Ο Μπαρτζώκας σάρωσε τους τίτλους και τις καρδιές των Ολυμπιακών
Ο Ολυμπιακός ανανέωσε για άλλα τρία χρόνια το συμβόλαιο του Γιώργου Μπαρτζώκα και ο Γιάννης Φιλέρης θυμίζει πως ο 61χρονος κόουτς έγινε ο κυρίαρχος του παιχνδιού και ο μεγαλύτερος προπονητής στην ιστορία του συλλόγου!
Όταν τον Γενάρη του 2020 ο Γιώργος Μπαρτζώκας συμφωνούσε με τους αδερφούς Αγγελόπουλους να επιστρέψει στον Ολυμπιακό, είχε μέσα του ακόμη την αμφιβολία αν είχε πράξει σωστά. Όχι, δεν μετάνιωνε για την απόφασή του, αλλά σκεφτόταν αν πράγματι θα πετύχαινε όσα σχεδίαζε, ή ονειρευόταν -πείτε το όπως θέλετε- στη δεύτερη θητεία του στο λιμάνι.
Σίγουρα είχε υψηλούς στόχους, ήταν αποφασισμένος να παλέψει για την εκπλήρωσή τους, αλλά ποτέ δεν φανταζόταν ότι πέντε χρόνια μετά, θα είχε γίνει ένας ζωντανός μύθος του “ερυθρόλευκου” μπάσκετ, με μια απίστευτη λαϊκή αποδοχή, αλλά και κατορθώματα που… ουδείς άλλος κόουτς του Ολυμπιακού κατάφερε στο παρελθόν.
Η ανανέωση της συνεργασίας του για άλλα τρία χρόνια, μέχρι το καλοκαίρι του 2029, τον καθιστά τον μακροβιότερο προπονητή στο μπάσκετ και μαζί με τον Θοδωρή Βλάχο (11 χρόνια στον πάγκο της θρυλικής ομάδας πόλο του συλλόγου) τον κόουτς που δούλεψε τις περισσότερες ολυμπιακές εργατοώρες από οποιονδήποτε άλλο στα υπόλοιπα τμήματα των “ερυθρολεύκων”.
Φεύγοντας από το ΣΕΦ μετά την επεισοδιακή νύχτα στο ξεκίνημα της σεζόν 2014-15 και την ήττα από τον Παναθηναϊκό στο Κύπελλο Ελλάδος, είχε μέσα του ένα απωθημένο, που ακόμα κι όταν όλα όσα έγιναν στην “υποδοχή” της ομάδας είχαν ξεχαστεί, ο ίδιος είχε προχωρήσει και διαπρέψει πλέον στο εξωτερικό, έκαιγε την ψυχή του. Ο Μπαρτζώκας, εκτός των άλλων, ήταν (και είναι) ένας δεδηλωμένος οπαδός του Ολυμπιακού.
Ο Σταύρος Ελληνιάδης τον θυμάται ακόμα στην… παλλαϊκή συγκέντρωση των ολυμπιακών στο Δημαρχείο Πειραιά, στην παρουσίαση του Λάγιος Ντέταρι. Ο Μπαρτζώκας δεν το έπαιξε, δεν έγινε Ολυμπιακός, επειδή εργάστηκε σε αυτή την ομάδα, ήταν από μικρός φανατικός φίλος της ομάδας, όταν ο θείος του, τον πήγε για πρώτη φορά στο Καραϊσκάκη. Μεγάλωσε με την ομάδα της δεκαετίας του 80, λάτρεψε-όπως όλοι οι συνομήλικοί του- τον Νίκο Αναστόπουλο, που χρόνια αργότερα τον γνώρισε προσωπικά.
Για αυτό και η αποχώρηση του, τον Οκτώβριο του 2014, τον πείραξε όχι μόνο σαν επαγγελματία, αλλά και σαν ένα άνθρωπο δεμένο άρρηκτα με το σύλλογο του Πειραιά. Έκανε, όπως έχει παραδεχθεί, πολύ καιρό μέχρι να ξαναδεί τον Ολυμπιακό. Μέχρι να καταλαγιάσει κι ο ίδιος μέσα του. Επιστρέφοντας έξι χρόνια μετά, εκτός των άλλων, ήθελε να πάρει και μια προσωπική ρεβάνς. Ή εν πάση περιπτώσει και να μην επιδίωκε κάτι τέτοιο… την πήρε και με το παραπάνω!
Ξεπερνώντας προπονητές θρύλους…
Έτσι ο Μπαρτζώκας άρχισε ξανά από το μηδέν. Αυτή τη φορά δεν πήρε την “ομάδα του Ίβκοβιτς”, όπως σκωπτικά έλεγαν όσοι δεν ήθελαν να του αποδώσουν τα εύσημα για την Ευρωλίγκα του 2013 (όπως ο Ίβκοβιτς, βέβαια, είχε “πάρει την ομάδα του Ιωαννίδη” το 1997) αλλά ξεκίνησε να φτιάχνει μια ομάδα, η οποία εν τέλει έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης, λανσάροντας μάλιστα και το περίφημο … bartzokas ball.
Οι επιτυχημένοι προπονητές είναι σίγουρα εκείνοι που κερδίζουν τίτλους. Στην ιστορία, όμως, μένουν και αυτοί που αφήνουν πίσω τους μια μπασκετική παρακαταθήκη, δημιουργώντας ομάδες που αναγνωρίστηκαν όχι μόνο επειδή έπαιξαν σε τελικούς, ή πήραν τρόπαια, αλλά από το στυλ μπάσκετ το οποίο ακολουθούσαν. Ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα, ήταν (και είναι) μια απ’ αυτές.
Κι από τίτλους, άλλο τίποτε, βεβαίως.
Ο Μπαρτζώκας σε πείσμα όσων προέβλεπαν… πολλά 2014, όχι μόνο στέριωσε στον Ολυμπιακό, αλλά αν ολοκληρώσει τη συμφωνία που υπέγραψε με τους ιδιοκτήτες της “ερυθρόλευκης” ΚΑΕ θα έχει κάτσει στον πάγκο της ομάδας έντεκα σεζόν! Όσες και ο Βλάχος στο πόλο.
Αυτή την πενταετία, ο Ολυμπιακός γέμισε την τροπαιοθήκη του. Τέσσερα πρωταθλήματα, 3 Κύπελλα, 4 Σούπερ Καπ και βέβαια η Ευρωλίγκα του 2026, συν πέντε σερί φάιναλ-φορ, ήταν τα Κύπελλα (και οι μεγάλες στιγμές) που πανηγύρισαν στον Πειραιά, με τον Μπαρτζώκα να ξεπερνάει προπονητές θρύλους, όπως ο Γιάννης Ιωαννίδης και ο Ντούσαν Ίβκοβιτς, που έμοιαζαν με τοτέμ για το μπάσκετ των “ερυθρολεύκων”.
Τα τρόπαια του κόουτς Β, φυσικά, είναι 14 αφού το 2012 πήρε την Ευρωλίγκα στο Λονδίνο, ενώ στο ξεκίνημα της επόμενης σεζόν κέρδισε και το Διηπειρωτικό.
Ταυτόχρονα έγινε ο προπονητής με τις περισσότερες νίκες εντός και εκτός συνόρων, σάρωσε όλα τα ρεκόρ και κέρδισε όλες τις καρδιές των οπαδών του Ολυμπιακού, που ήξεραν ότι αυτός ο ψιλόλιγνος, γεμάτος ένταση και πάθος όταν κοουτσάρει, αλλά τελείως διαφορετικός σαν χαρακτήρας, έξω από το γήπεδο, είναι ένας … φλογισμένος οπαδός της ομάδας, αλλά και εξαιρετικός προπονητής…
Ένας προπονητής που κατάφερε να γίνει όσο το δυνατόν ομαλότερη η μετάβαση στην μετά Σπανούλη και Πρίντεζη εποχή και ξανάδωσε στους Πειραιώτες την αίγλη, την αξιοπιστία και τη δύναμη που αναζητούσαν. Οι Αγγελόπουλοι, παράγοντες που στηρίζουν τις επιλογές τους, συνειδητοποίησαν ότι η κίνηση τους το 2020 ήταν ματ. Κι από τότε η συνεργασία μαζί του αποδίδει τα μέγιστα.
Όταν μιλάνε οι παίκτες του…
Ο Μπαρτζώκας μπαίνει στο ΣΕΦ και σείεται το γήπεδο. Τα ντεσιμπέλ έχουν τεράστια ισχύ, ξεπερνούν τις εκδηλώσεις λατρείας για τον Ιωαννίδη, ή την “σεβαστική” αποθέωση στον Ίβκοβιτς. Θα γίνει το ίδιο κι όταν η έδρα του Ολυμπιακού θα ανακαινιστεί και θα μετατραπεί σε μια υπερσύγχρονη αρένα, με τον ίδιο άνθρωπο να καθοδηγεί την ομάδα από την πρώτη θέση του πάγκου.
Δεν είναι όμως μόνο οι τίτλοι, ή το μπάσκετ που παίζει ο Ολυμπιακός. Για το πόσο σημαντικός είναι ο 61χρονος προπονητής, φτάνουν τα λόγια των παικτών του.
Ο Εβάν Φουρνιέ δήλωσε ότι θα ήθελε να κλείσει την καριέρα του παίζοντας για αυτόν τον κόουτς, που εκτιμά απεριόριστα μέσα και έξω από το γήπεδο: “Λατρεύω να συνεργάζομαι μαζί του και να παίζω το μπάσκετ του…”
Αλλά και ο Τόμας Γουόκαπ, για την συμβολή του Μπαρτζώκα σε αυτή την πενταετία είπε: “Μα είναι ο Ολυμπιακός! Αυτός πήρε την ομάδα από μια δύσκολη εποχή και την οδήγησε εκεί που έφτασε. Χαίρομαι ιδιαίτερα που τα αποτελέσματα τον δικαίωσαν. Κι αν με ρωτήσετε τι έχουμε εμείς, που δεν έχουν οι άλλες ομάδες, θα σας απαντήσω για τον χαρακτήρα όλων των παικτών, τον κόσμο που μας υποστηρίζει και βεβαίως το Bartzokas Ball”.
Κάπως έτσι οι αμφιβολίες του Γενάρη του 20 διαλύθηκαν και ο Μπαρτζώκας έγινε ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού, ένας προπονητής που προφανώς δεν τα έκανε όλα σωστά, πολλές φορές με την εκρηκτική συμπεριφορά του έχει αδικήσει τον εαυτό του, αλλά στην τελική σούμα βγαίνει κερδισμένος, νικητής, τροπαιούχος και απόλυτα δικαιωμένος…