Μια κουβέντα με αντίκρισμα, βρε αδερφέ…

Ένας συνδυασμός του «ο παλιός είναι αλλιώς» και «κάθε εμπόδιο σε καλό», καταλήγει στο «ευτυχείς οι αποχωρήσαντες», όσο κι αν «πόνεσαν», από τον τρόπο, που έφυγαν από τον Παναθηναϊκό.

Ο Γιώργος Καραγκούνης πρόσθεσε στο πλούσιο βιογραφικό του το παράσημο της Πρέμιερ Λιγκ, με τη θητεία του στη Φούλαμ. Ο Κώστας Κατσουράνης αποχώρησε σαν κύριος, βλέποντας το «κακό με δρασκελιές να πλησιάζει», που λέει το τραγούδι για τον Κοεμτζή. Ήταν ο πρώτος που έφαγε τη λάσπη για την αποβολή του στο ματς με τον ΠΑΣ Γιάννινα.

Ο Σεμπάστιαν Λέτο, αισθανόμενος μόνος στην σοβαρή περιπέτειά του, με τον γιατρό της ομάδας μόνο, να ασχολείται μαζί του, πέτυχε κάποιους σχετικά καλούς όρους στον συμβιβασμό του και αποχώρησε, σκεπτόμενος πως καλύτερη επόμενη μέρα μπορεί να βρει, αλλά χειρότερη από την τωρινή, όχι.

Το υπερβατικό στην ιστορία είναι ο Τζιμπρίλ Σισέ. Καλά τα «γούστα», αλλά ο Γάλλος μόνο αφελής δεν είναι, όσο έχει μπροστά του καριέρα με γερές απολαβές.

Τον Αντώνη Πετρόπουλο τον αφήνουμε για το φινάλε.

Μια απλή υπόθεση εργασίας είναι η εξής: Πως θα ήταν τα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού με όλους αυτούς μέσα;.. Αυτό είναι τεστ φαντασίας για όσους με άγνοια κινδύνου περνούν την πόρτα.

Αυτοί που έμειναν βιώνουν, όλα όσα γλίτωσαν εκείνοι που με βαριά καρδιά ή από επιλογή έφυγαν.

Αισθάνονται, ίσως, πως δεν υπάρχει ένας άνθρωπος να τους πει μια κουβέντα με ουσία και προοπτική, που να έχει αντίκρισμα για 24, 48 ώρες, μια εβδομάδα ή έναν μήνα.

Υπό κανονικές συνθήκες σε όλους τους Συλλόγους του κόσμου, ένα ολόκληρο διοικητικό και εταιρικό σύστημα δουλεύει για να μην έχει προβλήματα η ομάδα, με τις όποιες δυσκολίες υπάρχουν.

Στον Παναθηναϊκό εμφανίζεται η ομάδα και τα μέλη της ως πρόβλημα, ενώ το σύστημα κρύβεται από πίσω.

Δεν πάει πουθενά η ιστορία ανεξάρτητα με τα αποτελέσματα με Πλατανιά, Ατρόμητο και Αστέρα.

Ποτέ ένα – δύο αποτελέσματα δεν έσωσαν ένα πλάνο που δεν υπάρχει. Πολύ δε περισσότερο, ουδέποτε το δημιούργησαν.

Δεν είναι άμοιροι ευθυνών οι παίκτες για τη βαθμολογική θέση της ομάδας, ειδικά από τη στιγμή που οι δυνατότητές τους είναι, κατά γενική ομολογία μεγαλύτερες. Είναι όμως δύσκολο να το πάρουν τόσο πολύ πάνω τους, που να εξαγνίζουν μια διοίκηση που δεν τους καλύπτει πουθενά, οικονομικά και ηθικά, να παίζουν μπροστά σε διχασμένο κοινό, γεγονός για το οποίο δεν ευθύνονται, να έχουν απέναντι τους… κανονικούς αντιπάλους, αλλά και έναν προπονητή που πάνω στην αμηχανία του, τους προσβάλει μπροστά σε 4000 κόσμο.

Αυτός που είναι ο τρίτος που πήρε το τιμόνι μετά τους Φερέιρα και Ρότσα και… έχει ο Θεός.

Όσο για τον Πετρόπουλο, που όπως προαναφέρθηκε είναι η αφορμή για το τελευταίο κομμάτι της ιστορίας, έφυγε από τον Παναθηναϊκό, ο οποίος ουδέποτε ενεργοποίησε τη συμφωνία που είχε κάνει το καλοκαίρι, προφορικά, μαζί του.

Πήγε στην ΑΕΚ για να παίξει αλλά και για να αποδείξει πράγματα. Η αλήθεια είναι πως σε δυο ματς, της έδωσε 4 βαθμούς – δεν ευθύνεται αυτός που μέτρησε το γκολ κόντρα στον Άρη – δηλαδή το 25% των πόντων που η νυν ομάδα του μάζεψε στον α γύρο.

Είχε δίκιο ο Αρναούτογλου, που έγραψε τις προάλλες, για τα δώρα του Παναθηναϊκού στην ΑΕΚ, αναφερόμενος στον Λυμπερόπουλο και τον Πετρόπουλο. Τηρουμένων των αναλογιών και δεδομένων των συγκυριών, μπορεί να αποβούν το ίδιο χρήσιμα, ανεξάρτητα από ποιοτικά χαρακτηριστικά των δυο.

Ωστόσο ο Παναθηναϊκός ψάχνει για κάποιον φτηνό ελεύθερο ή δανεικό επιθετικό, για να έχει πίσω από τον Τοτσέ, επειδή έγινε το κάζο με τον Σισέ και δεν έκανε ο Πετρόπουλος των 150 χιλιάδων το χρόνο.

Άγνωστο είναι, αν ανέλαβε να λύσει το πρόβλημα εκείνος που βαφτίστηκε «αρχισκάουτερ» χωρίς να το ξέρει. Ο Ούγκο Βαρέλα, που αν κάποιος τον αποκαλέσει σκάουτερ στο δρόμο, μπορεί να νομίσει ότι τον βρίζει, είναι νομικός και οικονομικός εκπρόσωπος ενός γραφείου διακίνησης παικτών και προπονητών στην Πορτογαλία. Χειρίζεται περιπτώσεις χαμηλών συμβολαίων (Φάμπρι και όχι μόνο), δηλαδή περίπου ό,τι περισσεύει από τον «χάι» Ζόρζε Μέντεζ. Κι από αυτή τη σκοπιά κάνει μια χαρά τη δουλειά του.

Είδε το… φανάρι πράσινο και πέρασε κανονικότατα. Ούτε ο πρώτος είναι, ούτε ο τελευταίος. Κι ούτε φταίει για το «ντρέσινγκ» που του φόρτωσαν.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ένα και παραμένει. Δεν υπάρχει άνθρωπος να αρθρώνει λόγο, που να μην ανατρέπεται την επόμενη, τη μεθεπόμενη μέρα ή μετά από μια εβδομάδα. Να έχει δηλαδή «συνέπεια λόγων και έργων». Όπως λέμε: σχέδιο, πλάνο και όλα τα συνώνυμα.