Μια βραδιά με πολλούς χαρούμενους και έναν δυσαρεστημένο

Το τελευταίο ματς της μεγαλύτερης κανονικής περιόδου στην ιστορία της EuroLeague, είχε πολλές μικρές ιστορίες για τον Ολυμπιακό.

Οι Πειραιώτες χρειάζονταν την νίκη για να κλειδώσουν την πρώτη θέση για τρίτη φορά τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Την πήραν.

Ο Σάσα Βεζένκοβ ήθελε ένα καλό σκοράρισμα για να αγγίξει το βραβείο “Αλφόνσο Φορντ”. Έβαλε 20 πόντους, κάτι πάνω από τον μέσο όρο του (19.4) και πλέον ξέρει ότι ο Ναντίρ Χίφι πρέπει να βάλει 35 στο Κάουνας κι ο Ναν 34 απέναντι στην Εφές για να τον προσπεράσουν.

Ο Νίκολα Μιλουτίνοβ ήθελε δύο περισσότερα ριμπάουντ από τον Τζέιλεν Χορντ για να αγγίξει τον τίτλο του κορυφαίου ριμπάουντερ. Πήρε 15 σε 24 λεπτά, προσπέρασε τον Αμερικανό της Μακάμπι Τελ Αβίβ (έμεινε στα 10) και θα τα καταφέρει.

Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ ήταν πρώτος σε τρίποντα με 101, έβαλε δύο, έφτασε τα 103 και προηγείται στη μάχη καθώς ο Άρμονι Μπρουκς έβαλε τρία και έμεινε στα 102. Ο Ομπστ πρέπει να βάλει τέσσερα στη Βαρκελώνη για να τον προσπεράσει, ο Φρανσίσκο πρέπει να βάλει πέντε για να τα καταφέρει.

Γενικώς, από πολύ νωρίς στο ματς αυτοί οι τρεις προσπάθησαν να γράψουν νούμερα.

Και η αλήθεια είναι πως καλά έκαναν. Ο κόσμος αυτό θέλει, το show, τα νούμερα, τις πρωτιές. Στο τέλος της βραδιάς ήταν όλοι χαρούμενοι, εκτός από έναν.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν πέρασε και πολύ καλά στο 38ο σαραντάλεπτο της κανονικής περιόδου. Στο 35′, με τη διαφορά στους 20, ο προπονητής του Ολυμπιακού έβαλε Βεζένκοβ – Μιλουτίνοβ ξανά στο ματς, για να τελειώσουν τη δουλειά.

Σε λογικές συνθήκες, ο Μπαρτζώκας θα έκλεινε το ματς με τους αναπληρωματικούς.

Αυτό το ματς ήταν όμως κάτι διαφορετικό. Υπήρξαν πολλές στιγμές που ήθελε να ξεριζώσει τα μαλλιά του, υπήρξαν πολλές στιγμές που δεν πίστευε αυτά που έβλεπε. Τα περίμενε, αλλά είναι άλλο πράγμα να περιμένεις κάτι κι άλλο να το βλέπεις real time.

Στο φινάλε αυτού του μαραθωνίου, ο Βεζένκοβ πιθανώς θα είναι ο πρώτος σκόρερ, ο πρώτος σε αξιολόγηση κι ο MVP.

Ο Μιλουτίνοβ θα είναι ο πρώτος ριμπάουντερ. Ο Ντόρσεϊ ίσως είναι ο πρώτος μπόμπερ. Και πάνω απ’ όλα, ο Ολυμπιακός τερμάτισε πρώτος, με 26 νίκες σε 38 αγώνες. Και χωρίς να έχει παίξει ακόμη στο επίπεδο που όλοι πιστεύουν ότι μπορεί να φτάσει.

Υπήρξαν δύσκολες βραδιές σε αυτό το ταξίδι σε αυτούς τους σκάρτους επτά μήνες. Ματς όπως αυτά στο σπίτι του Ερυθρού Αστέρα, στο Κάουνας και στο Ντουμπάι, στη Βαλένθια και στη Βαρκελώνη, δεν θα τα θυμάται κανείς αν στο τέλος της χρονιάς οι Πειραιώτες έχουν πετύχει τον στόχο τους.

Το ρόστερ είναι μεγάλο. Είναι ακραία ταλαντούχο. Πίσω από τους Ντόρσεϊ, Βεζένκοβ, Μιλουτίνοβ υπάρχουν ο Φουρνιέ, ο Γουορντ, ο Πίτερς, υπάρχουν ο απίθανος Χολ, ο εκρηκτικός Τζόουνς, οι έμπειροι Τζόσεφ, Παπανικολάου, Φαλ, οι αδικημένοι Γουόκαπ – ΜακΚίσικ που είναι πάντα εκεί.

Με τρεις πρώτες θέσεις τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ο Ολυμπιακός έχει δείξει μία αξιοθαύμαστη συνέπεια, μια αξιοζήλευτη σταθερότητα. Του λείπει το τρόπαιο, αλλά η αλήθεια είναι ότι του λείπει μόνο αυτό. Το σημαντικότερο.

Το να “σβήνει” κάποιος πορείες έξι και επτά μηνών, είναι από άδικο έως επικίνδυνο. Στον Ολυμπιακό βάζουν μικρούς στόχους, πρώτα την εξάδα, μετά την τετράδα, μετά την πρόκριση στο Final Four και συνεχώς τους πετυχαίνουν.

Μπροστά τους, οι ερυθρόλευκοι έχουν τη μεγαλύτερη πρόκληση της ιστορίας τους.

Η λογική λέει πως δεν υπάρχει αντίπαλος να τους νικήσει τρεις φορές σε πέντε αγώνες.

Σε αυτή τη EuroLeague, ωστόσο, δεν υπάρχει λογική. Υπάρχει δουλειά. Ο Ολυμπιακός πρέπει να είναι ταπεινός, πρέπει να ξεχνάει το ίδιο βράδυ την νίκη ή την ήττα του, πρέπει να δείξει καλός μαθητής. Αυτός που διάβαζε όλη τη σεζόν για να γράψει καλά στις εξετάσεις.

Το ευχάριστο είναι ότι ο Μπαρτζώκας θα έχει όλο το ρόστερ του διαθέσιμο, αν δεν προκύψει κάποιο πρόβλημα. Δεν θα είναι εύκολο να διαλέγει 12, αλλά μακάρι αυτά να ήταν τα προβλήματα κάθε προπονητή.