Ο Άρης χρειάζεται προπονητή, όχι πουκάμισο…

Ο κόσμος του Άρη είναι απογοητευμένος και κινδυνεύει να εξαπατηθεί για πολλοστή φορά. Ξεκαθαρίζω, λοιπόν, τα εξής….Κανένας δε ζητάει από τον Ηλιάδη να φέρει στον πάγκο τον Μουρίνιο. Τα οικονομικά προβλήματα είναι γνωστά και το “κακό όνομα” στην ποδοσφαιρική πιάτσα δεδομένο.

Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι επειδή ο Άρης θα “αγοράσει φθηνά” πρέπει να “πάρει σκαρταδούρα”. Υπάρχουν λύσεις, αρκεί να υπάρχει πραγματική διάθεση…

Αφετηρία, όχι ταβάνι

Τηρουμένων των αναλογιών, ο “ιδανικός προπονητής” για τη φετινή χρονιά πρέπει να χαρακτηρίζεται από δίψα για διάκριση και “φρέσκο ποδοσφαιρικό μυαλό”. Είναι, δηλαδή, προτιμότερο να αντιμετωπίζει τον Άρη ως “αφετηρία” για μελλοντική καριέρα παρά ως… ταβάνι.

Ο Ηλιάδης οφείλει προσλάβει κάποιον που δε θα θεωρεί τον Άρη “κορυφαίο τρόπαιο”, αλλά θα “συμβιβάζεται” με τη λύση του Χαριλάου ώστε να αποδείξει την αξία του και να ανοίξει τα φτερά του στο ποδοσφαιρικό στερέωμα. Το success story ΠΑΣ Γιάννενα-Χριστόπουλου είναι μία απόδειξη ότι το μοντέλο “προβληματικής ομάδας” – “φιλόδοξου, νεαρού προπονητή” μπορεί να δουλέψει με αμοιβαίο όφελος.

Κανένας σοβαρός….

φίλαθλος δεν “ψήνεται” με ένα “γραφικό προπονητή” που το παλμαρέ του συμπεριλαμβάνει ομάδες όπως Προοδευτική, Απόλλωνας Λεμεσού, Καστοριά, Πανηλειακός, Βύζαντας Μεγάρων, Ολυμπιακός Βόλου, Πιερικός, Αιγάλεω, Διαγόρας, Βέροια, Δόξα Δράμας.

Ούτε είναι υποχρεωμένος, αντί του “αυτοαποκαλούμενου σωτήρα”, να συμβιβαστεί με τη λύση του “στρατιώτη της Βέροιας” που έχει κάνει καθημερινότητα το δρομολόγιο “απόλυση-πρόσληψη”. Κούρασαν οι λύσεις των… γυρολόγων.

Ο Άρης είναι ποδοσφαιρικά καταδικασμένος εάν συνεργαστεί με κάποιον που έχει “κολλήσει” στο παρελθόν, δεν επιμορφώνεται, δεν ακολουθεί τα σύγχρονα ευρωπαϊκά trends και δε χρησιμοποιεί την τεχνολογία στο βωμό της προετοιμασίας των αγώνων. Όποιος δε μπορεί να το αντιληφθεί είναι άμπαλος ή “κατευθυνόμενος”…

Εξιλαστήριο θύμα

Δεν έχει νόημα να ψάχνεις προπονητή χωρίς προσωπικότητα, στον οποίο θα χρεώσεις την αποτυχία σου και θα τον μετατρέψεις σε αποδιοπομπαίο τράγο. Οι «σημαδεμένες» στρατηγικές του παρελθόντος πρέπει να εκλείψουν, μαζί με τους επικοινωνιακούς οχετούς που τις υποστήριζαν (έμμεσα ή άμεσα).

Όποιος έχει σκοπό να προσλάβει έναν κόουτς που δε θα τον πολυπιστεύει και δε θα τον στηρίξει μέχρις εσχάτων, είναι προτιμότερο να παραιτηθεί. Ο Άρης δεν αντέχει να χαροπαλεύει για ακόμα μία χρονιά. Ο κόσμος κουράστηκε να παρακολουθεί άπραγος επαναλαμβανόμενα εγκλήματα.

Είναι προτιμότερο να αγοράσεις μία “καλή βαλβίδα” που θα κρατάει σταθερά τη λάβα του ηφαιστείου. Διαφορετικά, θα σε κάψει πριν το καταλάβεις….

Λύσεις υπάρχουν…

αρκεί να υπάρχει γνώση της αγοράς και σοβαρότητα. Εάν αυτά τα χαρακτηριστικά λείπουν από τη διοίκηση Ηλιάδη, υπάρχει η επιλογή του outsourcing. Προσλαμβάνεται ένας επαγγελματίας τεχνικός διευθυντής με αξιόλογο βιογραφικό και συγκεκριμένο 2ετές πλάνο. Αξιολογείται το ήθος, η ιστορία του στον Άρη και εν συνεχεία του ανατίθεται η ευθύνη εύρεσης προπονητή.

Ταυτόχρονα, διαμορφώνεται ενδεικτικό budget (με απόκλιση 25%) και ο τεχνικός διευθυντής αναλαμβάνει τον μετεγγραφικό σχεδιασμό. Η αγορά «βρωμάει» από φθηνούς ποδοσφαιριστές με μεταπωλητική αξία, που μπορούν να συνεισφέρουν τόσο σε αγωνιστικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο.

Χωρίς “μεσάζοντες”…

και “ενδιάμεσα χέρια”, μπορεί να χτιστεί ένα αξιοπρεπές αγωνιστικό σύνολο παρά τους περιορισμένους οικονομικούς πόρους. Είναι ευκαιρία να απολυθούν όσοι καρεκλοκένταυροι λυμαίνονται τα γραφεία και να προσληφθούν άφθαρτοι άνθρωποι με όραμα και όνειρα για ανάκαμψη.

Διώχνοντας τα εμπόδια ανοίγεις το δρόμο. Βγάζοντας τα βαρίδια από τον λαιμό, αποτρέπεις τον πνιγμό. Η κάθαρση είναι αυτοσκοπός. Σε διαφορετική περίπτωση, η διοίκηση Ηλιάδη θα προσγειωθεί ανώμαλα και θα γραφτεί στην ιστορία ως “μία από τα ίδια”.

Όταν προσπαθείς να χτίσεις ομάδα…

απαιτείται στοιχειώδης σοβαρότητα, ώστε να μην “καεί το χαρτί” της προετοιμασίας. Πάνω από το 50% της αγωνιστικής συμπεριφοράς κατά τη διάρκεια της χρονιάς καθορίζεται από την καλοκαιρινή περίοδο και τις μεθόδους που εφαρμόζει ο εκάστοτε προπονητής.

Απαγορεύεται, επομένως, να επαναληφθούν τα λάθη των προηγούμενων ετών. Κανένας “μεθυσμένος παράγοντας” δε νομιμοποιείται να προσφέρει τα κλειδιά της ομάδας σε “μεθυσμένους προπονητές”. Ο Άρης έχει ανάγκη από “μόνιμο προπονητή” και όχι από περαστικούς που θα αλλάζουν σαν τα… πουκάμισα. Επιτέλους, ας πρυτανεύσει η σύνεση και η σοβαρότητα.

O Γιάννης Ιωαννίδης συνεργάζεται με το Sport24.grκαι αρθρογραφεί στο overlap.gr