Κομπάρσος ο Άρης, πρωταγωνιστής ο κόσμος

Είναι βαθιά νυχτωμένος όποιος θεωρεί ότι ο κόσμος παίζει μπάλα. Για να το θέσω καλύτερα, είναι αθεράπευτα λαϊκιστής.

Αν ίσχυε αυτό το παραπλανητικό κλισέ, ο Άρης θα είχε πάρει τουλάχιστον ένα τίτλο τα τελευταία 43 χρόνια. Για να αποφευχθεί, λοιπόν, το ‘Βατερλό’ είναι απαραίτητο να διαχωρίσουμε το ρόλο του κόσμου και το τακτικό πλάνο της ομάδας πριν τον ‘πόλεμο’ στη Βέροια.

Οι φίλαθλοι σε πρώτο πλάνο

Η ‘εκστρατεία’ που καταστρώνεται επιβεβαιώνει, για ακόμα μία φορά, ότι ο κόσμος του Άρη είναι κοινωνικό φαινόμενο. Δεν πτοείται ούτε από την οικονομική ανέχεια του συλλόγου, ούτε από τη διοικητική ανεπάρκεια, ούτε από το αγωνιστικό τέλμα, ούτε από τα φαντάσματα του παρελθόντος που κάνουν ερτζιανό «πάρτι ανευθυνότητας» πριν από ένα τόσο κρίσιμο αγώνα.

Για να το επεκτείνω, θεωρώ ότι η φυσική παρουσία στη Βέροια δεν είναι «προαιρετική» αλλά «επιβεβλημένη». Διότι αποτελεί μορφή «άφεσης αμαρτιών» για την πολυετή απάθεια που επέδειξαν οι οπαδοί απέναντι στα «δικά τους παιδιά» που κατέστρεψαν την ομάδα. Είναι, δηλαδή, ένα είδος «κάθαρσης» για τη σιωπηρή συγκάλυψη των εγκλημάτων του παρελθόντος.

Άπαντες υποχρεούνται να ενώσουν τη φωνή τους, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα: ο Άρης παραμένει ζωντανός και θα αναγεννηθεί μέσα από την τέφρα του. Όποιος απουσιάζει, θα χάσει μία μοναδική ευκαιρία για «κατάθεση ψυχής» που θα τον εξαγνίσει…

Η «ηχητική βία» είναι αρκετή…

Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από ένα μπερδεμένο εγκέφαλο που βρίσκεται σε σύγχυση και αισθάνεται ότι απειλείται η ίδια του η ύπαρξή. Φανταστείτε, λοιπόν, πολλούς μπερδεμένους εγκεφάλους κρυμμένους πίσω από την ανωνυμία της μάζας υπό την επήρεια της υποτιθέμενης δύναμης που τους προσφέρει η ψυχολογία του όχλου. Προσθέστε τώρα και το… «νεαρό της ηλικίας». Ιδού το τέλειο σενάριο αυτοχειρίας.

Ως γνωστό, στο ποδόσφαιρο παίζουν δύο ομάδες και υπάρχει πάντα η πιθανότητα της ήττας. Όσοι, λοιπόν, είναι προδιατεθειμένοι να μετατραπούν σε Τσακ Νόρις σε περίπτωση «στραβής» πρέπει εκ των προτέρων να γνωρίζουν ότι δολοφονούν τον Άρη. Όποιος δεν είναι συνειδητοποιημένος ή στερείται ψυχραιμίας, δεν πρέπει να ταξιδέψει στη Βέροια. Ούτως ή άλλως, η απουσία του δε θα γίνει αισθητή. Καμία σταγόνα δεν «κάνει τη διαφορά» στο απέραντο του ωκεανού…

Εκτός αν θέλει να καταδικάσει την ομάδα σε ένα ατελείωτο ταξίδι αβεβαιότητας προς το σκότος, όπως έκαναν οι κιτρινόμαυροι ανεγκέφαλοι με τη συμπεριφορά τους στο «αξέχαστο» παιχνίδι με τον Ηρακλή στο Χαριλάου. Πιστέψτε με, δεν υπάρχει μεγαλύτερη δικαίωση για τα φαντάσματα του παρελθόντος από την αυτοκαταστροφή του σωματείου από τους ίδιους τους φιλάθλους. Μην τους προσφέρετε αυτή την ικανοποίηση. Μην αδικείτε τον ίδιο σας τον εαυτό.

Η ομάδα σε ρόλο «κομπάρσου»

Η ψυχολογία νικητή του κόσμου και ο δυναμισμός της κερκίδας δεν πρέπει να επηρεάσει το τακτικό πλάνο της ομάδας. Οι ποδοσφαιριστές απαγορεύεται να υπερεκτιμήσουν τις δυνατότητες τους, ενώ ο Μιχαλήτσος επιβάλλεται να προσανατολιστεί προς το να «κλέψει» το παιχνίδι και όχι να πάρει το τρίποντο κυριαρχώντας στο χορτάρι. Οφείλουμε, άλλωστε, να αναγνωρίσουμε πως η Βέροια είναι μία φορμαρισμένη ομάδα με ποιοτικούς μεσοεπιθετικούς ικανούς να «τιμωρήσουν» τη χειρότερη άμυνα του πρωταθλήματος.

Η εθελοτυφλία και τα κλισέ «περί βαριάς φανέλας» δεν πρέπει να αποπροσανατολίσουν την ομάδα από το βασικό στόχο, που είναι η διατήρηση του μηδέν παθητικό. Όσο κι αν πληγώνεται η οπαδική αξιοπρέπεια, είμαστε αναγκασμένοι να παραδεχτούμε πως η ισοπαλία δεν είναι ντροπιαστική για τον φετινό Άρη. Όταν η ήττα κοστίζει 6 βαθμούς, κανένας δε δικαιούται να παίζει ζάρια στην πλάτη της ομάδας.

Είναι προτιμότερο να «μείνουμε πίσω» στον αγωνιστικό χώρο παρά να «μείνουμε πίσω» στο βαθμολογικό πίνακα. Όλοι γνωρίζουν ότι η αμυντικογενής τακτική δεν είναι συνώνυμο της ήττας. Δεν χρειάζεται να είσαι «κανονικός προπονητής» για να αντιληφθείς το αυτονόητο και να μην παίξεις «κορόνα γράμματα» το μέλλον του συλλόγου, ποντάροντας σε «κουτσά επιθετικά άλογα».

Ο δρόμος προς την καταστροφή

Μετά από 22 αγωνιστικές, είναι ξεκάθαρο πως ο Άρης δε μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Επομένως, ο Μιχαλήτσος απαγορεύεται να καταστρώσει τακτικό πλάνο «κατοχής» διότι:

• τα δύο καθαρόαιμα αμυντικά χαφ δεν έχουν τη δυνατότητα να κρατήσουν μπάλα, να προωθήσουν το παιχνίδι με άμεσες μεταβιβάσεις και να «πάρουν μέτρα» ώστε να πατήσουν περιοχή σε ρόλο box-to-box

• ο Τάτος αποτελεί το μοναδικό σημείο αναφοράς για τη σύνδεση της μεσοεπιθετικής γραμμής. Ως εκ τούτου, αποτελεί εύκολη λεία για τον αντίπαλο προπονητή ο οποίος δίνει εντολή για man-to-man στο χώρο και διπλή βοήθεια όταν γίνεται κάτοχος της μπάλας. Συνεπώς, η κάθετη ανάπτυξη καθίσταται προβλέψιμη και δύναται να αναχαιτιστεί εύκολα.

Μοιραία, λοιπόν, η μπάλα «σπάει αναγκαστικά» στις πτέρυγες με το βάρος της ανάπτυξης να μεταφέρεται στους ακραίους. Εκεί, ακριβώς, έγκειται το δημιουργικό αδιέξοδο καθώς:

• το εκάστοτε δεξί μπακ δεν προωθείται συχνά και δε συμβάλει στο «γέμισμα» του παιχνιδιού στην αντίπαλη περιοχή

• ο Ζαραδούκας δεν έχει αναπτύξει χημεία με το εξτρέμ της πλευράς του και δε μπορεί να παίξει αποτελεσματικό overlap.

• τα εξτρέμ επιδεικνύουν «ποδοσφαιρική φλυαρία», προτιμούν να ντριμπλάρουν παρά να τροφοδοτούν τον επιθετικό με άμεσες μεταβιβάσεις σε πρώτο χρόνο

• το ποσοστό «εύστοχων σεντρών» είναι ιδιαίτερα χαμηλό

Σε όλα τα παραπάνω, προσθέστε την απουσία του Αγκάνθο και αναλογιστείτε ότι οι μικροτραυματισμοί των Ζαραδούκα-Γιαννιώτα-Κοέλιο-Πουλίδο-Γιαννίτση ενδέχεται να τους καταστήσουν μισοέτοιμους σε επίπεδο φυσικής κατάστασης. Δεν υπάρχει, συνεπώς, κανένας λόγος να επιλεχθεί ένα απαιτητικό αγωνιστικό πλάνο που αδυνατούν να υποστηρίξουν οι ποδοσφαιριστές.

Αντί επιλόγου…

Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, ο Άρης δεν πρέπει να ακολουθήσει ένα στυλ ποδοσφαίρου που δεν του ταιριάζει. Είναι προτιμότερο να βασιστείς στα θεωρητικά σου πλεονεκτήματά, παρά να επιδιώξεις την αγωνιστική υπέρβαση τη στιγμή που δε διαθέτεις τα κατάλληλα «υλικά». Καλώς ή κακώς, επιβάλλεται «να προσαρμόσεις το σύστημα στους παίκτες και όχι τους παίκτες στο σύστημα».

Εκτός αν επιλέξεις να ζήσεις με την ελπίδα ενός «συγκυριακού γκολ» ή μίας «στημένης φάσης» που θα ανατρέψει τα δεδομένα και θα σε καταστήσει «άρχοντα της μίας νύχτας», παρά τις λανθασμένες τακτικές σου επιλογές. Αν, όμως, τα παίξεις «όλα για όλα» επιβάλλεται να είσαι προετοιμασμένος να αναλάβεις τις ευθύνες σου σε περίπτωση που «το όλα γίνει…τίποτα».

Γι’ αυτό, διάλεξε το δρόμο του τακτικού ρεαλισμού. Καλύτερα να είσαι πετυχημένος κομπάρσος, παρά να καταλήξεις αγωνιστικός περίγελος στην προσπάθειά σου να το παίξεις πρωταγωνιστής. Στη Βέροια θα είσαι στρατηγός. Μη λειτουργείς, λοιπόν, ως καραβανάς στρατιώτης που πέφτει με τα μούτρα στη μάχη σα να μην υπάρχει αύριο. Είναι ευκαιρία να «κλείσεις στόματα». Μην την πετάς στον κάλαθο των αχρήστων, κάνοντας «δημόσιες σχέσεις» με το συναίσθημα του κάθε μπερδεμένου φιλάθλου.

O Γιάννης Ιωαννίδης συνεργάζεται με το Sport24.grκαι αρθρογραφεί στο overlap.gr