ιταλικό και ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Πρόκειται για πρόσωπα που δεν έρχονται απλώς να συμπληρώσουν οργανωτικά κουτάκια σε ένα οργανόγραμμα. Είναι άνθρωποι που έχουν καταθέσει τα διαπιστευτήριά τους στο ποδόσφαιρο, ο καθένας από διαφορετικό πόστο και διαδρομή.

Αυτό ακριβώς είναι που κάνει το project του Ηρακλή τόσο ιδιαίτερο και ελπιδοφόρο. Δείχνει να υπάρχει μια προσπάθεια να στηθεί ένα ποδοσφαιρικό περιβάλλον με προσωπικότητες, εμπειρίες, παραστάσεις και ανθρώπους που γνωρίζουν τι σημαίνει πίεση, απαιτήσεις και διαχείριση ενός μεγάλου συλλόγου. Άνθρωποι με γνωριμίες, με εικόνες από υψηλό επίπεδο και κυρίως με ποδοσφαιρική ταυτότητα. Και αυτό είναι κάτι που στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν είναι πάντα αυτονόητο.

Προφανώς, όλα αυτά κρίνονται σήμερα αποκλειστικά στη θεωρία. Και αυτό πρέπει να ξεκαθαριστεί. Ούτε το πρωτάθλημα έχει ξεκινήσει, ούτε έχει ολοκληρωθεί ο σχεδιασμός, ούτε έχουν γίνει οι μεταγραφές που θα επιτρέψουν ασφαλή συμπεράσματα. Κανείς δεν μπορεί από τώρα να πει αν το εγχείρημα θα πετύχει ή αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα καταφέρουν να “δέσουν” μεταξύ τους και να περάσουν στο γήπεδο όσα φαίνονται σωστά σε επίπεδο σχεδιασμού. Το ποδόσφαιρο άλλωστε έχει αποδείξει πολλές φορές ότι οι ισχυρές προσωπικότητες και τα μεγάλα βιογραφικά δεν αποτελούν από μόνα τους εγγύηση επιτυχίας.

Αυτό όμως δεν αναιρεί ότι ο Ηρακλής παρουσιάζει αυτή τη στιγμή ένα από τα πιο ενδιαφέροντα projects του νέου πρωταθλήματος. Γιατί δείχνει να προσπαθεί να λειτουργήσει με ανθρώπους του ποδοσφαίρου. Με στελέχη που έχουν συγκεκριμένο υπόβαθρο, συγκεκριμένη διαδρομή και μια ποδοσφαιρική λογική που μπορεί να δώσει διαφορετική κατεύθυνση στον σύλλογο. Και μόνο το γεγονός πως υπάρχει αυτή η προσπάθεια να δημιουργηθεί κάτι με δομή, ποδοσφαιρική σκέψη και σοβαρότητα, είναι αρκετό για να τραβήξει την προσοχή.

Ο Ηρακλής εξάλλου έχει ανάγκη από μια επανεκκίνηση με ουσία. Και αυτή τη στιγμή, ανεξάρτητα από το πού θα οδηγήσει τελικά η διαδρομή, μοιάζει τουλάχιστον να προσπαθεί να τη χτίσει πάνω σε πιο στέρεες βάσεις από εκείνες που τον πλήγωσαν στο παρελθόν.