Κράτος εν κράτει και ομηρία

‘Εγινε, πέρασε, ξεχάστηκε. Το ντερβισιλίκι των οπαδών της Λάρισας, που χιμήξανε στον Β.Πλεξίδα, χωρίς να έχει καμιά σημασία ο λόγος. Με την Αστυνομία κατ΄αρχήν να τον φυγαδεύει στα δημοσιογραφικά μπουθ και στη συνέχεια να τον βγάζει έξω από το Αλκαζάρ.

Επίσης, δεν παίζει κανένα ρόλο ότι η Λάρισα είναι πρώτη στον όμιλό της κι έχει σχεδόν εξασφαλίσει την άνοδό της στην Β Εθνική. Αν, δηλαδήλ, ήταν τρίτη κι είχε χάσει το πρωτάθλημα θα είχαν το δικαίωμα να τον δείρουν; Η περίπτωση της Λάρισας με τους οργανωμένους να έχουν παράδοση στα ντερβισιλίκια (ντου στο πούλμαν που μετέφερε τους παίκτες της ομάδας κλπ) δεν αποτελεί την εξαίρεση. Το αντίθετο. Εντάσσεται στον κανόνα.

Τα τελευταία χρόνια οι οργανωμένοι στο ελληνικό ποδόσφαιρο, είναι κράτος εν κράτει. Δεν είναι τυχαίο ότι και στις τρεις μεγάλες ομάδες Αθήνα-Πειραιά, οι οργανωμένοι κάνουν κουμάντο στη “μάνα του λόχο” όπως αποκαλείται η ερασιτεχνική. Στην ΑΕΚ με την “Ορίτζιναλ”, στη συνέχεια ο Ολυμπιακός με τη “Θύρα 7” και πρόσφατα ο ερασιτέχνης Παναθηναϊκός με τον Φορέα.

Στην Θεσσαλονίκη, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πέρασαν ο Άρης και ο Ηρακλής στα χέρια τους. Με τις γνωστές συνέπειες. Στον Ηρακλή δε γούσταραν τον Πέτρο Θεοδωρίδη και τον έδιωξαν. Με τον ίδιο τρόπο έδιωξαν και τον Ρέμμο. Πήραν την ομάδα στα χέρια τους, οι ίδιοι και ο Ηρακλής (με τις πλαστές ενημερότητες) διαλύθηκε.

Η διάλυση είναι το επόμενο βήμα για τον Άρη, αφού με τα χρέη που έχει δεν μπορεί να παίξει στην Β Εθνική. Η οικονομική κρίση και η απουσία ισχυρών οικονομικά παραγόντων από το ποδόσφαιρο, άνοιξε διάπλατα τις πόρτες στους οργανωμένους. Ακόμα όμως κι εκεί που υπάρχουν αφεντικά, υπάρχει το δέος. Ο φόβος.

Η ραδιοφωνική εκπομπή

Στον Παναθηναϊκό, οι οργανωμένοι είναι υπερήφανοι γιατί κατάφεραν να γίνει το δικό τους. Να διώξουν τον Βαρδινογιάννη. Όποιος έχει ακούσει εκείνη την περίφημη ραδιοφωνική εκπομπή και τον τρόπο με τονξ οποίο μιλάγανε στον Γ.Αλαφούζο μπορούσε να καταλάβει ποιος έχει πραγματικά το πάνω χέρι στον Παναθηναϊκό.

Ο Μελισσανίδης επέστρεψε ύστερα από δέκα χρόνια στην ΑΕΚ και στο ποδόσφαιρο. Καμιά σχέση σαν οικονομικός παράγοντας με τον Μελισσανίδη της δεκαετίας του’ 80. Του σκάνε ξαφνικά τα επεισόδια στο ματς με το Αιγάλεω. Τι θα έπρεπε να κάνει ένας σύγχρονος Μελισσανίδης; Να βγει και να ξεκαθαρίσει ότι “εγώ τέτοιος οπαδούς δεν τους γουστάρω. Δεν τους θέλω. Δεν θα τους ξαναδώσω εισιτήρια για τα εκτός έδρας παιχνίδια. Και δεν θα στείλω δικηγόρο σαν ΑΕΚ, για να υπερασπιστώ αυτή την συμπεριφορά. Ας βάλει η ΕΠΟ όποια ποινή γουστάρει”.

Θα ήταν ο πρώτος που θα έκανε την κίνηση αυτή στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Και εκ του ασφαλούς μάλιστα. Την ίδια ποινή έτσι κι αλλιώς θα έτρωγε η ΑΕΚ, που δεν θα είχε και καμιά αγωνιστική συνέπεια. Ποιος θα μπορούσε από τους οργανωμένους να τον αμφισβητήσει και να τον κοντράρει; Κι αν έχανε από κάποιους θα κέρδιζε από το σύνολο των ΑΕΚτζήδων και γενικότερα από τον κόσμο του ποδοσφαίρου.

Αλλά ακόμα και ο Μελισσανίδης πάει τους οργανωμένους λάου-λάου. Έκανε το αντίθετο, μάλιστα. Πήρε τηλέφωνο ζοχαδιασμένος τον Σαρρή για να δείξει στον κόσμο της ΑΕΚ ότι ο πρόεδρος είναι τσαμπουκάς και δεν μασάει.

Οι ανακοινώσεις για Σαββίδη

Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει στον ΠΑΟΚ την προσπάθεια του Ιβάν Σαββίδη; Μόνο οι οργανωμένοι που έβγαζαν τη μία ανακοίνωση πίσω από την άλλη. Γιατί, εκτός των άλλων, ο ΠΑΟΚ δεν εξασφαλίζει έγκαιρη και αποτελεσματική νομική προστασία τους, όταν πλακώνονται στο εξωτερικό και τους τσουβαλιάζει η τοπική αστυνομία.

Ο Σαββίδης κάθεται απέναντί τους σούζα σαν τον πελαργό, στο ένα πόδι. Βρήκε την ευκαιρία μάλιστα, μετά τη νίκη επί του Ολυμπιακού, να πει ότι θέλει να παρακολουθήσει ένα παιχνίδι από την Θύρα 4 μαζί με τους οργανωμένους.

Τι άλλο θα μπορούσε να πει με αφορμή τη διαιτησία του Κάκου; Ότι “εμείς σαν ΠΑΟΚ δεν θέλουμε την, έστω και τυχαία, εύνοια. Μπορεί να μην είδε τον Ινσαουράλδε ο διαιτητής, αλλά τον είδαμε εμείς. Και τον τιμωρούμε για το χτύπημα στον Ν΄Ντινγκά με δυο αγωνιστικές”. Θα χανότανε δηλαδή ο κόσμος αν ο Αργεντινός δεν έπαιζε στο Βικελίδης και μετά εναντίον των Ιωαννίνων;

Πολλά θα είχε να κερδίσει ο Σαββίδης από μια τέτοια κίνηση. Πώς να την κάνει όμως όταν οι οργανωμένοι θέλου πάση θυσία πόλεμο; Να το πάμε αλλιώς. Σε ποια άλλη χώρα της Ευρώπης, τα αφεντικά των ομάδων, όλων σχεδόν των ομάδων, πάνε στα γήπεδα με μπράβους; Με μπράβους στις θέσεις των επισήμων, ή στη σουίτα, με μπράβους στα αποδυτήρια της ομάδας τους. Με τους μπράβους από πίσω τους, κάνουν δηλώσεις στα ΜΜΕ

Ποιος φοβούνται; Και δε λέμε για τον Σκόρδα που στον Άρη επικρατούν συνθήκες εμφυλίου πολέμου της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Ακόμα μεγαλύτερο μίσος από Σέρβους-Κροάτες, στις κιτρινόμαυρες φατρίες. Επειδή ακριβώς τα συμφέροντα είναι μεγάλα.

Πάντα φταίει η αστυνομία

Λέμε για προέδρους που είναι αποδεκτοί και δεν αμφισβητούνται από κανέναν. Ακόμα κι αυτοί πάνε στα γήπεδα με συνοδεία. Ποτέ δεν ξέρει, σου λέει, τι γίνεται. Όπως έγινε στο Αλκαζάρ και χιμήξανε στον Πλεξίδα. Και εν πάση περιπτώσει στις μεταξύ τους σχέσεις προέδρων-οργανωμένων, όπως στρώνουν τα αφεντικά των ομάδων, κοιμούνται. Είναι θέμα επιλογής τους να τα έχουν καλά μαζί τους, ώστε να έχουν και το κεφάλι τους ήσυχο.

Αυτή η κατάρα όμως έχει απλώσει τα πλοκάμια της σε όλα τα αθλήματα. Όπου παίζει η “ομάδα¨, δηλαδή σε βόλεϊ, ανδρών ή γυναικών, στο πόλο κλπ. Σε αγώνες που οι πραγματικοί φίλαθλοι είναι ελάχιστοι και οι οργανωμένοι κάνουν τα γήπεδα μπουρδέλο. Με οχετό ύβρεων από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Και την άλλη μέρα οι ρεπόρτερ να τους αποθεώνουν για την ένθερμη συμπαράσταση τους.

Κράτος εν κράτει. Κι ειδικότερα στους τσαμπουκάδες. Σπάνε, καταστρέφουν, δέρνουν, αλλά πάντα αυτή που φταίει είναι η Αστυνομία. Κι άλλοι, στη διοίκηση της ΠΑΕ, έτοιμοι να συμφωνήσουν. Ότι φταίει η αστυνομία, που χωρίς κανένα λόγο, κυνήγησε τα αθώα παιδιά.