Μόνο ο Βαγγέλης τσιμπάει όχι οι Παναθηναϊκοί

Για να τα λέμε όλα ο Αλαφούζος δεν είναι σαν τον Ζήκο τον Μπακαλόγατο. Που ρώταγε και ξαναρώταγε ο Χατζηχρήστος τον Ρίζο “μαλώνεις”; Κι όταν κάποια στιγμή ο Ρίζος του είπε “ναι”, ο Ζήκος την έκανε γυριστή λεγοντας του “τώρα δεν μαλώνω εγώ”.

Ο Αλαφούζος πράγματι θέλει να μαλώνει με τον Ολυμπιακό και τον Μαρινάκη. Δεν πρόκειται ποτέ να κάνει πίσω. Κι όχι επειδή είναι μάγκας και νταής. Δεν είναι Μπέος να τσαμπουκαλεύεται με το παραμικρό. Αυτό είναι εμφανές. Ούτε έχει δώσει τέτοια δείγματα στις άλλες μέχρι τώρα ενασχολήσεις και δραστηριότητες του. Ο τσαμπουκάς στο ποδόσφαιρο είναι για αυτόν τρόπος και μέθοδος επιβίωσης. Αν δεν πλακωθεί με τον Μαρινάκη και τον Ολυμπιακό πως θα πάρει πόντους και παράσημα σαν ηγέτης του Παναθηναϊκού;

Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Είναι και το γιγαντιαίο εγχείρημα της “Παναθηναϊκός Συμμαχίας”. Ο Αλαφούζος τον είχε βάλει τον πήχη ψηλά. Πάρα πολύ ψηλά. Μίλαγε για 100.000 “πρόθυμους” του Παναθηναϊκού. Να συνεισφέρουν για την ενίσχυση της ομάδας. Από αυτούς 40.000 “πρόθυμοι” να βάζουν από 1.000 ευρώ (κατά μέσο όρο) σε ετήσια βάση. Ο στόχος ήταν συγκεκριμένος και κατ΄αυτόν εφικτός: σαράντα χιλιάδες μέλη. σε πρώτη φάση και 30 εκατομμύρια ευρώ από τις εισφορές των οπαδών στη σεζόν 2012-2013. Κι από αυτά τα δέκα εκατομμύρια μέσα στον Ιούλιο μάλιστα!

Προς το παρόν, όμως, ο θησαυρός αποδείχτηκε άνθρακες. Μέχρι τώρα μέλη της Συμμαχίας είναι 6.408. Κι από λεφτά μόλις 2.068.180. Κι όχι όλα από τον κόσμο. Το 1.1 κατ’ αρχήν εκατομμύριο ήταν από επώνυμους φίλους των πρασίνων. Όταν μια προσπάθεια, λοιπόν, δεν πάει καλά χρειάζεται στήριξη. Στα εμπορικά προϊόντα αυτό γίνεται μέσω της διαφήμισης και με άλλους τρόπους. Στις ταβέρνες της Βάρης πχ οι μαγαζάτορες έχουν στην πόρτα τον τσολιά με τη γκλίτσα για να τραβάει τον κόσμο.

Ο Αλαφούζος στην προκειμένη περίπτωση δεν ντύθηκε τσολιάς. Ντύθηκε πράσινος επαναστάτης και σήκωσε ψηλά το λάβαρο της αντίστασης. Απέναντι στη νέα Ολυμπιακή παράγκα Νο2 του Μαρινάκη. Κι όχι ότι ο Βαγγέλης είναι κανένας άγιος. Έχει δώσει δικαιώματα κι αρκετά μάλιστα. Όπως λέει όμως και μια παροιμία των Νήσων Μπαρμπάντος, το “περίσσο χαλάει το ίσο”.

Όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση έχει ο Αλαφούζος να υπερασπίζεται τα συμφέροντα του Παναθηναϊκού. Με όποιον τρόπο κρίνει αυτός, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Όταν συντρέχουν λόγοι όμως. Όχι για ψύλλου πήδημα. Όχι με προφάσεις της πλάκας. Ποιος σοβαρός άνθρωπος μπορεί να πεισθεί ότι ο Ατρόμητος είναι θυγατρική του Ολυμπιακού; Επειδή πέρυσι είχε δανεικό τον Μήτρογλου; Τετρακόσια πενήντα χιλιάδες ήταν το συμβόλαιο του.

Και το πλήρωσε ολόκληρο ο Σπανός. Και στην ώρα του μάλιστα. Δεν του έκανε προσφυγή, όπως ο Μπιάρσμιρ. Είναι παράρτημα ο Ατρόμητος επειδή εφέτος πήρε δανεικό τον Σουμπίνιο; Δεν είναι Κομπότης ο Σπανός. Κι αν ήθελε να μάθει σχετικά ο Αλαφούζος θα μπορούσε να ρωτήσει τον Γιάννη Βαρδινογιάννη. Όταν ο Παναθηναϊκός πριν από δύο χρόνια τέτοια εποχή είχε ψηφίσει τον Σπανό για πρόεδρο της Σούπερλιγκα.

Και σε τελική ανάλυση ο ίδιος ο Αλαφούζος την έκανε γυριστή πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις. Όταν σχετικά με τις θυγατρικές του Ατρομήτου διευκρίνισε αυθημερόν στην Παναθηναϊκή Συμμαχία ότι η “γυναίκα του Καίσαρα, δεν αρκεί να είναι τίμια, αλλά πρέπει και να φαίνεται”. Όσο όμως και να αφήνει το ζωνάρι αμόλυτο ο Αλαφούζο δεν γίνεται τίποτα. Ούτε ο αριθμός των μελών της “Συμμαχίας” ανεβαίνει σημαντικά, ούτε τα λεφτά που είναι και το κυριότερο. Ο Βαγγέλης μπορεί να τσιμπάει στα νταιλίκια και στους τσαμπουκάδες, αλλά οι Παναθηναϊκοί δεν τσιμπάνε με τίποτα.