“Κοιτάχτε με”

Tις προάλλες είχα βγει με κάτι φίλους. Με το που με βλέπει ο Λουκάς, μου τη λέει: “Μη σε ξαναδώ με το πουκάμισο έξω. Από τη στιγμή που το λανσάρισε σαν μόδα ο Βαρουφάκης, οφείλεις να συμμορφωθείς και να βάζεις τα πουκάμισα μέσα από το παντελόνι”.

Πράγματι είναι ένα θέμα κι αυτό. Με την πολιτική να λανσάρει μόδα. Που δεν εμφανίστηκε τώρα με την άρνηση του Αλέξη Τσίπρα να φορέσει λαιμοδέτη.

Και με την ανάλογη μόστρα: Τις φαβορίτες δηλαδή και τα μαλλιά στο σβέρκο να σκεπάζουν τον γιακά. Μέχρι που εμφανίστηκε η Δήμητρα και τον έκανε τον Ανδρέα κούκλο. Με τις πλέον σινιέ γραβάτες της εποχής και το καλοκαίρι, όταν πηγαίνανε τσάρκα με το κότερο, με πράσινα ή κίτρινα t-shirts και ανάλογη βερμούδα από κάτω.

Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι οι κανόνες του σαβουάρ βιβρ και του καλού κόσμου στο ντύσιμο, επιβάλλουν την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ουδετερότητα. Οι βεριτάμπλ αριστοκράτες, δηλαδή, ποτέ δεν μοστράρουν έντονα χρώματα. Κοστούμια, πουκάμισα και γραβάτες, πρέπει να περνάνε όσο το δυνατόν απαρατήρητα. Σε σημείο, μάλιστα, να μη θυμάται κανείς τι φόραγε ο κύριος τάδε το προηγούμενο βράδυ. Αυτή θα είναι η μεγάλη του επιτυχία.

Οι κύριοι του καλού κόσμου, προβάλλουν την προσωπικότητά τους. Αυτό που είναι. Δεν προσπαθούν να κάνουν εντύπωση με έντονο ή εξαντρίκ ντύσιμο. Αυτά είναι για τον Λάκη Γαβαλά και τον Ηλία Ψινάκη. Ο καλός κόσμος φοράει πάντα σκούρα κουστούμια, λευκά πουκάμισα και σκούρες μονόχρωμες γραβάτες.

Ανάλογο είναι και το καλοκαιρινό ντύσιμο με τα έντονα χρώματα να απαγορεύονται ρητώς και δια ροπάλου. Το να λέμε “αυτός που φόραγε χθες το κόκκινο μπουφάν” ή “το κίτρινο πουκάμισο” αφορά μόνο τους μπας κλας και σε καμιά περίπτωση τους αριστοκράτες, όπως ο Ζάχος Χατζηφωτίου.

Το να λανσάρει, βέβαια, μόδα στον Σύριζα ο Βαρουφάκης, το βλέπω κομμάτι δύσκολο. Το να μη φοράνε γραβάτα το ξεκίνησε πρώτος ο Αλέκος Αλαβάνος και συνέχισε ο Αλέξης, είναι απλό και εύκολο. Να αρχίσουνε όλοι να φοράνε μοβ πουκάμισα, σακάκια με κόκκινες φόδρες και μαύρα δερμάτινα που φτάνουν μέχρι το γόνατο.

Ούτε στον Κατρούγκαλο ταιριάζει τέτοιο λουκ, ούτε στο Λαφαζάνη. Θα είναι σαν αυτούς που αφήνουν φαβορίτες, φτιάχνουνε τσουλούφι και φοράνε λαμέ μπουφάν με στρας και καμπάνα παντελόνι, για να μοιάσουνε στον Έλβις Πρίσλεϊ. Αν κάποιος συντηρητικός μέχρι τα μπούνια, κάνει τέτοιο ενδυματολογικό άλμα είναι σα να φοράει τα ρούχα του Φλωρινιώτη ή του Γιώργου Μάγκα.

Δεν είναι, όμως, μόνο το ντύσιμο που κάνει ξεχωριστό, ιδιαίτερο, τον Βαρουφάκη. Είναι ότι διαθέτει όλο το πακέτο. Και το έχει εξασκήσει μάλιστα. Είναι προφανές ότι πρόκειται για νάρκισσο. Ότι ποζάρει. Με τον τρόπο και το στυλ, που μιλάει. Το ύφος που παίρνει. Το φρύδι που σηκώνει, αν χρειαστεί. Σα να λέει με όλα αυτά “κοιτάχτε με”. Δεν είναι μόνο ότι καβαλάει τη μηχανή, ή ότι μπορεί να εμφανισθεί με ένα σακίδιο στην πλάτη.

Είναι, η γενικότερη συμπεριφορά του. Ότι αυτά που έχει να πει του Ντάισεμπλουμ, δεν του τα είπε όταν ήταν δυο τους στο τετ-α-τετ. Του τα είπε φόρα παρτίδα για να τον κάνει μια χόρτα, μπροστά στις κάμερες. Αυτή την έννοια έχει και το χέρι στην τσέπη. Δεν είναι ότι πιάνει κάτι, όπως είπε ο Πάγκαλος. Είναι συνδυασμός σιγουριάς και αγένειας. Είναι ότι απαξιώνει, μέχρι προσβολής, τον απέναντί του. Κάτι που συνήθιζε να κάνει όταν μίλαγε στη Βουλή, ο Καρατζαφέρης. Όταν λοιπόν, δίνεις ένα τέτοιο σόου πρέπει να έχεις όλο το πακέτο.

Εδώ να προσθέσουμε ότι ο Βαρουφάκης σκίζει στο γυναικείο φύλλο. Τον γουστάρουνε οι γκόμενες. Και οι μικρές και οι κάποιας σχετικής ηλικίας. Βάλτε δίπλα-δίπλα, Βαρουφάκη και Χαρδούβελη. Και μόνο το Γκίκας λειτουργεί ανοργασμικά. Και σαν επιστήμονες όμως. Ο Χαρδούβελης ποτέ δεν έχει αναλάβει ευθύνες. Ποτέ. Ποτέ δεν έχει πάρει αποφάσεις. Όλη του την καριέρα, την έχει εξαντλήσει σαν Σύμβουλος. Κι αυτό φαίνεται. Όπως φαίνεται, ότι δεν είναι δυνατόν σε αυτή την ηλικία να μην έχει ούτε μια άσπρη τρίχα.

Και γι αυτό όπως συμβαίνει σε όσους ανήκουν στον σχετικό κλάδο είναι υποχρεωμένοι σε κόντρα ξύρισμα. Και δυο φορές την ημέρα μάλιστα . Πρωί-απόγευμα. Με άσπρα γένια και μαύρα μαλλιά γίνεσαι Λαφαζάνης.

Ξεφύγαμε όμως. Ο Βαρουφάκης, που ξυρίζει το κεφάλι είναι για τις γυναίκες μπάνικος. Επειδή ακριβώς, βγάζει όχι μόνο σιγουριά και αυτοπεποίθηση, αλλά και αλαζονεία. Μια επιθετικότητα. Ότι τον έχει απέναντί του, για να τον κάνει μια μπουκιά. Ότι δεν είναι σαν όλους τους άλλους τους καθηγητές, αλλά κάτι (αν όχι πολύ) παραπάνω. Γι αυτό και είναι ο μοναδικός Γιάνης, που γράφεται με ένα ν.

Κάτι άλλο σχετικά με το πακέτο που λέγαμε, δεν υπάρχει για να κάνει. Να φορέσει δηλαδή παπιγιόν όπως ο Δημήτρης Παπαδόπουλος στην εκδήλωση για τα βραβεία του ΠΣΑΠ; Ή μπλούζα σαν κι αυτή που φόραγε ο Τάσος Κάκος; Έχει ένα ενδιαφέρον, ωστόσο, τι θα φορέσει το καλοκαίρι. Τις εντυπώσεις λοιπόν ο Γιάνης, τις έχει, ήδη, κερδίσει εκατό-μηδέν. Έχει, ήδη, καθιερωθεί σαν ο νο 1 σταρ της νέας πολιτικής κατάστασης.

Σαν πολιτικός, κάτι που κάνει για πρώτη φορά στη ζωή του, οψόμεθα.

(Help me, Jonhny Cash)