Μία από τις αξημέρωτες βραδιές της ευρωπαϊκής ιστορίας του Παναθηναϊκού και η προσμονή της επόμενης

Είναι βραδιές σαν τη χτεσινή για τον Παναθηναϊκό. Που δεν νοιάζει κανέναν το πριν. Όσο μεγάλο και αν είναι. Όσο επώδυνο. Όσο διχαστικό. Που δεν επηρεάζει το “κρύο” Ολυμπιακό Στάδιο. Η ακόμη πιο κρύα, φετινή, εικόνα του. Το μισό άδειο, οι γερανοί, τα λυόμενα. Που δεν επιτρέπεται η λησμονιά. Όχι για γκρίνια, αποδοκιμασία και ενόχληση, αλλά για την προσμονή της φτιαξιάς μιας νέας ανάμνησης, μιας ακόμη ιστορίας. Καιρός ήταν.

Είναι βραδιές σαν τη χτεσινή για τον Παναθηναϊκό. Που δεν μετράει το θεριό. Δεν σκιάζει. Μεγάλο, ναι. Μα οι πράσινοι έχουν θεριέψει και με μεγαλύτερα από τη Μπέτις. Καιρό είχαν να θυμηθούν πως είναι, βάζοντας κι άλλο – διεθνές – μπόι κόντρα σε ένα τέτοιο τωρινό, την πέμπτη της La Liga, μιας εκ των πρώτων φαβορί (κι ακόμη τέτοιο παραμένει) για την κατάκτηση του Europa League.

Είναι βραδιές σαν τη χτεσινή για τον Παναθηναϊκό. Που αυτοί, οι πολλοί, που λείπουν, φαίνεται στο χορτάρι πως τελικά, δεν… λείπουν. Που οι προβληματικοί, οι “λίγοι” που το πατάνε, αυτοί που πρεσβυωπικά αντιμετωπίζονται με όρους “τετράδας πρωταθλήματος”, “ρυθμιστές των play off της Stoiximan Super League”, που ακόμη – και κυρίως – εσωτερικά φροντίζουν (ή φροντίζεται) να συνηθίσουν ως κανονικότητα και νόρμα τέτοια μεγέθη, μπορούν άλλα. Περισσότερα. Αντάξια μιας (ευρωπαϊκής) ιστορίας με βραδιές σαν τη χτεσινή.

Που ο κόσμος ανταμείβει. Απλόχερα. Χωρίς να ανταριάζεται από μαγειριά και μάγειρες, από τουρίστες, περαστικούς, καλοβαλμένους, πριμαντόνες, διοικήσεις και υπαλλήλους. Χωρίς να μετράει εκατομμύρια, να ελέγχει φορολογικές δηλώσεις και να ψάχνει για αναθέματα, προγράφοντας ανάξιους. Να ανταμείβει, οπουδήποτε που (η ομάδα το) χρειάζεται και όχι μόνο στο τέλος. Αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα, αυτό περνάει σε δεύτερη μοίρα, μετρώντας περίσσια το πείσμα, το πάθος, τη μαχητικότητα, ανατροφοδοτώντας και τα δικά του.

Που το ποδόσφαιρο επιβραβεύει. Το σχέδιο, ποδοσφαιρικό, που υπηρετείται στο ακέραιο απ’ όλους. Είτε μείνουν στο γήπεδο κάτι παραπάνω από μιάμιση ώρα, είτε το πατήσουν χωρίς να ακουμπήσουν μπάλα ερχόμενοι από τον πάγκο στα χασομέρια, είτε μείνουν έξω από τις γραμμές, ενώνοντας τη δική τους πίστη με εκείνη της εξέδρας.

Όχι τη συγκυρία. Όχι την τύχη. Αλλά την οργάνωση, την προσήλωση, την αυτογνωσία. Δεν έγινε καλύτερος των Ανδαλουσιανών ο Παναθηναϊκός. Καλά καλά ίσως να μην ήταν και χτες. Δεν χρειάζονταν να γίνει για να κερδίσει. Θυσία, υπομονή, πίστη, κυνηγητό χωρίς αύριο, τακτική ευλάβεια, συσπείρωση, αποτελεσματικότητα. Είχε ό,τι ακριβώς απαιτούνταν, έκανε ό,τι ακριβώς έπρεπε, ακολούθησε αυτό ακριβώς που επιβάλλονταν ώστε ούτε το 10vs11 για το ένα τρίτο του παιχνιδιού όχι απλώς να του κοστίσει, άλλα έστω να φανεί και έτσι, τελικά, να αυξήσει τις ελπίδες του για να συνεχίσει.

Είναι κάτι βραδιές σαν τη χτεσινή στον Παναθηναϊκό που ακόμη και οι φανέλες, έντεκα, μόνο και μόνο απλωμένες στο χορτάρι, φτάνουν για να εμπνεύσουν. Τους πάντες. Φτάνουν για να λειτουργήσουν θαρρείς ως κάπα υπερ-ήρωα κόμικ, με δυνάμεις που “φοριούνται”, παρμένες, κληροδοτημένες πολλαπλασιαστικά από άλλες βραδιές, ακόμη μεγαλύτερες και μεταφέρονται, έτσι, σε κάτι τέτοιες βραδιές, από γενιά σε γενιά, από (ευρωπαϊκό) παιχνίδι σε (ευρωπαϊκό) παιχνίδι.

Είναι κάτι βραδιές που το μόνο που μετράει είναι το μετά. Το πότε θα έρθει η επόμενη. Άλλο, μεγαλύτερο, κέρδος αυτός ο Παναθηναϊκός δεν θα βρει. Ό,τι και αν κάνει την ερχόμενη Πέμπτη στη Σεβίλλη, ό,τι και αν μπορέσει, πετύχει (ή όχι) εκεί.

Άλλες πέντε και απόψε μείνανε.