Μα-σαδισμός στο “Γ. Καραϊσκάκης”

Το να αποδοκιμαστεί μια, άντε δύο, άντε τρεις φορές ένας συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής από φιλάθλους της ομάδας που αγωνίζεται είναι (ας πούμε) κατανοητό. Πιθανότατα να έχει κάνει άσχημα παιχνίδια και να βρίσκεται σε κακές ημέρες. Κάτι που βέβαια δεν τιμά ούτε την ομάδα, ούτε τους φιλάθλους της.

Το να αποδοκιμάζεται όμως μονίμως ένας ποδοσφαιριστής είτε παίζει άσχημα, είτε παίζει καλά, τότε αυτό είναι ανόητο και μόνο κακό κάνει στον σύλλογο που αγωνίζεται. Ναι καλά καταλάβατε, αυτό το κείμενο αφιερωμένο στον Πάουλο Μασάντο.

Ο Πορτογάλος έπειτα από επτά μήνες στο Λιμάνι (σ.σ. υπέγραψε στις 14 Αυγούστου) κατάφερε να γίνει πρώτο θέμα της επικαιρότητας, όχι όμως για καλό… Οι αποδοκιμασίες που ακούστηκαν εις βάρος του για πολλοστή φορά στο “Γεώργιος Καραϊσκάκης” προκάλεσαν την αντίδραση της διοίκησης που ζήτησε από τον κόσμο στήριξη και όχι απαξίωση.

Ας βάλουμε όμως τα πράγματα σε μια σειρά… Πράγματι, ο Μασάντο δεν έχει δείξει κάτι το ιδιαίτερο στις μέχρι τώρα εμφανίσεις του στην ομάδα του Πειραιά, όμως θα πρέπει να του αναγνωρίσουμε κάποια ελαφρυντικά.

Τα ελαφρυντικά

Στο ξεκίνημα της σεζόν έπαιζε στα πλάγια και όχι στη θέση του, που είναι στο κέντρο. Όταν άλλαξαν τα δεδομένα και τελικά αγωνιζόταν στη φυσική του θέση, ο κόσμος είχε βγάλει ήδη την ετυμηγορία του: “άλλο ένα παλτό”! Και οι αποδοκιμασίες δεν άργησαν να έρθουν….

Οι απαιτήσεις που είχε και έχει ο κόσμος από τον Πορτογάλο ήταν μεγάλες, ίσως και μεγαλύτερες απ’ όσες του αναλογούν. Κι αυτό γιατί πολύ απλά ήταν η μόνη σπουδαία και σημαντική μεταγραφή που έκανε ο σύλλογος την περασμένη καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδο και έτσι έπρεπε μέσα σε λίγο καιρό να γίνει από ένας απλός παίκτης της Τουλούζ, πρωταγωνιστής στον Ολυμπιακό. Γι’ αυτό το αβάσταχτο βάρος που προστέθηκε στις πλάτες του, ευθύνεται και η διοίκηση που έκανε λάθη στην μεταγραφική περίοδο (τα οποία έχει αναγνωρίσει όπως λέει), αλλά και εμείς οι δημοσιογράφοι που ως συνήθως κρίνουμε και ανεβάζουμε στα ουράνια έναν ποδοσφαιριστή προτού τον δούμε να αγωνίζεται.

Ο Μασάντο λοιπόν ήταν ο ποδοσφαιριστής για τον οποίο οι Πειραιώτες έδωσαν χρήματα για να τον αποκτήσουν και έπρεπε να “πετάει” από το πρώτο κιόλας παιχνίδι. Έπρεπε να παίζει καλά κι ας μην αγωνίζεται στη θέση του, έπρεπε να μοιράζει γκολ και φυσικά να σκοράρει. Όταν δεν τα κάνει όλα αυτά είναι η απογοήτευση της αγωνιστικής στον Ολυμπιακό, στην Superleague και πιθανότατα σ’ όλη την ποδοσφαιρική Ευρώπη.

Ο λάκκος των λεόντων

Κάπως έτσι το “Γεώργιος Καραϊσκάκης” από το σπίτι του που θα έπρεπε να είναι, έγινε ο λάκκος των λεόντων για τον 27χρονο μέσο και στο κάθε λάθος του ένα “ώχου” και μια αγανάκτηση ακούγονται από την ερυθρόλευκη εξέδρα. Ακόμα και σε ματς που δεν είναι ο χειρότερος ποδοσφαιριστής θα αποδοκιμαστεί και θα μπει στο μάτι του κυκλώνα. Ακόμα κι όταν ο Ολυμπιακός θα έχει συνολικά κακή παρουσία, ακόμα κι όταν κάποιος συμπαίκτης του θα κάνει ένα μεγάλο λάθος που θα στοιχίσει, ακόμα κι όταν θα κάνει κάτι καλό, ακόμα κι όταν θα βρέξει, θα φταίει αυτός. Γιατί είναι ο Πάουλο Μασάντο και πλέον του ‘χει μείνει η ρετσινιά.

Αυτό όμως που λίγοι λογαριάζουν ή έχουν κατά νου, είναι πως ο Πορτογάλος μέσος κάνει πολλά λάθη που κάνουν “μπαμ” γιατί προσπαθεί. Τρέχει, δίνει μάχες, παλεύει κι ας μην του βγαίνουν. Κι όλα αυτά έχοντας ένα τεράστιο βάρος, αφού γνωρίζει πλέον πως στην πρώτη στραβή (σ.σ. συγχωρήστε με για την έκφραση) το κοινό που φορά διακριτικά με τα ίδια χρώματα της φανέλας του δεν θα τον προστατεύσει αλλά θα πέσει να τον κατασπαράξει. Πόσο εύκολο είναι αλήθεια για κάποιον να δουλεύει υπό αυτές τις συνθήκες; Πόσο εύκολο είναι να εργάζεσαι νιώθοντας σε κάθε βήμα σου την απαξίωση; Πότε έκαναν τελικά καλό οι αποδοκιμασίες;

Η επιτυχία του Βαλβέρδε

Ένα τρανό παράδειγμα είναι ο Τζαμέλ Αμπντούν, που την περσινή σεζόν έφταιγε για ό,τι πήγαινε λάθος στην ομάδα και φέτος έγινε σύνθημα και αποθεώνεται κάθε αγωνιστική. Έμαθε ξαφνικά μπάλα; Όχι! Απλά δουλεύει ήρεμος και αντί για αμφισβήτηση απολαμβάνει την απέραντη εμπιστοσύνη της διοίκησης και του κόσμου. Οι συνθήκες εργασίας είναι πλέον ιδανικές γι’ αυτόν. Σ’ αυτό βοήθησε πολύ ο Ερνέστο Βαλβέρδε που παρά τις αποδοκιμασίες τον κάλυπτε με τις δηλώσεις του και εξακολουθούσε να τον πιστεύει βάζοντάς τον στην ενδεκάδα κόντρα στις επιθυμίες του κόσμου. Στο χέρι του Μίτσελ είναι λοιπόν να τα καταφέρει κι εκείνος με τον Μασάντο, αφού το πρόβλημα είναι κυρίως ψυχολογικό.

Ο Πορτογάλος δεν είναι παίκτης-αστέρι, ούτε όμως κακός ποδοσφαιριστής. Δεν είναι τυχαίο πως τόσα χρόνια έπαιζε στην Γαλλία, σ’ ένα από τα κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης. Οι μέτριες εμφανίσεις του όμως και το γεγονός πως στο ματς με τον ΠΑΣ όταν την θέση του πήρε ο Φουστέρ ανέβηκε η απόδοση του Ολυμπιακού, προκαλούν μεγάλο προβληματισμό. Προβληματισμό βέβαια που δεν λύνεται με αποδοκιμασίες. Έτσι δεν σώνεις έναν ποδοσφαιριστή στον οποίο έχεις επενδύσει, αλλά ουσιαστικά τον τελειώνεις και κατά συνέπεια κάνεις κακό και στον ίδιο, μα πάνω απ’ όλα στην αγαπημένη σου ομάδα.

Φάκελος αποδοκιμασίες

Το φαινόμενο πάντως των αποδοκιμασιών έχει πάρει μεγάλη έκταση τα τελευταία χρόνια στον Ολυμπιακό, αφού παλιότερα σπανίως το συναντούσαμε. Ούτε καν, όταν η ομάδα του Πειραιά έχανε με κατεβασμένα τα χέρια στο Τσάμπιονς Λιγκ, ούτε όταν στο ρόστερ υπήρχαν παίκτες χειρότεροι από τον Μασάντο. Για παράδειγμα: θυμάστε να αποδοκιμάζεται σε κάθε ματς ο μέτριος Μίλος Μάριτς, που αποκτήθηκε ως το μεγαλύτερο ταλέντο της Σερβίας, έπαιζε κι αυτός στα χαφ και χρειάστηκε να περάσει 1μισης χρόνος για να πετύχει το πρώτο του γκολ;

Βεβαίως οι εποχές έχουν αλλάξει και δικαίως ο κόσμος έχει μεγαλύτερες απαιτήσεις από την ομάδα του και θέλει να την βλέπει να κάνει βήματα προόδου και όχι προς τα πίσω. Απολύτως δεκτό, σεβαστό και άκρως φυσιολογικό! Αυτό όμως δεν επιτυγχάνεται με το να στήνεις έναν ποδοσφαιριστή στην γωνία και να του καταρρακώνεις την ψυχολογία, όσο άσχημα κι αν παίζει. Ουδείς από τους φίλους του Ολυμπιακού δεν πρέπει να ξεχνά πως ο Μασάντο φορά την φανέλα της αγαπημένης τους ομάδας και χρειάζεται πίστη, στήριξη και αποδοχή. Μόνο έτσι θα δείξει αν έχει κάτι να δείξει. Κι αν δεν είναι άξιος να φορά την ερυθρόλευκη φανέλα, τότε δεν ευθύνεται αυτός, αλλά όσοι τον επέλεξαν και όσοι του έδωσαν αυτή την (μεγάλη) ευκαιρία. Κάτι που θα φανεί στο επόμενο διάστημα και μονάχα αν αποκτήσει ηρεμία και φύγουν από πάνω του οι τόσες ευθύνες.

Λάθος εποχή…

Μοιάζουν λοιπόν τόσο υπερβολικά και παράλογα όσα έχει ακούσει ο Πορτογάλος άσος αυτούς τους επτά μήνες στην Ελλάδα, αλλά στάθηκε άτυχος. Στάθηκε άτυχος γιατί ήρθε στη χώρα μας σε λάθος εποχή. Την εποχή που η οργή ξεχειλίζει για τα προβλήματα της καθημερινότητας και η υπομονή έπαψε να θεωρείται αρετή και μεταφράζεται σε αδυναμία. Την εποχή που επικρατεί η καχυποψία και η αμφισβήτηση ακόμα και για τον διπλανό μας. Την εποχή που αρκετοί θα διαβάζουν αυτό το κείμενο και θα το θεωρούν χάιδεμα στα αυτιά της διοίκησης και θα διαλαλούν με βεβαιότητα πως τα “παίρνω”, αλλά δεν ξέρω ούτε που τα έχω, ούτε πως θα περάσει κι αυτός ο μήνας. Η εποχή του μίσους λοιπόν ήρθε…

Τώρα είμαστε όλοι θεατές σε μια τεράστια αρένα και διψάμε για αίμα. Έτσι θεωρούμε πως θα πάρουμε πίσω τα χρόνια που έρχονται και μοιάζουν χαμένα πέρα ως πέρα. Και στην αρένα μας μπαίνουν όλοι. Από τον Τσοχατζόπουλο και τον Παπαγεωργόπουλο μέχρι και τον Μασάντο. Εκεί μας έφτασαν. Αίμα να ‘ναι και ό,τι να ‘ναι…

Για διαφωνίες, αντιρρήσεις, απορίες υπάρχουν και τα σχόλια, αλλά και το Twitter @gregbatis