Να βγάλει ένταση, αλλιώς αντίο

Από τις πολλές παγίδες που περιμένουν απόψε τον Ολυμπιακό κόντρα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η πιο μεγάλη είναι αυτή στην οποία συνηθίζουν να πέφτουν οι ελληνικές ομάδες τα τελευταία χρόνια: είναι η παγίδα του «παίζω για να κρατήσω το μηδέν». Πρόσφατα είδαμε ότι την πάτησαν γιατί έκαναν μια τέτοιου τύπου στρατηγική επιλογή και ομάδες όπως ο ΠΑΟΚ (με τη Μπενφίκα, όταν άφησε τη μπάλα και ταμπουρώθηκε χωρίς να απειλεί) αλλά ακόμα και η Μάντσεστερ Σίτυ που με ανάλογη τακτική τακτοποίηση στα μετόπισθεν (και χωρίς καθόλου δημιουργία) θέλησε να περιορίσει τη Μπαρτσελόνα. Σε αυτού του τύπου την παγίδα πέφτεις συνήθως όταν σε καταπλακώνει η σπουδαιότητα του ματς – το πάθημά σου είναι περισσότερο αποτέλεσμα νοοτροπίας και λιγότερο τιμωρία μιας στρατηγικής.

Τα τελευταία χρόνια συνηθίζουμε να λέμε και να γράφουμε πολλά για συστήματα, διατάξεις, αλλαγές των προπονητών κτλ. Πριν από αυτά υπάρχουν κάποια στοιχεία στο παιγνίδι που είναι πολύ περισσότερο απαραίτητα. Στα ματς του Τσάμπιονς λιγκ (και ειδικά από το δεύτερο γύρο και μετά) αυτό που μετρά πιο πολύ δεν είναι η διάταξη, αλλά η αγωνιστική ένταση, δηλαδή το πόσο δυνατά παίζεις, πόσο πιέζεις, για πόση ώρα μπορείς να το κάνεις κτλ. Ομάδες οι οποίες παίζουν παθητικά και περιμένουν, είτε παίζουν με 5 αμυντικούς είτε με δυο άψογα τακτοποιημένους, είτε με εννιά παίκτες πίσω από τη μπάλα, τύχη δεν έχουν. Είναι δεδομένο (κι αρκεί να δείτε τα τέσσερα πρώτα ματς στη φάση των 16) πως αν παίξεις παθητικά, είτε θα δεχτείς ένα γκολ αργά (η Μίλαν) ή γρήγορα (η Λεβερκούζεν), είτε θα μείνεις με δέκα παίκτες αφού οι διαιτητές τιμωρούν αυστηρά κάθε έλλειψη διάθεσης για επιθετικότητα: όποιος μόνο αμύνεται καταλήγει να παίζει με λιγότερους, είτε λέγεται Αντερλεχτ, είτε Μάντσεστερ Σίτυ.

Αποστολή… στ’ αστέρια

Ακόμα, όμως, κι αν βρει απεναντί του τον πλέον καλόβουλο διαιτητή και πάλι δεν γλυτώνει: δεν υπάρχει σε αυτό το επίπεδο καμία ομάδα που να της αφήσεις τη μπάλα και να μην σε τιμωρήσει – πόσο μάλλον αν λέγεται Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κι έχει γράψει την ιστορία του Τσάμπιονς λιγκ. Μπορεί να σωθείς ένα βράδυ, όπως π.χ σώθηκε ο Ολυμπιακός από το Ρομπέρτο στο ματς με τη Μπενφίκα, αλλά θα δεινοπαθήσεις. Και είναι άλλο πράγμα να διαχειριστείς τον εκνευρισμό, που μπορεί να σου προκαλέσει μια πολιορκία σε ματς του ομίλου, κι άλλο σε νοκ άουτ παιγνίδι. Απόψε το ταμπούρωμα και η παθητική κάλυψη του χώρου, με όποια διάταξη και όποια προσήλωση, ισοδυναμούν με αργό ή γρήγορο θάνατο. Όπως και να χει, αν δεν παίξεις, δεν γλυτώνεις.

Ο Μίτσελ δεν θα στείλει φυσικά τον Ολυμπιακό στην επίθεση να κυνηγάει το Σμόλινγκ και τον Φέρντιναντ, ούτε έχει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να δει την ομάδα του να κάνει 75% κατοχή μπάλας όπως στο ματς με τον ΟΦΗ: αυτά ούτε γίνονται, ούτε χρειάζεται να τα συζητάμε. Φυσικό είναι να προσπαθήσει η ομάδα του να περιορίσει τους χώρους του Ρούνεϊ και να ψάξει τρόπους να σταματήσει το Φαν Πέρσι που δεν συγχωρεί. Αναμενόμενα είναι και τα ντουμπλαρίσματα στον Εβρά και στον Βαλένσια – όμως όλα αυτά είναι η αλφαβήτα του ματς, δηλαδή τα απολύτως αναγκαία. Πέρα από αυτά χρειάζονται πολλά άλλα για να γλυτώσεις: χρειάζεται να χτυπήσεις τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στην αδύναμη δεξιά αμυντική πλευρά της βγάζοντας από κει παραπάνω παίκτες και χρειάζεται κυρίως να κλέψεις μπάλες και να καθετοποιήσεις το παιγνίδι, ώστε να της δείξεις ότι το βασικό σου μέλημα είναι το γκολ.

Τι πρέπει να γνωρίζετε για το Ολυμπιακός – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ

Αν περιοριστούν σε οριζόντιο ποδόσφαιρο, κι αρχίσουν τις ατομικές ενέργειες της συμφοράς, η βραδιά θα είναι δύσκολη: η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι ομάδα άλλου επιπέδου και δεν πρόκειται να φοβηθεί. Θυμηθείτε την Παρί: η άμυνά της δέχτηκε ένα γκολ από το απίθανο σλάλομ του Βάις. Στη συνέχεια υπέφερε ένα δυο μπασίματα του Σλοβάκου και κάποια ωραία σουτ του Φουστέρ. Αλλά όταν έστησε το φλιπεράκι στη μεσαία γραμμή και ο Λαβέτσι πλάτιασε την άμυνα του Ολυμπιακού γιατί ο Μανιάτης υποχρεώθηκε να τον κυνηγάει, το ματς έληξε 1-4.

Είμαστε σε άλλο επίπεδο. Η Αρσεναλ και η Σίτυ, ομάδες με μεγάλες προσωπικότητες και τεράστια πείρα, αφήνοντας πολύ τη μπάλα στην Μπάγερν και στη Μπαρτσελόνα το πλήρωσαν. Η Μίλαν υπέφερε τη δύναμη της Ατλέτικο που δεν χρειάστηκε πολλές ευκαιρίες για να κερδίσει. Η Παρί δεν σταμάτησε στο Λεβερκούζεν παρά μόνο όταν πέτυχε το 4 γκολ – η πελαγωμένη λεβερκούζεν που δεν κατάλαβε ότι ο Μαντουϊντί έβγαινε σε θέση κρυφού φορ πελάγωσε: στο Τσάμπιονς λιγκ δεν προλαβαίνεις να διαβάσεις τις λεπτομέρειες, ούτε να προσαρμοστείς – πρέπει να κάνεις το παιγνίδι σου. Ελπίζω το παιγνίδι του Ολυμπιακού να είναι δυναμικό, γεμάτο ενέργεια.

Και κάτι τελευταίο: στο Τσάμπιονς λιγκ οι διαιτητές παίζουν, όπως παντού, μεγάλους. Διευκολύνουν το παιγνίδι, σέβονται τις οδηγίες του Κολίνα που τους ζητά να τιμωρούν το σκληρό παιγνίδι και να μην φοβούνται τα πέναλτι, δεν καταλαβαίνουν από έδρες – ο Ρόκι παιδί του Κολίνα είναι. Στο τελευταίο παιγνίδι του ο Ολυμπιακός κόντρα στην τσαπατσούλα και άγουρη Αντερλεχτ είχε χτυπήσει τρία πέναλτι και είχε κερδίσει τρεις αποβολές. Όπως εύκολα του τα δώσανε, εύκολα μπορεί να τα δώσουν και στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, που πέρυσι στους 16 αποκλείστηκε από τη Ρεάλ και φώναζε για τη διαιτησία. Να φωνάζει δυο χρονιές σερί το (προ)βλέπω δύσκολο..