Νιάου-νιάου, κάνει μόνο η γάτα

Πόσο κρατάει το κάθε θαύμα στην Ελλάδα; Τρεις μέρες. Μάξιμουμ. Δυόμισι μέρες ίσως ναι. Τρεισήμισι με τίποτα. Δευτέρα έγινε το μπαμ με το Παναθηναϊκός-ΠΑΣ Γιάννια, που θεωρήθηκε ύποπτο στησίματος. Τρίτη, μίλησε ο Σαρρής. Τρίτη εκδώσανε ανακοινώσεις επί του θέματος οι δυο εμπλεκόμενες ομάδες κι από Τετάρτη σχόλασε ο γάμος.

Το όλον θέμα, όπως αναφέρουν οι δημοσιογράφοι (λες και σε άλλες περιπτώσεις υπάρχει μισό) είναι πλέον στα χέρια της δικαιοσύνης. Δηλαδή, χαιρετίσματα στις φασκομηλιές. Επειδή η προϋπηρεσία της ταπεινότητάς μου στην περί του στοιχήματος τέχνη ανατρέχει στο σωτήριον έτος 1990 και ειδικότερα στο Μουντιάλ της Ιταλίας, θέλω κατ΄αρχήν να τονίσω τούτο : Όταν η ΟΥΕΦΑ στέλνει μια απανταχούσα ότι το τάδε ματς είναι ύποπτο ή διεφθαρμένο, η σχετική διαδικασία είναι γκαραντί.

Δεν πρόκειται περί δουλειάς του ποδαριού. Κάτι που έχει να κάνει με την αύξηση του όγκου του στοιχηματισμού και μόνο. Ότι δηλαδή, ενώ το σύνηθες ποσό στον τζίρο του όβερ σε ένα ματς, όπως το Παναθηναϊκός-ΠΑΣ είναι δέκα δραχμές, αφού παιχθήκανε εκατό, η “βρωμοδουλειά έχει γίνει”.

Σε αυτές τις περιπτώσεις εξετάζεται η διαδικασία του στοιχηματισμού στο σύνολό της. Ποιός έπαιξε. Πόσα έπαιξε. Από που τα έπαιξε. Ποια ώρα τα έπαιξε. Ο συνδυασμός όλων αυτών είναι εκατό-μηδέν. Δεν υπάρχει περίπτωση λάθους.

Να τα κάνουμε πενταράκια: Στο περιβόητο, Ηλιούπολη-Λεβαδειακός, όπου ο πρίγκιπας της Λειβαδιάς, Γιάννης Κομπότης, ενώ έχανε στο ημίχρονο, έκανε στο τέλος το διπλό, έγινε στα ανταλλακτήρια της πουτάνας το μαγκάλι.: Πόσο έδινε το διπλό στο ημίχρονο, ενώ στο σκορ προηγείτο η Ηλιούπολη; Άντε να πούμε ότι έδινε 5. Και πόσο να πέσει από το “πολύ” παιχνίδι; Να πέσει στο 3. Άντεε να πέσει στο 2. Μιλάμε ότι το διπλό ξεφτιλίστηκε και έπεσε στο 1,30.

Και κάποιοι συνεχίζανε να ποντάρουνε. Για ενδεχόμενο κέρδος στο χιλιάρικο, τρία κατοστάρικα. Και ψειρίζανε τα απανταχού κορόιδα. Όταν, λοιπόν, ο σχετικός τζίρος φτάνει τα εφτά κι οκτώ κατοστάρικα χιλιάρικα, δεν είχαν δει όλοι αυτοί κάποιο όνειρο. Είναι φως φανάρι ότι ξέρανε. Και πολύ περισσότερο αυτοί που ποντάρουνε, ούτε από την Αυστρία ήτανε, ούτε από το Βέλγιο. Όλος ο τζίρος έγινε από κωδικούς της Αθήνας.

Δεύτερο παράδειγμα: Ολυμπιακός Βόλου-Καλαμαριά, 2-0 στο πρώτο δεκάλεπτο. Και κάποιοι βλέπουνε όνειρο ότι το ματς θα κάτσει εκεί που είναι και ποντάρουνε ότι δεν πρόκειται να μπει άλλο γκολ. Κι έτσι ακριβώς γίνεται. Όχι γκολ δεν μπήκε, αλλά ούτε φάση δεν έγινε.

Κι ο τζίρος γίνεται από κωδικούς της Θεσσαλονίκης. Αυτό που κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια, είναι η γάτα. Δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο. Όταν λοιπόν, ένα ματς σαν το Παναθηναϊκός-ΠΑΣ Γιάννινα είναι στο 1-0 και ξαφνικά κάποιοι αρχίζουνε να σπρώχνουνε πακέτα στα τρία έως τέσσερα γκολ σύνολο δεν τους τσίμπησε καμιά μύγα.

Ένα τέτοιο στοίχημα στα καλά καθούμενα και σε υπέρμετρο τζίρο είναι εξ΄ορισμού ύποπτο. Και πολύ περισσότερο μάλιστα όταν επιβεβαιώνεται. Κι όταν αυτοί που ποντάρουνε είναι από την Αθήνα, από τα Γιάννενα και τα γύρω χωριά.

Από κει και πέρα, όμως, πιάσε το αβγό και κούρευτο. Να στήσανε, δηλαδή, το συγκεκριμένο παιχνίδι ο Αλαφούζος με τον Χριστοβασίλη; Σοβαροί να είμστε. Παντοφλέ παπούτσια φοράει ο Αλαφούζος, γιατί δυσκολεύεται να δέσει κάθε φορά τα κορδόνια. Θα φτιάξει παιχνίδι; Για τον Χρισοβασίλη δενμπορείς να πεις ότι είναι του κατηχητικού. Σε καμιά περίπτωση, όμως, δεν τον κόβεις για να κάνει αυτή τη δουλειά. Ειδικότερα, μάλιστα, όταν είναι κατηγορούμενος στην πρώτη δίκη για τα στημένα. Την Πέμπτη το μεσημέρι βγαίνει η απόφαση.

Ενώ, λοιπόν, είναι στο περίμενε να ακούσει “αθώος” ή “ένοχος” θα πάει να στήσει τέτοια μόντα; Προφανώς, λοιπόν, δεν πρόκειται για τους δυο λήσταρχους Γιαγκούλα και Νταβέλη. Αυτά λέει η κοινή λογική.

Από κει και πέρα αρχίζει το κουκλοθέατρο: Με τον ΠΑΣ να στέλνει εξώδικο στην ΕΠΟ να μη μπαίνουνε τα παιχνίδια του, σε κανένα κουπόνι στοιχήματος στον πλανήτη! Πλην του ΟΠΑΠ που είναι χορηγός. Και τον Παναθηναϊκό να πανηγυρίζει επειδή η υπόθεση θα καταλήξει στην δικαιοσύνη και θα λάμψει η αλήθεια. Χαιρετίσματα στις φασκομηλιές, εις διπλούν, λέει η ταπεινότητά μου.

Οι αρχαίοι Έλληνες που είχαν κάνει την Θέμιδα τυφλή, κάτι ξέρανε παραπάνω, για το πως θα καταλήξουνε και θα καταντήσουνε οι απόγονοί τους, ύστερα από κάποιες χιλιάδες χρόνια.

Επί του προκειμένου έχουμε το λαμπρόν παράδειγμα της υπόθεσης των στημένων. Για τέσσερις μήνες έγραφε ο κοριός της ΕΥΠ. Για δυόμισι χρόνια, ψάχνει ο Εφέτης Ανακριτής. Το ΣΔΟΕ άνοιξε όλους τους λογαριασμούς των εμπλεκόμενων. Κάθονται οι πρώτοι έντεκα στο σκαμνί και κάποιοι με βαριές κατηγορίες μάλιστα: Σύσταση συμμορίας, ξέπλυμα χρήματος. Βαριά κακουργήματα. Και τι βγαίνει απ΄όλη αυτή την διαδικασία; Απολύτως τίποτα. Στην κυριολεξία, απολύτως τίποτα.

Με αποτέλεσμα η κυρία εισαγγελέας να σηκώσει τα χέρια ψηλά. Αθώοι οι τέσσερις, κι ένοχοι επτά για πλημμελήματα, πλην του Ψωμιάδη. Συμπέρασμα: Αν εξαιρεθούν η τζάμπα ταλαιπωρία κάποιων ανθρώπων και ο ντόρος για κάποιο χρονικό διάστημα το κάθε θαύμα στην Ελλάδα κρατάει τρεις ημέρες. Το πολύ τρεισήμισι.

Κι αφού ρε Καίσαρη, βγάζεις λάδι Αλαφούζο-Χριστοβασίλη, θα πει κάποιος, ποιος έκανε τη μόντα για τα “τρία έως τέσσερα γκολ”; Απλή είναι η απάντηση. Όποιος μπορούσε να έχει την ευχέρεια να “τρυπήσει” κάποιους ποδοσφαιριστές.