Μάριος Οικονόμου: Το φως ταξίδεψε στο φως 

Φίλε μου Μάριε γράφω, σβήνω, γράφω και δεν μπορώ να πιστέψω πως εδώ και τόσες ώρες προσπαθώ να συντάξω ένα τακτοποιημένο κείμενο για τον χαμό σου.

Ξέρω, εντωμεταξύ, ότι δεν σου άρεσε καθόλου η δημοσιότητα και τα πολλά λόγια, ειδικά αυτά. Ήσουν πρακτικός άνθρωπος που επιζητούσε την ποιοτική ηρεμία την οποία κέρδισες με το σπαθί σου τόσα χρόνια στα γήπεδα, όμως δεν πρόλαβες να ζήσεις όπως ονειρεύτηκες ότι θα κάνεις όταν θα σταματούσες από το άθλημα.

Συγχώρεσε με αλλά για αυτή σου την ποιότητα -που είχα την τιμή να αφουγκραστώ- θέλω να εκφράσω. Να μάθουν όσοι δεν γνώριζαν ποιος ήταν ο Μάριος Οικονόμου, όχι ο ποδοσφαιριστής, αλλά η γλυκιά ψυχή που μόνιμα χαμογελούσε και κανείς ποτέ δεν είχε να πει το παραμικρό ψεγάδι στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Αυτός ήσουν, ένας νέος σαν αυτούς που χρειάζονται για να προχωρήσουμε στο επόμενο επίπεδο.

Φωτεινός, φινετσάτος, όμορφος, ευγενής και πόσα άλλα μπορώ να γράψω για τις πτυχές του χαρακτήρα σου.

Οι συζητήσεις που έκανες για το ποδόσφαιρο δεν ήταν κοινές, είχαν βάθος και μπορούσαν να είναι ατελείωτες γιατί αυτά που έλεγες ήταν τόσο ουσιώδη και τόσο ελκυστικά.

Μιλούσες και ήταν για αυτούς που σε άκουγαν σαν να διαβάζεις λογοτεχνικό βιβλίο.

Οι σκέψεις και οι ιδέες σου έπρεπε να γίνουν φάρος για τους νέους του χώρου.

Εσύ ήξερες να συνδυάζεις τα πράγματα, αφού μιλούσες για το σπορ με κουλτούρα. Δεν κατάκρινες τα κακά, έδινες λύσεις για αλλαγές και αναβαθμίσεις.

Θεωρούσα από την πρώτη στιγμή που σε γνώρισα πως αδικήθηκες και αυτό που συνέβη ήρθε και επιβεβαίωσε την αίσθησή μου.

Όλα μια αδικία προς εσένα και την οικογένειά σου στο φινάλε. Το φως ταξίδεψε στο φως, ωστόσο η πληγή δεν θα κλείσει ποτέ για τους δικούς σου που θρηνούν.

Καλό σου ταξίδι Μάριε και εκείνο το “…να είσαι ευγενικός όταν θα τους πεις όχι…” δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Ήταν άλλη μια απόδειξη της μοναδικότητας σου στο χώρο του ποδοσφαίρου. Κρίμα που δεν πρόλαβαν να σε γνωρίσουν καλύτερα.