Κιρίζια και παρτάλια

Δεν ξέρω ποιος είναι ο σεναριογράφος του Βρώμικου Χάρρυ, που έβαλε στο στόμα του Κληντ Ίστγουντ αυτή τη μεγάλη κουβέντα “η γνώμη είναι σαν την κ@#$τρυπίδα. Ο καθένας έχει κι από μια”. Τεράστια κουβέντα. Κι ειδικότερα όταν μιλάμε για τους Έλληνες. Που δεν νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα. Είναι βέβαιοι για αυτό. Είνια σίγουροι 100/100.

Ίσως αυτό να ανατρέχει από την αρχαία αγορά. Δουλειά δεν είχανε να κάνουνε τότε οι Έλληνες, αφού δουλεύανε για αυτούς οι δούλοι, φοράγανε τα σανδάλια τους και τις χλαμύδες τους, μαζευόντουσαν στην Αγορά και το ρίχνανε στη συζήτηση. Όπως στα πηγαδάκια στην Ομόνοια που μαζευόντουσαν τη δεκαετία του ’70 και μιλάγανε για ποδόσφαιρο. Με πλήθος θεατών που ακούγανε τις συζητήσεις περί Σιδέρη, Δομάζου, Παπαϊωάννου και Γιώργου Κούδα με ανοιχτό το στόμα.

Έτσι πάει. Αφού δεν μπορούσε να μιλήσει για πολιτική ο κόσμος μίλαγε για ποδόσφαιρο. Και σε ότι έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο, ποιος σηκώνει μύγα στο σπαθί του; Κανένας. Αν ο Έλληνας είναι έτσι ή αλλιώς ξεροκέφαλος και ισχυρογνώμων στο ποδόσφαιρο είναι δέκα φορές χειρότερος. Δεν υπάρχει περίπτωση να έχει την παραμικρή αμφιβολία.

Όλοι έχουνε να λένε ότι “εγώ βλέπω μπάλα από οκτώ χρονών και δεν πέφτω έξω”. Όλοι μετράνε τα χρόνια που πάνε στο γήπεδο: “βλέπω μπάλα 36 χρόνια και δεν κάνω λάθος”. Ακόμα, όμως κι αυτοί που βλέπουνε ποδόσφαιρο στην τηλεόραση όταν μεταδίδει κανένα παιχνίδι η ΕΡΤ, ξέρουνε εκατό καντάρια μπάλα. “Μπορεί να έχω κόψει το γήπεδο, επειδή σιχάθηκα μ’ αυτά που γίνονται, αλλά είναι ποτέ δυνατόν να μην ξεκινάει σ’ αυτόν τον Ολυμπιακό ο Φετφατζίδης; Τρώνε τα δικά μας τα παιδιά τα ελληνόπουλα για να βάζουνε τους ξένους. Τους αραπάδες από την Αφρική.

Κι αν ο μέσος Έλληνας ξέρει δέκα καντάρια μπάλα, ο Έλληνας δημοσιογράφος ξέρει εκατό. Είναι βέβαιος, σίγουρος, σταθερός για τις απόψεις του. Ξεκάθαρος για το ποιοι παίκτες κάνουν και ποιοι δεν κάνουν. Δεν υπάρχει περίπτωση να έχει κάνει λάθος εκτίμηση. Να έχει πέσει έξω. Κανένας από όσους μιλάνε και με ιδιαίτερη ευκολία μάλιστα για ποδόσφαιρο δεν διανοείται ότι μπορεί να λέει μαλακίες. Και οι δημοσιογράφοι να τις γράφουνε.

Υπάρχει, λοιπόν, έστω κι ένας που ασχολείται με το ποδόσφαιρο να έχει την άποψη ότι ο Φέισα είναι καλός ποδοσφαιριστής; Από τον Αλέφαντο μέχρι αυτόν που κόβει εισιτήρια στο Καραϊσκάκης, όλοι έχουνε καταλήξει στην άποψη ότι πρόκειται για παλτό. Και δεν βγάζω την ταπεινότητα μου απ’ έξω: “είναι δυνατόν να περπατήσει ο Ολυμπιακός με αμυντικό χαφ τον Φέισα; Τόσο λακαμάς είναι αυτός ο Μίτσελ με το παρτάλι τον Κοβάτσεβιτς; Κι έρχεται, λοιπόν, μια ωραία πρωία η Μπενφίκα και σκάει τέσσερα εκατομμύρια για τον Φέισα. Αυτοί είναι, δηλαδή, κορόιδα και έξυπνοι οι προπονητές της εξέδρας;

Και δεν είναι μόνο ο Φέισα. Ποιος έχει σχηματίσει καλή άποψη για τον Μασάντο; Κανένας. Όλοι λένε ότι ο Μαρινάκης έδωσε τσάμπα και βερεσέ το ένα δίφραγκο εκατομμύρια στην Τουλούζ για τον Πορτογάλο. Και σκάνε μύτη οι Ρώσοι και δίνουνε σχεδόν τα διπλά λεφτά για να τον πάρουνε. Αυτοί είναι, δηλαδή, οι λακαμάδες κι όλοι εμείς οι πονηροί; Αυτοί είναι οι τυφλοί και οι Έλληνες οι αντοιχτομάτηδες;

Ποιος Έλληνας φίλαθλος ή δημοσιογράφος έχει την άποψη ότι ο Μαυρίας αξίζει τα τρία συν ένα εκατομμύρια που έσκασε η Σάντερλαντ για να τον αγοράσει; Καλά καλά δεν έχει παίξει στον Παναθηναϊκό είναι η πρώτη κουβέντα που θα ακούσεις. Ένα ματς έκανε στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ και ύστερα εξαφανίστηκε. Και σ’ αυτή την περίπτωση εμείς είμαστε οι γνώστες του αντικειμένου και οι ξένοι τα κιρίζια.

Και κανείς, βέβαια, από τα εκατομμύρια που μιλάνε για ποδόσφαιρο κι είναι σίγουροι για τη γνώμη τους, δεν έχει την παραμικρή επιφύλαξη ή αμφιβολία ότι μπορεί να κάνει λάθος. Ότι ενδέχεται να λέει μαλακίες. Ακόμα κι όταν βρίσκονται ομάδες να πληρώσουνε ένα τσουβάλι λεφτά για παίκτες που οι προπονητές της εξέδρας συμπεριλαμβανομένων και των δημοσιογράφων θεωρούν ότι πρόκειται για παρτάλια. Επειδή όπως είπε κι ο Βρώμικος Χάρρυ, η γνώμη είναι σαν την κ@#$τρυπίδα. Ο καθένας έχει κι από μια.