Καρπόζηλος-Λαμπράκης

ΑΝ πω ότι βαρέθηκα. Ότι κουράστηκα. Ότι αυτό το πράμα να παίζουν και να ξαναπαίζουν για ένατη συνεχόμενη σεζόν Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός στους τελικούς του μπάσκετ δεν μου λέει τίποτε. Πόσες φορές δηλαδή να δεις και να ξαναδείς τα ίδια και τα ίδια;

Πόσες φορές να ακούσεις τον Δημήτρη Χατζηγεωργίου να σου λέει και να σου ξαναλέει για δυο “μεγάλες ομάδες”; Και για δυο μεγάλους προπονητές, επί Ίβκοβιτς και Ομπράντοβιτς. Και σε ξκάθε περίπτωση για μεγάλους παίκτες. Να μετράει και να ξαναμετράει εγχώριους και ευρωπαϊκούς τίτλους για να δώσει υπεραξία στο προϊόν.

Πόσες φορές θα τσακωθούνε ακόμα οι αδερφοί Αγγελόπουλοι με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο για τη διαδικασία της επιλογής των διαιτητών; Φτάνει αυτή η πρωτοτυπία, ότι ο Ολυμπιακός θα αποσύρει τους διεθνείς τους, αν δεν τους ασφαλίσει η Ομοσπονδία για να τονωθεί το ενδιαφέρον; Δύσκολο.

Πάντα θα βρίσκουν κάτι να που από δω κι από κει όταν τσακώνονται, αλλά δεν υπάρχει κάτι που να προξενεί έκπληξη. ‘Ολα έχουν γίνει κι όλα τα έχουμε δει. Παρά το γεγονός ότι μλάμε για αθλητισμό, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για διαφορετικό παιχνίδι, όλη αυτή η μονοτονία έχει γίνει, πλέον, κουραστική.

Μια ταινία που ξέρεις την υπόθεση, την αρχή και το τέλος, μπορείς να την ξαναδείς. Να την απολαύσεις για δεύτερη και για τρίτη φορά. Δεν θα σε κουράσει να ξαναδείς τον Μάρλον Μπράντο, τον Αλ Πατσίνο και τον Ντε Νίρο στο Νονό.

Ο Διαμαντίδης, όμως, αυτός ο μεγάλος παίκτης, έχει κουραστεί. Το βλέπεις στις κινήσεις του. Πόσες φορές ακόμα να πάρει τον Παναθηναϊκό στις πλάτες του; Πόσες φορές ακόμα να πάρει τις τελευτα’οες προσπάθειες; Ο Σπανούλης είναι νεότερος κι ακόμα το κίνητρο με την αλλαγή της φανέλας από πράσινη σε κόκκινη δεν έχει ξεθωριάσει. Κι αυτόν όμως έχεις χορτάσει να τον βλέπεις. Αν δεν είσαι φανατικός, αν δεν δεν είσαι αρρωστάκι, δεν μπορείς, πλέον, να την βρεις με αυτά τα παιχνίδια. Και γι αυτό ακριβώς δεν γέμισε την Πέμπτη το ΟΑΚΑ.

Να συμμεριστείς την αγωνία των δυο προέδρων του Ολυμπιακού και το πάθος του Δημήτρη Γιαννακόπουλου για τον Παναθηναϊκό. Ο εγωισμός του προέδρου, η ματαιοδοξία, η κάβλα του για τη νίκη και την επιβολή είναι συνυφασμένη στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ στην Ελλάδα Όπως και του οπαδού, που δεν χορταίνει με τίποτα.

Αν είσαι λίγο πιο έξω, όμως, έχεις ξενερώσει. Σαφώς και πρόκειται για δυο μεγάλες ομάδες. Αυτό δεν αμφισβητείται και δεν αναιρείται. Ιστορία έχει γράψει ο Παναθηναϊκός με τα έξι ευρωπαϊκά. Τεράστια ήταν η υπέρβαση του Ολυμπιακού με τις δυο κούπες σε Κωνσταντινούπολη και Λονδίνο.

Το μεταξύ τους έργο σε ΟΑΚΑ και ΣΕΦ είναι βαρετό. Με τα προστατευτικά δίχτυα για να μη φτάνουν οι κροτίδες στο παρκέ. Με τους παίκτες της φιλοξενούμενης ομάδας να τρέχουν με πετσέτες στα κεφάλια για να αποφύγουν τους αναπτήρες και τα κέρματα. Με τα εμετικά συνθήματα στα πανό. Με σειρήνες να σφυρίζουν και τους κάφρους να φωνάζουν σε κάθε φάση.

Πράγματι, η ποιότητα του ελληνικού μπάσκετ, παρά την κρίση, βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο. Για να είμαστε ακριβείς και συγκεκριμένοι, βέβαια, των δυο αυτών ομάδων και μόνοπ. Η επανάληψη, όμως, και η μονοτονία έχουν κουράσει. μπορεί να μην ξέρεις από πριν τον πρωταθλητή, αλλά ξέρεις το έργο. ο στόρι. Τη διαδικασία. Ότι ο προπονητής του Ολυμπιακού θα μιλήσει για τη διαιτησία, θα μετρήσει τις βολές, θα μετρήσει τα φάουλ και θα βγάλει συμπέρασμα.

Ξέρεις από πριν ότι ο Δ.Γιαννακόπουλος θα μιλήσει για το “ποιος είναι ο καλύτερος στις τέσσερις γραμμές”. Δεν θέλω να υποτιμήσω το μπάσκετ. Δεν θέλω να υποτιμήσω τις δυο ομάδες. Δεν μπορώ να ακούω, όμως, κάθε χρόνο ότι τα πλέι-οφ πρέπει να γίνουν χωρίς επεισόδια.

Δεν μπορώ να βλέπω το αυτονόητο. Να ποζάρουν δίνοντας τα χέρια οι Διαμαντίδης-Σπανπύλης και οι δημοσιογράφοι να τονίζουν ότι οι δυο αρχηγοί “έδωσαν το παράδειγμα”. Να διαβάζω ότι το ΟΑΚΑ στο πρώτο παιχνίδι ήταν αστακός .Κι ότι απαγορεύονταν κέρματα, αναπτήρες και κράνη. Και για τα έκτακτα μέτρα στο ΣΕΦ, εν όψει του αγώνα της Δευτέρας.

Δε μου λέει τίποτα η χειραψία Μπαρτζώκα-Αλβέρτη. Δεν θέλω να υποτιμήσω το 1-0 που έκανε ο Παναθηναϊκός. Σε τελική ανάλυση, κάποιος θα πάρει το πρωτάθλημα.

Πριν πενήντα χρόνια παίζανε κατς στο γήπεδο της Λεωφόρου. Στα ψέματα. Μια φορά κέρδιζε ο ένας παλαιστής και μία ο άλλος. Καρπόζηλος-Λαμπράκης. Ο χαμένος έκανε δηλώσεις στην “Αθλητική Ηχώ” που προμοτάριζε τους αγώνες από την πρώτη σελίδα, κατήγγειλε τον αντίπαλό του ότι ήταν αντιαθλητικός και ζήταγε ρεβάνς να τον συντρίψει.

Σε καμιά περίπτωση δεν λέμε ότι η σειρά των πλέι-οφ είναι σικέ. Πόσες φορές όμως να δεις και να ξαναδείς τα ίδια και τα ίδια; Αν η σειρά, εφέτος, φτάσει στα πέντε ματς, μιλάμε ότι Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός θα έχουν παίξει δέκα φορές. Αν τουλάχιστον μετέδιδε ένα ματς του ΣΕΦ ο Χατζηγεωργίου και ένα ματς του ΟΑΚΑ ο Ιωάννου θα είχε σπάσει, τουλάχιστον, η μονοτονία.

(Ο Στέλιος Καζαντζίδης πριν τον μπλέξουνε με τη “μετανάστευση” και τις Μαντουβάλες είχε πει εξαιρετικά λαϊκά τραγούδια. Ένα απ’ αυτά το “αν ήξερες ποιος είμαι εγώ” των Μανώλη Χιώτη και Χ. Κωλοκοτρώνη)