Ο υπέρ πάντων αγώνας

Όταν είχα πάει στα Τίρανα, επί Εμβέρ Χότζα, τα μπαλκόνια στις (λαϊκές) πολυκατοικίες ήταν γεμάτα από καυσόξυλα. Που να περισσέψουνε Λεκ για να γίνουνε δολάρια για εισαγωγή πετρελαίου. Ασπιρίνες δεν είχανε, ζεσταινόντουσαν με ξυλόσομπες. Η Ελλάδα του 2012 δεν έχει επιστρέψει στη δραχμή. Χάρις στις γενναίες αποφάσεις της τρικομματκής Κυβέρνησης έχει (προς το παρόν τουλάχιστον) εξασφαλισθεί η παραμονή μας στην ζώνη του Ευρώπη. Ο κόσμος που δεν έχει Ευρώ για να αγοράσει πετρέλαιο κι έτσι έχει επιστρέψει στην ξυλόσομπα και στο τζάκι. Όπως στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’60 και την Αλβανία του Χότζα.

Πράγματι, εδώ και δύο χρόνια, τα πάντα έχουν αλλάξει. Πέρα από τους δείκτες της Οικονομίας τα ξενοίκιαστα μαγαζιά, τα ανοιχτά που βαράνε μύγες και τους άδειες από αυτοκίνητα δρόμους. Έχει αλλάξει πάνω από όλα η εικόνα στα πρόσωπα των ανθρώπων. Στους πάντα νευρικούς Αθηναίους, έχει προστεθεί η θλίψη και η κατήφεια.

Η κρίση πέρα από όλα τα άλλα έχει αφαιρέσει το χαμόγελο. Και αυτό αφορά όλους. Από τους δεκαπεντάχρονους που δε έχουνε χαρτζιλίκι, μέχρι τους 70+ που βλέπουνε μήνα με μήνα τη σύνταξη να λιγοστεύει. Από τους φτωχούς και τους άνεργους μέχρι τη μεσαία τάξη, που είναι είδος προς εξαφάνιση. Ακόμα και κάποιοι από τους πλούσιους και τους ισχυρούς τραβιούνται με χειροπέδες στον Ανακριτή για χρέη, ενώ για ορισμένους έχουν ανοίξει οι πόρτες του Κορυδαλλού.

Το όλοι πλην Λακεδαιμονίων έχει αντικατασταθεί στην προκειμένη περίπτωση με το όλοι πλην των πολιτικών. Οι πολιτικοί είναι η μοναδική τάξη που ζει ακόμα στην προ Καστελόριζου Ελλάδα. Μπορεί να έχουν ψηφίσει με χέρια και με πόδια τρία μνημόνια μέχρι τώρα, αλλά σε προσωπικό επίπεδο δεν παίρνουν χαμπάρι με τίποτα. Και δεν λέω για όσα (θέλησαν) να δηλώσουν στα πόθεν έσχες και τις κατοσταριές χιλιάδες σε καταθέσεις εντός και εκτός Ελλάδας. Η πολιτική, άλλωστε, στη σύγχρονη ελληνική δημοκρατία δεν είναι ένα σπορ για φτωχούς. Αν δεν πάει από πατέρα σε υιό ή σε θυγατέρα, αφορά μόνο τους έχοντες και τους κατέχοντες.

Λέμε για τον τρόπο που ασκούν τα καθήκοντα τους. Σαν να μην έχει αλλάξει απολύτως τίποτα. Λες και ζουν ακόμα στο 2000 και στην “ισχυρή Ελλάδα” του Σημίτη. Τότε που αυγάτιζαν τα λεφτά τους στο Χρηματιστήριο. Ακόμα και σήμερα, λοιπόν, διορίσουν. Διορίζουν τους αποτυχημένους πολιτευτές και πολιτικάντιδες στις διοικήσεις των οργανισμών και των ΔΕΚΟ.

Με τρικομματική μάλιστα ποσόστωση. Διορίζουν στην ΕΡΤ. Αρνούνται να πάρουν πίσω τα προνόμια των συγγενών και φίλων που έχουν διορίσει στη Βουλή. Ακόμα κι όταν η χώρα έχει χρεοκοπήσει αυτό που τους ενδιαφέρει πάνω από όλα είναι η επανεκλογή τους. Κλασικό παράδειγμα ο φερόμενος σαν Υφυπουργός Αθλητισμού, Γιάννης Ιωαννίδης. Με το Κολυμβητήριο στο Ζάππειο κλειστό και τις Ομοσπονδίες να φυτοζωούν, άλλος στη θέση του θα είχε παραιτηθεί. Ή τουλάχιστον θα κρυβόταν από ντροπή.

Ο εν λόγω Ιωαννίδης, όμως, δεν καταλαβαίνει Χριστό. Κάνει και τον μάγκα και τον νταή από πάνω. Άλλωστε αυτό είναι το στυλ του. Που είχε σαν προπονητής και διατηρεί ατόφιο σαν πολιτικός. Μέσα στη ξινίλα και στην γκρίνια. Ότι δήθεν πάντα τον αδικούν, ή τον αμφισβητούν. Μια επίπλαστη επιθετικότητα κι ένας ψευτοτσαμπουκά, προκειμένου να πάρουμε τον αέρα του απέναντι και να τον βάλουμε από κάτω. Κάπως έτσι έκανε ντου τις προάλλες στον πρόεδρο της ΕΠΟ.

Με ποια αιτία και αφορμή; Κάποιο μείζον και σοβαρό θέμα; Ο εκνευρισμός του φερόμενου ως Υφυπουργού Αθλητισμού είχε σαν αιτία την άρνηση της ΕΠΟ στο θέμα της υπαγωγής του Άρη στο Άρθρο 99. Σβήνουμε όσα χρωστάμε, δηλαδή, για δεύτερη φορά μετά το άρθρο 44ο και ξεκινάμε πάλι, φτου κι από την αρχή.

Η Ελλάδα, ωστόσο, σε ότι έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο δεν είναι πουτσαρά μπουλούκι. Δεν είναι Αλβανία του Χότζα, που λέγαμε στην αρχή. Ανήκει στη ΦΙΦΑ και στην ΟΥΕΦΑ. Κι οι διεθνείς ποδοσφαιρικές αρχές δεν αναγνωρίζουν τέτοια καραγκιοζιλίκια. Αν θέλει το κράτος να χαρίσει τα δικά του τα λεφτά, όπως έγινε με το 44ο, με ΑΕΚ, Άρη, ΟΦΗ κτλ γούστο του και καπέλο του. Αν μπορέσουνε να φάνε τα λεφτά των τρίτων και των προμηθευτών μαγκιά τους. Οι ποδοσφαιριστές και οι προπονητές θα πληρωθούν μέχρι τελευταίο σέντζι. Αυτό λέει η ΦΙΦΑ κι αυτό είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει η ΕΠΟ. Θέλοντας και μη. Και για αυτό στο παρελθόν έχει απορρίψει ανάλογα αιτήματα για το 99 των Τρικάλων και της Νίκης Βόλου.

Παίρνει χαμπάρι, όμως, ο Ιωαννίδης; Αυτό που τον ενδιαφέρει πάνω από όλα, όπως κάθε πολιτικό, είναι πως θα ξαναβγεί βουλευτής. Κι η δεξαμενή από την οποία αντλεί σταυρούς είναι οι οπαδοί του Άρη. Ενώ ξέρει πολύ καλά, λοιπόν, ότι το Άρθρο 99 δεν υπάρχει στο ποδόσφαιρο, κάνει δήθεν τον μάγκα και τον νταή. Πουλάει ψευτοτσαμπουκά στον Σαρρή ότι η στάση της ΕΠΟ είναι απαράδεκτη και τον απείλησε μάλιστα με παραίτηση! Λες και βρισκόμαστε κάπου ανάμεσα στο 1967 και στο 1974 και στον Συνταγματάρχη ΓΓΑ, Ασλανίδη. Οι ψευτοτσαμπουκάδες και το δήθεν υποκριτικό ενδιαφέρον για τον Άρη.

Και κάνουμε το μαρς δημόσια μάλιστα στο ΣΕΦ για να δημοσιοποιηθεί και να ενημερωθούν τα καντάρσια στη Θεσσαλονίκη: “η Υπουργάρα μια χόρτα τον έκανε αυτόν τον Σαρρή για τον Άρη”. Έτσι πάει. Ακόμα και στην πτωχευμένη και εξαθλιωμένη Ελλάδα η πρώτη φροντίδα το πρωί για τους πολιτικούς και τελευταία το βράδυ είναι ο αγώνας για τον σταυρό προτίμησης.