Ο διάβολος κρυβόταν στις λεπτομέρειες

Είχα βρεθεί στο Ολντ Τράφορντ και στα προηγούμενα δυο προηγούμενα ραντεβού του Ολυμπιακού με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – εκείνα ήταν αληθινά εφιαλτικά ματς. Παρόλο που στο γήπεδο υπήρχαν κάμποσοι από τους παίκτες που η κερκίδα του Ολυμπιακού λάτρεψε (από τους Καρεμπέ και Ζε Ελίας μέχρι το Τζόλε, το Γιαννακόπουλο και τον Αλεξανδρή) οι εμφανίσεις του πρωταθλητή ήταν απερίγραπτα παθητικές.

H άμυνα έτρεμε συνήθως ακάλυπτη από μέσους που χάνονταν στο γήπεδο, οι ευκαιρίες στην επίθεση ήταν ελάχιστες, η διαφορά επιπέδου τρομακτική.Την Τετάρτη το βράδυ η εμφάνιση του Ολυμπιακού, χωρίς επ ουδενί να είναι η καλύτερη εφετινή, εν τούτοις δεν θύμισε καθόλου εκείνες. Και μόνο ότι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ υποχρεώθηκε για είκοσι περίπου λεπτά να περιμένει τους Ερυθρόλευκους στην άμυνά της, παίζοντας με το χρονόμετρο για να κρατήσει ένα υπέρ της 3-0, δείχνει πόσα βήματα μπροστά έκανε ο Ολυμπιακός. Γιατί η Γιουνάιτεντ είναι πάντα μια μεγάλη ομάδα, με όσες δυσκολίες κι αν έχει φέτος.

Αυτή τη φορά ο διάβολος κρύβονταν στις λεπτομέρειες. Ο Ολυμπιακός δεν έχασε με κάτω τα χέρια και φεύγει από τη διοργάνωση με την πίκρα της ομάδας που μπορούσε να προκριθεί. Αλλά σε αυτό το επίπεδο κάθε λαθάκι πληρώνεται και δεν ήταν και λίγα αυτά που γίνανε: κανένα δεν ήταν τεράστιο ή ασυγχώρητο, αλλά όλα μαζί το ίδιο βράδυ έφεραν τον αποκλεισμό.

Ο Ολυμπιακός είχε την ατυχία να δει στο Ολντ Τράφορντ την άμυνά του, συνολικά, να κάνει το χειρότερο ίσως εφετινό της ματς εκτός έδρας, όχι γιατί τρόμαξε ή φοβήθηκε, αλλά γιατί έμοιαζε χωρίς σιγουριά και μάλιστα από νωρίς. Η κίτρινη κάρτα που βλέπει ο Μανωλάς στο 5΄ ανατρέπει τους ρόλους: ο Μαρκάνο πρέπει να παίξει πιο πολύ στο Φαν Περσι. Ο Έλληνας αμυντικός βγαίνει έξω από τα νερά του – ας μην ξεχνάμε ότι δεν έχει ούτε τεράστια πείρα,μικρός είναι ακόμα. Την άμυνα του Ολυμπιακού την καθοδηγεί φέτος ο Σιόβας, αλλά αυτός λείπει και η έλλειψή του είναι τεράστια. Ο Μαρκάνο έχει πάει στο Μάντσεστερ με μια μόνο προπόνηση. Νωρίς νωρίς πρέπει και να περιορίσει τον Φαν Πέρσι και να βγάνει προς τα αριστερά σε βοήθειες στο Χολέμπας τον οποίο οι γηπεδούχοι σημαδεύουνθεωρώντας τον αδύναμο κρίκο. Στη φάση του πέναλτι στο 23΄ ο Μαρκάνο δεν βγαίνει στην μπάλα κι ο Χολέμπας καταλήγει στον Φαν Πέρσι, που έχει φρενάρει επιδιώκοντας την σύγκρουση. Το χειρότερο είναι ότι η άμυνα υποφέρει από την αρχή τα γεμίσματα του Γκιγκς.

Έλειπε ο καθοδηγητής…

Στο πρώτο ο Ρούνεϊ έχει δοκάρι, στο δεύτερο ο Φαν Πέρσι παίρνει το πέναλτι, στο τρίτο, στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου, ο Μαρκάνο δεν διώχνει προ του Ρούνεϊ και ο Μανωλάς που έχει χάσει τον Ολλανδό βλέπει το Σαλίνο να τρέχει για να κλείσει και να μην προλαβαίνει. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε γίνει αν υπήρχε καθοδήγηση της άμυνας, λίγη ψυχραιμία ώστε αυτή ν ανέβει λίγα μέτρα και φυσικά ένας παίκτης σαν το Σιόβα καλός στο ψηλό παιγνίδι. Το κακό ολοκληρώνεται στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου, όταν τρεις παίκτες του Ολυμπιακού επιτρέπουν στο Γουέλμπεκ να στριφογυρίσει και να πάρει ένα φάουλ σε θέση βολής: ο εκνευρισμός του Ρομπέρτο για την αντίδραση των αμυντικών του βοηθά το Φαν Πέρσι να κάνει χαρτ τρικ.

Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι η άμυνα δεν έχει πιεστεί πολύ. Ο Γκίγκς, που επιστρατεύτηκε για να σώσει την παρτίδα και τα κατάφερε, όταν καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να βρει χώρο ούτε στο πλάι, ούτε μπροστά από τους Εν Ντινγκά – Μανιάτη, πάει σαν κουότερμπακ του αμερικάνικου ποδοσφαίρου λίγα μέτρα πίσω και απλά γεμίζει. Ξαναβλέποντας το ματς ίσως ο Μίτσελ να αποφάσιζε να παίξει με ένα ακόμα χαφ παραπάνω, ώστε να τον διώξει ακόμα πιο μακριά, αλλά ας μην υπερβάλουμε: το να βρει χώρο κάποιος τόσο καλός παίκτης γιανα σηκώσει τη μπάλα ανενόχλητος δεν είναι δύσκολο – η άμυνα είναι που πρέπει να λειτουργήσει πιο σωστά.

Προφανώς η λογική του Μίτσελ («με ένα γκολ περνάμε») έχει παίξει το ρόλο της στα όσα είδαμε: ο Ολυμπιακός μοιάζει πιο έτοιμος να φύγει στην κόντρα (με Πέρες, αλλά και Φουστέρ, Χολέμπας στην αρχή, ακόμα και το Σαλίνο), παρά να αμυνθεί. Και οι κόντρες του, όμως, δεν έχουν αποτέλεσμα γιατί κάτι λίγο πάει στραβά. Ο Κάμπελ δυο φορές έχει ξεμαρκαριστεί και περιμένει τη μπάλα, αλλά δεν τον βλέπουν. Ο Πέρες στο 15΄θα πάει στη μπάλα άτσαλα, μετά το γύρισμα του Κάμπελ και θα σουτάρει άουτ χωρίς να έχει αντιληφθεί ότι ο Φουστέρ είναι πίσω του, έτοιμος να μπει με τη μπάλα στα δίχτυα.

Ο καλός Τσόρι στο 41΄, και στο 73΄ σουτάρει γρήγορα, αλλά δεν σημαδεύει. Ο Φουστέρ, σαν κρυφός φορ, δυο φορές είναι εκεί που πρέπει, αλλά δεν κάνει αυτό που ξέρει και μπορεί. Αντί να έχει τον εκνευρισμό και την πίεση η Γιουνάιτεντ είναι ο Ολυμπιακός νευρικός. Ισως γιατί δεν πατάει καλά στα μετόπισθεν, ίσως γιατί δεν μπορεί να πάρει πολλά από τα σέντερ φορ του. Δεν λείπει μόνο ο Μήτρογλου, που εξαιτίας του ύπουλου τραυματισμού του δεν θα έπαιζε έτσι κι αλλιώς ακόμα κι αν δεν είχε πάει στη Φούλαμ: λείπει και ο Ολαϊτάν με την κίνησή του κι ο Σαβιόλα που θα μπορούσε έστω να ρθει από τον πάγκο.

Στο τέλος η Γιουνάιτεντ κάνει καθυστερήσεις για να αντέξει την ανοργάνωτη πίεση του Ολυμπιακού: είναι μια μικρή παρηγοριά, αλλά δεν μαλακώνει την πίκρα μιας χαμένης ευκαιρίας.

Οι λεπτομέρειες που πλήρωσε

Αν ο Ολυμπιακός πλήρωσε ακριβά λεπτομέρειες, οι γηπεδούχοι αυτή τη φορά δεν έκαναν λάθος στο κομμάτι τους. Ο φαν Πέρσι ξέφυγε από το Μανωλά διαλέγοντας που θα κινηθεί. Ο Ρούνεϊ δεν ξοδεύτηκε γυρίζοντας στη μεσαία γραμμή. Ο Βαλέντσια έπαιξε με πρησμένο μάτι δείχνοντας σε συμπαίκτες και αντιπάλους ότι δεν θα τα παρατήσει ποτέ. Ο Τζόουνς καθαρίζει και για τον Φέρντιναντ, έστω κι άτσαλα, πράγμα που δεν μπορούσε ο Βίντιτς στο Καραϊσκάκη.

Ο Ράφαελ είναι κανονικός ακραίος μπακ κι όχι Σμόλινγκ. Ο Γουέλμπεκ με τις συγκλίσεις του είναι πιο χρήσιμος από τον Γιάνκ. Ο Ντε Χέα κάνει δυο τουλάχιστον μεγάλες επεμβάσεις. Κι ο Γκιγκς με τις πινελιές του είναι η ηγετική φυσιογνωμία που ο Μόγες αναζητά: κρίμα για την πρωταθλήτρια Αγγλίας που δεν είναι 25 χρονών. Όμως πέρα από την ατομική απόδοση των παικτών υπάρχει και η οργανωμένη δουλειά.

Αυτή τη φορά οι χώροι του Τσόρι είναι λιγότεροι, οι μέσοι του Μόγες αφήνουν το Μανιάτη και τον Εν Ντινγκά να παίξουν πιο πολύ με τη μπάλα γιατί από αυτούς δεν κινδυνεύουν, η προσοχή είναι στραμμένη στον Κάμπελ, ενώ μετά τα πρώτα είκοσι λεπτά δεν βρίσκει πολλούς χώρους κι ο Χολέμπας, όταν κατεβαίνει. Η πρωταθλήτρια Αγγλίας δεν κάνει πολλά, αλλά κάνει αυτά που πρέπει. Ο Ολυμπιακός κάνει πολλά, αλλά όχι αυτά που μπορεί.

Ο Ολυμπιακός τελείωσε με λίγη πίκρα μια ωραία περιπέτεια. Του χρόνου θα είναι μάλλον στο δεύτερο γκρουπ δυναμικότητας, αλλά χρειάζεται ενίσχυση. Αν ξαναβρεθεί στους 16 θα είναι πιο προσεχτικός και σοφότερος γιατί θα γνωρίζει καλύτερα τη δοκιμασία. Οι ομάδες χτίζονται βήμα βήμα, με όπλο την τόλμη που απαιτεί η αυτοκριτική: μόνο αυτή σε βοηθά για να διορθώσεις λάθη. Κρατάς τα καλά, που δεν είναι λίγα, προχωράς και ήρεμα προβληματίζεσαι. Όχι τόσο για να βρεις τι έφταιξε στο φινάλε, αλλά για να γίνεις ποιοτικά καλύτερος. Η συνεχής πρόοδος είναι η μόνη συνταγή επιτυχίας.