Μάικ Μπατίστ: Be like Mike (Batiste)

Επέστρεψε ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, επιστρέφει ο Μάικ Μπατίστ, μπορεί να επιστρέψει ο Δημήτρης Διαμαντίδης, αυτό (που συμβαίνει στον Παναθηναϊκό) είναι σκέτο reunion!

Reunion, κανονικά και με τον νόμο, της τάξης 2012, όταν οι τρεις τους συναγελάσθηκαν για τελευταία φορά προτού χωρίσουν οι δρόμοι τους που πάντως για τον Μπατίστ και τον Διαμαντίδη διασταυρώθηκαν και τη σεζόν 2013-2014…

Η κλοτσιά του Μπατίστ στην μπάλα και η φωτογραφία του Γιαννακόπουλου

Παρεμπιπτόντως το 2012 έχει μείνει ανεξίτηλα χαραγμένο στην ατομική και στη συλλογική μνήμη: η ατομική ανήκει στον ίδιο τον Μπατίστ, ενώ η συλλογική ξεπερνάει τον Παναθηναϊκό και επεκτείνεται καθ’ άπασαν την ευρωπαϊκήν καλαθοσφαιρικήν επικράτειαν!

Αυτό το θυμάται και το αναγνωρίζει και ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, ο οποίος μαρτύρησε την επιστροφή του Μπατίστ στο πράσινο μαντρί, με ένα φωτογραφικό ενσταντανέ το οποίο είναι όντως εμβληματικό στα χρονικά της ομάδας και συλλήβδην της Ευρωλίγκας…

Ποιο είναι αυτό;

Μα φυσικά η κλωτσιά του Μπατίστ την μπάλα, εκείνο το αλησμόνητο βράδυ της 5ης Απριλίου του 2012 όταν ο Παναθηναϊκός και η Μακάμπι αναμετρήθηκαν στο Game 5 της κολασμένης σειράς των playoffs με λάφυρο την πρόκριση στο Final 4 της Κωνσταντινούπολης και στην οποία έφαγε η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι!

Ο από μηχανής… Μήτσος

Επτά δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη του θρίλερ ο Γκάι Πνίνι ευστόχησε σε δυο βολές και ισοφάρισε σε 85-85, με τον Ζέικο Ομπράντοβιτς να καλεί τάιμ άουτ για να σχεδιάσει την τελευταία επίθεση του Παναθηναϊκού.

Στα 5’’ ο Ρίτσαρντ Χέντριξ ανέκοψε με φάουλ τον Δημήτρη Διαμαντίδη, ο οποίος έβαλε την πρώτη βολή για το 86-85 και αστόχησε στη δεύτερη.

Ο Ταλ Μπουρστέιν πήρε το αμυντικό ριμπάουντ, αλλά τότε επενέβη ως από μηχανής Θεός ο Διαμαντίδης ο οποίος του έκλεψε την μπάλα και κλείδωσε τη νίκη των Πράσινων και τη δια πυρός και σιδήρου πρόκριση τους στο Final 4.

“Η ανάγκη μου να ξαλαφρώσω”

Με το που ακούσθηκε η κόρνα της λήξης και επήλθε η λύτρωση ο Μπατίστ μιμήθηκε τον… Θοδωρή Παπαλουκά που είχε παλαιόθεν αυτό το συνήθειο και κλώτσησε την μπάλα στην εξέδρα!

“Αισθανόμουν την ανάγκη να ξαλαφρώσω” μού είπε πριν από τέσσερα χρόνια όταν τον φιλοξένησα στην εκπομπή Pick N’ Roll της Cosmote TV και διηγήθηκε στην ιστορία της ζωής του.

“Εμείς είχαμε κατακτήσει τρία τρόπαια, αλλά η σειρά του 2012 με τη Μακάμπι ήταν διαφορετική από τις προηγούμενες και μας έφερε στο μυαλό εκείνη του 2006 με την Ταού, που μας είχε ματσάρει πολύ αποτελεσματικά. Το ίδιο κατάφερε και η Μακαμπί η οποία μας έβαλε σε μια κατάσταση αμηχανίας…” εξήγησε.

Η εκδίκηση για τον τελικό του 2011

Το 2007 καθ’ οδόν προς τον θρόνο ο Παναθηναϊκός είχε αποκλείσει τη Ντινάμο Μόσχας με 2-0, το 2009 την Μοντεπάσκι Σιένα με 3-1 και το 2011 την Μπαρτσελόνα με μειονέκτημα έδρας στα τέσσερα ματς.

“Και τις τρεις φορές ακόμη κι όταν η Σιένα μας νίκησε στο ΟΑΚΑ, νιώθαμε ότι υπερείχαμε και τολμώ να πω ότι ήμασταν αρκετά σίγουροι ότι θα προκριθούμε αλλά με τη Μακαμπί τα πράγματα ζορίστηκαν, έστω κι αν της ρίξαμε 20 πόντους στον πρώτο αγώνα. Συν τοις άλλοις καταλαβαίναμε ότι οι Ισραηλινοί ήθελαν να πάρουν εκδίκηση για την ήττα τους από εμάς στον τελικό του Final Four, την προηγούμενη χρονιά στη Βαρκελώνη” συνέχισε.

Η αποστολή αυτοκτονίας στο Τελ Αβίβ

“Καταλαβαίναμε ότι αυτή η ομάδα λόγω και του στιλ της ήταν επικίνδυνη και όταν χάσαμε το μειονέκτημα έδρας και βρεθήκαμε πίσω με 2-1, πήγαμε σε μια αποστολή αυτοκτονίας στο Τελ Αβίβ όπου νικήσαμε και ξαναφέραμε τη σειρά στην Αθήνα για να πάρουμε την πρόκριση στο σπίτι μας, μέσα στο κατάμεστο ΟΑΚΑ. Στο πέμπτο ματς ακόμη κι όταν προηγηθήκαμε με διψήφιες διαφορές, με δώδεκα πόντους εάν θυμάμαι καλά, η Μακαμπί δεν τα παράτησε, μας πίεσε πολύ και μας έφερε στα όρια μας. Προσπάθησαν να κλέψουν τη νίκη στα τελευταία δευτερόλεπτα, αλλά ευτυχώς αντέξαμε“.

Το βάρος, η λύτρωση και η κλωτσιά της μπάλας

Ο Μπατίστ δεν ξεχνά ποτέ εκείνο το βράδυ και εξηγεί το γιατί: “Είναι ένα από τα πιο έντονα και αλησμόνητα ματς που έχω παίξει στη ζωή μου, αφενός επειδή βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τη Μακαμπί πέντε φορές μέσα σε δυο εβδομάδες και αφετέρου διότι υπήρχε κρίσιμο και σπουδαίο διακύβευμα, αυτό της πρόκρισης στο Final Four και της ευκαιρίας να υπερασπισθούμε τον τίτλο μας. Όλοι μας νιώθαμε ότι κουβαλάγαμε ένα μεγάλο βάρος που ευτυχώς το αποσείσαμε έστω κι αν ζοριστήκαμε πολύ. Ελπίζω ότι το ίδιο θα συμβεί και τώρα“.

Όταν έληξε το ματς ο Μπατίστ από μπασκετμπολίστας έγινε ποδοσφαιριστής!

“Πνιγόμουν -και δεν ήμουν ο μόνος- από την πίεση και όταν είδα μπροστά μου την μπάλα, της έδωσα μια κλωτσιά και την έστειλα στις εξέδρες. Εκείνη τη στιγμή ήθελα να πετάξω όλη αυτή την ένταση, να βγάλω τα συναισθήματα μου και να νιώσω τη χαρά, την ανακούφιση και τη λύτρωση“.

Το χοροπήδημα στο Βερολίνο και ο… Μιχάλης Βατίστας!

Τρία χρόνια νωρίτερα, ο Μπατίστ σε μια άλλη ποδοσφαιρική έκφανση του βίου του, είχε υποδυθεί με επιτυχία τον… σέντερ μπακ.

Τον δραματικό τελικό του Final 4 του 2009 στο Βερολίμνο, εννοώ, στον οποίο μετά το τάιμ άουτ του Ομπράντοβιτς και προτού ο Ντρου Νίκολας χωθεί στα σκέλια του Ραμούνας Σισκάουσκας, ο Μπατίστ μάρκαρε την επαναφορά χοροπηδώντας μπροστά στον Ματίας Σμόντις για να του κλείσει το οπτικό πεδίο.

Ο Μπατίστ δεν είναι ο… Μπατίστ: το λέει και ο ίδιος, άλλωστε, ότι κανονικά θα έπρεπε να λέγεται Μιχάλης Βατίστας: το εδικαιούτο άλλωστε καθόσον έμεινε στα μέρη μας φορώντας την πράσινη φανέλα για μια ολόκληρη δεκαετία (2003-2012, 2013-2014), ρίζωσε εδώ, άδραξε 19 τίτλους, έκανε φίλους και έγραψε ιστορία όντας ο μακροβιότερος ξένος παίκτης στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ.

Από τριάρι έγινε… εξάρι!

Ο μακροβιότερος και ο πιο… μεταλλαγμένος, καθόσον το καλοκαίρι του 2003 ο Ομπράντοβιτς τον περιμάζεψε στο γήπεδο του Σπόρτιγκ από τους Γκρίζλις (που ήταν ο τρίτος σταθμός της επαγγελματικής καριέρας του μετά τη βελγική Σαρλερουά και την ιταλική Μπιέλα) ως τριάρι και τον μεταμόρφωσε σε πεντάρι…

Μιας και το έφερε η κουβέντα εκείνη τη σεζόν την πράσινη front line απάρτιζαν ο αείμνηστος Κένιον Τζόουνς, ο Ντάριλ Μίντλετον, ο Κώστας Τσαρτσαρής, ο Χάρις Μουγεζίνοβιτς και ο Αρτέμης Κούβαρης.

“Πεντάρι, ίσως και εξάρι” αυτοσαρκάζεται συχνά ο ίδιος ανατρέχοντας στην αλλαγή του ρόλου του και στην εξέλιξη του παιχνιδιού του, που όντως υπήρξε θεαματική και ασφαλώς καθοριστική στο success story του Παναθηναϊκού.

“Το κοουτσάρισμα των εαυτών μας“

“Δεν έχεις ιδέα πόσο εκπληκτική επικοινωνία είχα με τον Ομπράντοβιτς. Όχι μόνο η δική μου, αλλά όλων των παικτών, διότι ο Ζέλικο μας έμαθε να κοουτσάρουμε εμείς τους εαυτούς μας” έχει τονίσει ο Μπατίστ.

Μπορεί τότε να άλλαξε θέση και ρόλο, αλλά όχι και συνήθειες, συνεχίζοντας να αγωνίζεται με μακριές κάλτσες σηκωμένες ψηλά, όπως κάποτε στο ΝΒΑ ο Τζορτζ Γκέρβιν.

Η σχέση του Μπατίστ με τον Παναθηναϊκό εξελίχθηκε σε έρωτα, εάν δεν ήταν τέτοια άλλωστε, δεν θα διαρκούσε τόσο πολύ, χώρια που το καλοκαίρι του 2004, όταν μετά την παρθενική σεζόν του και σε μια περίοδο αμφισβήτησης βρέθηκε κοντά στην πόρτα της εξόδου, ζήτησε ο ίδιος να πάρει λιγότερα χρήματα, αρκεί να του δινόταν μια δεύτερη ευκαιρία.

Αυτή την ευκαιρία που του έδωσε ο Ομπράντοβιτς, την άρπαξε όντως από τα μαλλιά!

Το θρυλικό pick n’ roll με τον Διαμαντίδη

Την άρπαξε χάρη και στη διαμεσολάβηση του Δημήτρη Διαμαντίδη ο οποίος εντάχθηκε στο πράσινο ρόστερ το καλοκαίρι του 2004 και προϊόντος του χρόνου οι δυο τους κόπιαραν με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία (σε επίπεδο τίτλων) το θρυλικό pick n’ roll των Γιούτα Τζαζ….

Από το “Stockton to Malone” στο “Diamantidis to Batiste” και δεν συμμαζεύεται.

Στ’ αλήθεια δεν συμμαζευόταν, διότι οι δυο τους δεν συνεννοούνταν με χέρια, αλλά με τα μάτια!

Ο αδερφός του, ο Σπανούλης

Με τον Διαμαντίδη ο Μπατίστ «παντρεύτηκε» στο γήπεδο, αλλά με τον Σπανούλη έδεσε περισσότερο εκτός παιδιάς…

Με τον νυν προπονητή της Εθνικής και του Άρη υπήρξε συμπαίκτης στον Παναθηναϊκό (2005-2006, 2007-2010) και εν συνεχεία αντίπαλος όταν ο Λαρισαίος γκαρντ μετακόμισε στον Ολυμπιακό (2010-2012, 2013-2014) οικοδομώντας μια αδελφική σχέση, που κρατά ακόμη, άλλωστε τον Αύγουστο του 2021 όταν ο Μάικ ήρθε στην Ελλάδα για διακοπές, έμεινε στο σπίτι του Βασίλη.

Η συγκατοίκηση, η μύηση και η “Big Mike Mentality”

Η σχέση τους σφυρηλατήθηκε λόγω της απόφασης του Ομπράντοβιτς να τους βάλει στο ίδιο δωμάτιο στις αποστολές του Παναθηναϊκού, μάλιστα ο Μπατίστ έχει παραδεχθεί ότι ο Σπανούλης, μολονότι είναι πέντε χρόνια νεαρότερος, τον υπέβαλε στη διαδικασία της μύησης και έπαιξε τον ρόλο του μέντορα.

“Ο Βασίλης ήταν συγκάτοικος μου στο δωμάτιο και ο καλύτερος φίλος μου στην ομάδα και τα κάναμε όλα μαζί. Συζητούσαμε για πολλά θέματα και μου έδωσε πολύ μεγάλη αυτοπεποίθηση, διότι είναι ένας από τους πιο δυνατούς ανθρώπους από πνευματικής πλευράς, που έχω γνωρίσει στη ζωή μου.

Ο Μπίλι μου έδωσε την “Big Mike mentality” και με βοήθησε να βγάλω ένταση, ενέργεια και αυτοπεποίθηση. Με έκανε να μη φοβάμαι και ένιωσα πολύ περίεργα όταν έφυγε. Είναι ένα τρομερό μπασκετικό μυαλό που ξέρει όλες τις λεπτομέρειες του παιχνιδιού“.

Σπανούλης: “Τον έβαλα στο τριπάκι“

Όταν τα έμαθε αυτά ο Σπανούλης, δεν γινόταν να μην τα σχολιάσει, σε μια συνέντευξη μας, το καλοκαίρι του 2020.

“Όλα αυτά τα κομπλιμέντα είναι πολύ τιμητικά για εμένα. Με τον Μάικ κολλήσαμε από την πρώτη στιγμή και μολονότι ήμουν μικρότερος τον έβαλα σε αυτό το τριπάκι, όπως το περιγράφει. Εγώ είχα από μικρός αυτή την ανταγωνιστική φύση και τη νοοτροπία του νικητή. Βγαίνει από μέσα μου, δεν είναι επίκτητο. Πιστεύω ότι τέτοιος χαρακτήρας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι, ή το ‘χεις ή δεν το ‘χεις. Εγώ αυτό το χάρισμα το είχα από μικρός από τότε που άρχισα να πρωτοπαίζω μπάσκετ στον Κεραυνό Λάρισας και το καλλιέργησα στη συνέχεια. Αυτός είμαι, έτσι λειτουργώ σε όλη μου την καριέρα και δεν το κάνω προσποιητά“.

Τα ναρκωτικά, η φυλακή και ο ευέξαπτος χαρακτήρας

Τα τελευταία χρόνια κι ενώ ο Μπατίστ πέρασε από έξι ομάδες του ΝΒΑ ως ασίσταντ κόουτς, το όνομα του ως υποψήφιου προπονητή του Παναθηναϊκού, ακούστηκε κάμποσες φορές εντός, εκτός και επί τα αυτά: εντέλει το πλήρωμα του χρόνου ήλθε τώρα και επιστρέφει στο παλιό σπιτικό του, στο πλάι του μέντορα του και του ανθρώπου που του άλλαξε την καριέρα.

Επιστρέφει επίσης σε μια ομάδα και σε μια χώρα που του άλλαξαν τη ζωή, όπως μου εξομολογήθηκε πριν από έξι χρόνια, μεσούσης της πανδημίας του κορωνοϊού κι ενώ ζούσε (με τους Μάτζικ) στη φούσκα του Ορλάντο…

“Όταν ήμουν παιδί, δεν βρισκόμουν πάντα στον ίσιο δρόμο. Δεν ήμουν πάντα εξωστρεφής και οξυδερκής και υπήρξα ευέξαπτος. Μεγάλωσα κιόλας σε ένα δύσκολο περιβάλλον αφού η αδερφή μου έμπλεξε με τα ναρκωτικά, έγινε μέλος σε μια συμμορία και μπαινόβγαινε στη φυλακή και όλη αυτή η κατάσταση αποτέλεσε ένα μεγάλο τραύμα για τη μητέρα μου, για εμένα και για τα υπόλοιπα αδέρφια μου.

“Έπρεπε να παίξεις ξύλο για το σχολείο και το γήπεδο“

Την ίδια στιγμή, έξω από το σπίτι μας, στη γειτονιά μου έπρεπε να παίξεις ξύλο για να πας στο σχολείο ή για να αποκτήσεις τον σεβασμό στο γήπεδο. Σε εκείνη την ηλικία θεωρούσες ότι αυτό αποτελεί τρόπο ζωής. Όταν βρεις το μονοπάτι για να βγεις από εκεί και να αντικρίσεις μια άλλη οπτική της ζωής, τότε επιλέγεις το παρόν και όχι το παρελθόν.
Πολλοί φίλοι μου και συγγενείς μου δεν είχαν αυτή την ευκαιρία. Ήμουν ένας από αυτούς που πειθάρχησαν, εν μέσω προκλήσεων. Φυσικά δεν είμαι τέλειος, αλλά έμεινα στο σωστό δρόμο. Πολλοί φίλοι μου, ικανότεροι από εμένα στο άθλημα τους, δεν ήταν πειθαρχημένοι όπως εγώ και παραιτήθηκαν μόλις ένιωσαν για πρώτη φορά την αντιξοότητα και δεν ήθελαν να την αντιμετωπίσουν. Ήμουν πάντα αυτός που έψαχνε να βρει τη λύση και ποτέ δεν δεχόταν το “όχι”, εάν ήθελε να πετύχει κάτι“.

“Το άλογο της υπεροχής και η ψυχή μέσα από το σώμα”

Και συνέχισε σε αυτή την ενδοσκόπηση του:

“Ένας άνθρωπός όπως εγώ που κατέκτησε τίτλους στην Ευρώπη, όταν αποσυρθεί χρειάζεται λίγο καιρό να ηρεμήσει. Τότε κατεβαίνεις από το άλογο της υπεροχής και πλέον είσαι ένα τίποτα και πρέπει να επαναπροσδιορίσεις τον εαυτό σου. Το ότι βρισκόμουν στο περιβάλλον του ΝΒΑ με βοήθησε να ξεπεράσω τη δύσκολη περίοδο. Το μπάσκετ με πήγε σε όλο τον κόσμο. Έζησα στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στο Βέλγιο και στην Τουρκία, σε μέρη που μοιάζουν με φαντασίωση όταν είσαι παιδί. Κανείς από την πόλη ή τη γειτονιά μου δεν βγήκε έξω να δει αυτά τα μέρη. Ήμουν τυχερός και νιώθω ευλογημένος διότι έφερα τα αδέρφια μου πολλά μέλη της οικογένειας μου στην Ελλάδα όπου οι οπαδοί του Παναθηναϊκού με έκαναν να νιώθω σαν η ψυχή μου να βγαίνει από το σώμα μου!
Όλα αυτά τα χρόνια που αγωνίσθηκα στον Παναθηναϊκό δέχθηκα προτάσεις για να επιστρέψω στο ΝΒΑ. Ξέρεις τι τους απαντούσα; Ελάτε εδώ και πείτε μου εάν θα φεύγατε. Όταν ήρθαν λοιπόν στην Ελλάδα το κατάλαβαν, όχι μόνο λόγω της αγάπης που εισέπραττα από τον Παναθηναϊκό ή από την μπασκετική κοινωνία, αλλά για την αγάπη έξω από αυτό το πλαίσιο, από τον κόσμο“.