Ο Έλιοτ Νες και ο Κοντονής

Παρακολουθώ μετά της δέουσας προσοχής τα ρεπορτάζ και την αρθρογραφία σχετικά με τον νέο Υφ. Αθλητισμού. Τον Σταύρο Κοντονή (πέρα βέβαια από τις σαχλαμάρες ότι πρόκειται περί Παναθηναϊκού). Περί της μεγάλης ίσως και τελευταίας ευκαιρίες για κάθαρση στον Αθλητισμό και ειδικότερα στο ποδόσφαιρο. Να κάνει, δηλαδή, αυτό που δεν μπόρεσαν να κάνουν οι Υφ. Αθλητισμού, του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας. Αν σου λέει δεν τα καταφέρει ούτε ο Σύριζα, δεν θα τα καταφέρει κανείς. Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι και ο ίδιος ο Κοντόνης τσίμπησε και στις πρώτες δηλώσεις του έστειλε “ξεκάθαρο μήνυμα κάθαρσης”. Λες και θα πατήσει ένα κουμπί κι όλα θα δουλεύουν ρολόι.

-Οι διαιτητές θα αρχίσουν να σφυρίζουν πενήντα-πενήντα, όπως θέλει και απαιτεί ο Σάββας Θεοδωρίδης.

-Θα σταματήσουν να μανουριάζουν οι αδερφοί Αγγελόπουλοι με τον Δ. Γιαννακόπουλο.

-Θα σταματήσουν τα ντερβισιλίκια στα γήπεδα και οι χουλιγκάνοι θα κάθονται σούζα στο ένα πόδι, σαν τον πελαργό.

-Θα σταματήσουνε να τσακώνονται ο Μαρινάκης με τον Μελισσανίδη.

-Θα κοπεί με το μαχαίρι το ντόπινγκ.

-Η Δικαιοσύνη θα τρέξει να βγάλει το συντομότερο δυνατό αποφάσεις για την “εγκληματική οργάνωση” και τις λοιπές κακουργηματικές εκκρεμότητες που αφορούν την ΕΠΟ και το ποδόσφαιρο.

-Θα εκδοθεί άμεσα νέος Νόμος για τον Αθλητισμό που θα θεραπεύει πάσα νόσο και πάσα μαλακία.

Όλα αυτά κι αρκετά άλλα εναποτίθενται κάθε φορά στον “πατριωτισμό” και στην ευσυνειδησία ενός και μόνου ανθρώπου: ποιος είναι δηλαδή ο εκάστοτε Υφ. Αθλητισμού; Ο Ηρακλής που θα κάνει τους δέκα άθλους για να καθαρίσει τον κόπρο του Αυγεία; Όλα αυτά είναι ωραία στη μυθολογία. Όχι στην πραγματική ζωή. Στην πραγματική ζωή υπάρχουν οι Υφ. Αθλητισμού που έρχονται και παρέρχονται. Που η πρώτη φροντίδα το πρωί και η τελευταία το βράδυ δεν είναι να πλένουν τα δόντια τους με “Κολυνό”, αλλά να στέλνουν λεφτά στην εκλογική τους περιφέρεια. Για να εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους. Με τα τσουβάλια όταν ακόμα υπήρχαν λεφτά, έστω και με το σταγονόμετρο τα τελευταία χρόνια, αλλά η δουλειά γίνεται.

Πως θριάμβευσε δηλαδή ο Ιωάννης Ανδριανός ο Κομιστής στις πρόσφατες εκλογές στην Αργολίδα; Μόνο και μόνο επειδή αναπτύχθηκε στον Νομό το Χόκεϊ επί χόρτου με 12 μαϊμού σωματεία και τους νεολαίους της περιοχής να εξασφαλίζουν την εισαγωγή τους μέσω των μορίων στα ΑΕΙ; Να δούμε τι θα κάνει επί του θέματος ο Κοντονής, που αναγνώρισε (;) το έργο του Ανδριανού (!). Θα στείλει το φάκελο στον εισαγγελέα προκειμένου να επιληφθεί για τα κακουργήματα που έχουν διαπράξει τα λαμόγια της Αργολίδας και της ΓΓΑ ή όλα αυτά θα γραφτούνε στο χιόνι; Κι αν ένας Υφ. Αθλητισμού δεν μπορεί (;) να πάρει χαμπάρι τα λαμόγια στην εκλογική του περιφέρεια και στις υπηρεσίες της ΓΓΑ, θα μπορούσε να επιβάλει την κάθαρση στον Αθλητισμό;

Να δεχτούμε, ωστόσο, ότι ο Στ. Κοντονής δεν θα είναι σαν όλους τους άλλους. Όλα αυτά που προαναφέραμε είναι όμως ζήτημα ενός και μόνο ανθρώπου; Ενός υπερανθρώπου, δηλαδή, σαν τον επιθεωρητή Έλιοτ Νες που επέβαλλε την τάξη και το νόμο στο Σικάγο, στέλνοντας στη φυλακή τον Αλ Καπόνε και τη συμμορία του; Αυτά μπορούσαν να συμβούν τη δεκαετία του ’30 στην εποχή της ποταπαγόρευσης. Σήμερα όχι. Και στο φινάλε ποιες είναι οι αρμοδιότητες του Υφ. Αθλητισμού για όλο αυτό το εγχείρημα; Ελάχιστες. Αν όχι μηδαμινές. Πέρα δηλαδή από το να διορίζει την Ειρήνη Μαρούπα στην Επιτροπή Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου. Η βία είναι ζήτημα που αφορά αποκλειστικά και μόνο το Υπουργείο Δημόσιας Τάξεως. Αν αρχίσουνε τασμπουκάδες δηλαδή σε κανένα γήπεδο ρίχνουμε δακρυγόνα και καθαρίζουμε τη μπουγάδα. Αποκλειστική αρμοδιότητα της αστυνομίας είναι και οι εγκληματικές δραστηριότητες των οπαδών. Καμία δυνατότητα παρέμβασης δεν έχει ο Υφ. Αθλητισμού, μέσω Νομοθετικών ρυθμίσεων στα εσωτερικά του ποδοσφαίρου.

Να βρεθεί τρόπος, δηλαδή, για να μην εκλέγονται Σαρρήδες και Γκιρτζίκιδες στην ΕΠΟ. Αυτό δεν γίνεται και για αυτό δεν έχει γίνει τόσα χρόνια. Κι όσοι το επιχείρησαν (Λιάνης, Ορφανός, Φλωρίδης) σπάσανε τα μούτρα τους στην ΦΙΦΑ. Πέρα από το γεγονός ότι ο περιορισμός να εκλέγονται μόνο για δύο θητείες τα μέλη των ΔΣ, Σωματείων και Ομοσπονδιών είναι αντισυνταγματικός. Αν είναι έτσι γιατί δεν βάζουν περιορισμό δύο θητειών μεταξύ τους: σε βουλευτές, δημάρχους, υπουργούς και πρωθυπουργούς;

Τι μπορεί να κάνει ο Υφ. Αθλητισμού σχετικά με τις δικαστικές εκκρεμότητες; Να πιάσει από τ’ αυτί τους Ανακριτές για να ασκηθούν διώξεις και να καθίσουν οι εμπλεκόμενοι στο εδώλιο του κατηγορουμένου; Ακόμα κι αυτή η δουλειά είναι αρμοδιότητα του Υπουργού Δικαιοσύνης. Σε μια χώρα, ωστόσο, που σοβαρά κακουργήματα φτάνουν στο ακροατήριο, ύστερα από 8 με 10 χρόνια! Όταν μόνο στο Εφετείο Αθηνών εκκρεμούν κοντά στις 6.000 υποθέσεις. Δεν είναι λοιπόν αποκλειστικά και θέμα πολιτικής βούλησης η κάθαρση στον αθλητισμό, όπως διατείνονται κάποιοι. Είναι γενικότερο θέμα λειτουργίας του Κράτους και των θεσμών, σε μια χώρα διεφθαρμένη μέχρι το κόκκαλο. Όχι μόνο το ποδόσφαιρο.

Δεν είναι θέμα μεμψιμοιρίας. Αυτά λέει η πραγματικότητα. Αυτά λέει ο κανόνας. Ότι οι Υφυπουργοί Αθλητισμού έρχονται και παρέρχονται και όλα τα άλλα μένουν. Όπως γενικότερα στο Δημόσιο βίο έτσι και στον Αθλητισμό και στο ποδόσφαιρο. Και εν πάση περιπτώσει αν είναι να κάνει κάποιος τη δουλειά του σωστά την κάνει. Δεν χρειάζεται να είναι καλός ο Υπουργός Δικαιοσύνης, ή ο Υφ. Αθλητισμού για να κάνει σωστά τη δουλειά του ο Αρ. Κορέας ή ο οποιοσδήποτε εισαγγελέας ή ανακριτής. Ίσως μάλιστα κάποιες φορές να συμβαίνει το αντίθετο. Όπως στην υπόθεση με τα “στημένα” το καλοκαίρι του 2011 όταν χωρίς κανένα στοιχείο τσουβαλιάσανε και προφυλακίσανε ένα σωρό κόσμο. Η Δικαιοσύνη αν όντως αφεθεί να δουλέψει απερίσπαστη μπορεί να τα καταφέρει. Το πολιτικό προσωπικό μέχρι τώρα δεν έχει καταφέρει απολύτως τίποτα.

(Ρομάντζα, του Κώστα Ρούκουνα)