“Κράμερ εναντίον Κράμερ”
Ο Βασιλής Φραγκιάς αρθρογραφεί στο Euroleague Greece για την επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στο ΟΑΚΑ, ενώ εξηγεί τα όσα έδωσε ο Σέρβος στο ελληνικό μπάσκετ
Γράφει ο Βασίλης Φραγκιάς*
Στην ταινία του 1979 Kramer εναντίον Kramer ο Ντάστιν Χοφμαν με την Μέριλ Στριπ έρχονται αντιμέτωποι στα δικαστήρια διεκδικώντας την κηδεμονία του γιου τους. Η βραδιά της 20στης Μαρτίου στο κατάμεστο ΟΑΚΑ θα μπορούσε να αποτελέσει ένα σίκουελ της ταινίας Ομπράντοβιτς Vs Παναθηναϊκού ή Παναθηναϊκός Vs Ομπράντοβιτς σε μία διαμάχη αγωνιστική με έπαθλο την διατήρηση των ελπίδων για την πρόκριση στις 8 κορυφαίες ομάδες την Ευρώπης.
Όσοι παρακολούθησαν το παιχνίδι είτε δια ζώσης είτε από τους τηλεοπτικούς δέκτες σίγουρα θα νοιώθουν τυχεροί αφού βίωσαν το μεγαλείο του μπάσκετ και γενικότερα του αθλητισμού.
Η αμερικάνικη κουλτούρα του αθλητισμού έχει το μότο ότι «τίποτα δεν είναι πάνω από το παιχνίδι», η ευρωπαϊκή απάντηση είναι ότι μερικές φορές υπάρχουν πράγματα πάνω από το παιχνίδι.
Η είσοδος του αγαπημένου στους πράσινους φιλάθλους Ζοτς στο παρκέ του ΟΑΚΑ έδειξε ότι τουλάχιστον σαν λαός μπορούμε να αποδώσουμε τιμές σε ανθρώπους που το αξίζουν και πρόσφεραν. Η συναισθηματική φόρτιση έκανε αρκετούς να θέλουν να δακρύσουν όταν έγινε το standing ovation στον άρχοντα των δακτυλιδιών.
Ο Παναθηναϊκός αλλά και το ελληνικό μπάσκετ απέδωσε τις τιμές που έπρεπε σε έναν άνθρωπο ο οποίος μπορεί να αισθάνεται σαν δεύτερο σπίτι του την χώρα μας, αλλά και ανέπτυξε μία αμφίδρομη σχέση με την ομάδα που υπηρέτησε 13 χρόνια, αφού έδωσε και πήρε πολλά.
Το τι έχει κάνει ο Ζοτς στα 13 χρόνια θα το έχετε διαβάσει παντού, αυτό όμως που δεν μπορεί να γραφτεί ή να διαβαστεί είναι ότι έδωσε στο ελληνικό μπάσκετ νέες ιδέες, νέους τρόπους προσέγγισης του παιχνιδιού που βελτίωσαν τη σκέψη όλων των αντιπάλων προπονητών κι άνοιξε νέους δρόμους σε αυτό που λέγεται σύγχρονο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Το μαρτυράνε, άλλωστε, τα λάβαρα που κοσμούν την οροφή των ολυμπιακών εγκαταστάσεων.
Αλήθεια πώς μπορεί να ένοιωθε όταν ο Παναθηναϊκός τον τίμησε για την προσφορά του στο ημίχρονο του αγώνα κι ενώ η ομάδα του ήταν πίσω με 4 πόντους στο σκορ; Πόσο εύκολο είναι για έναν προπονητή της εμβέλειας του Ομπράντοβιτς να κρατήσει την συγκέντρωση του και να κοουτσάρει την ομάδα του ξέροντας ότι αυτός είναι το επίκεντρο του παιχνιδιού και μέσα σε ένα κλίμα μεγάλης συγκινησιακής φόρτισης; Πραγματικά θεωρώ ότι δεν υπάρχει απάντηση ή αν υπάρχει θα την ξέρει μόνο ο ίδιος ο Ζέλικο.
Στο αγωνιστικό κομμάτι, που παρά την κρισιμότητα του παιχνιδιού πέρασε σε δεύτερη μοίρα, ο Παναθηναϊκός νίκησε σχετικά εύκολα την Φενέρμπαχτσε με τον κόσμο προς το τέλος του παιχνιδιού να αποθεώνει φωνάζοντας το όνομα του Φραγκίσκου Αλβέρτη. Ο Παναθηναϊκός μετά την αποχώρηση του Αργύρη Πεδουλάκη και με την τοποθέτηση του “Φράγκι” στο πόστο του πρώτου προπονητή δείχνει περισσότερη ενέργεια στο παρκέ, όπως άλλωστε συμβαίνει μετά από κάθε αλλαγή προπονητή. Ο “Άρτζι” άφησε σπουδαία παρακαταθήκη στον Παναθηναϊκό κάνοντάς τον σκληρό στην άμυνα και μια ομάδα που αρέσκεται να παίζει στο μισό γήπεδο. Ο Αλβέρτης στα πρώτα βήματα της προπονητικής του καριέρας αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι να μεταδώσει την τεράστια εμπειρία του στους παίκτες του, να χειριστεί τις καταστάσεις που κι ο ίδιος έχει βιώσει ως παίκτης αλλά τεχνικά ο χρόνος είναι πολύ λίγος για να μπορέσει να αλλάξει κάποια πράγματα. Τι έχει κάνει ο Αλβέρτης στον Παναθηναϊκό σε αυτές τις λίγες μέρες που είναι στο πόστο του προπονητή; Πρώτον έχει την καθολική υποστήριξη των πάντων που ανήκουν στην οικογένεια των “πρασίνων” αφού είναι το σύμβολο του Παναθηναϊκού για πάνω από 2 δεκαετίες. Δεύτερον η παλιοφρουρά Διαμαντίδης, Μπατίστ και Φώτσης που τον είχαν συμπαίκτη για αρκετά χρόνια έχουν έναν επιπλέον λόγο να δώσουν κάτι παραπάνω για τον πρώην αρχηγό τους, τρίτον η αίσθησή μου είναι ότι ο Παναθηναϊκός θα προσπαθήσει να τρέξει λίγο παραπάνω και κάποιοι παίκτες θα νοιώθουν πιο ελεύθεροι με αυτό το στυλ παιχνιδιού (αν κι η ομάδα δεν είναι φτιαγμένη για να παίξει σε ανοικτό γήπεδο), και τέταρτον πιθανόν θα δούμε πιο μεγάλο rotation παικτών.
Από την άλλη πλευρά η τουρκική ομάδα είναι σαφές ότι είναι νωρίς ακόμα να έχει την σφραγίδα του Ομπράντοβιτς. Αυτό που είδαμε στο ΟΑΚΑ αποδεικνύει ότι εκτός από το να έχεις ένα καλό προπονητή στον πάγκο παίζει ρόλο το πώς κτίζονται οι ομάδες το καλοκαίρι. Ο Αλβέρτης παρέλαβε μια ομάδα που την ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά και θα λέγαμε ετοιμοπαράδοτη από τον Αργύρη και την πασπάλισε με ψήγματα ενέργειας, εμπειρίας, πρωταθλητισμού κι ό,τι άλλο είχε ο ίδιος σαν παίκτης και πιστέψτε με είχε πολλά καλά. Στον αντίποδα ο “Ζοτς” θα τραβήξει τον δικό του δύσκολο δρόμο από την γέννηση στην τελειότητα. Διαφορετικά ταξίδια κοινός ο προορισμός που είναι μόνο η κατάκτηση την κορυφής!